Αν η Αστυνομία υπαγόταν στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας ή ίσχυε ο Στρατιωτικός Ποινικός Κώδικας για τους αστυνομικούς;
Θα είχαμε μια Αστυνομία με στρατιωτική πειθαρχία, διαφορετικές ποινές και αυστηρότερη ιεραρχία; Ή μήπως η πραγματική αλλαγή δεν βρίσκεται στο ποιος διοικεί την Αστυνομία, αλλά στο πόσο αποτελεσματικά λογοδοτεί κάθε ένστολος για τις πράξεις του;
Φαντάσου ένα διαφορετικό ελληνικό κράτος.
Η Ελληνική Αστυνομία δεν υπάγεται πλέον στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, αλλά στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Οι αστυνομικοί βρίσκονται κάτω από ένα διαφορετικό διοικητικό πλαίσιο, με ακόμη πιο έντονα χαρακτηριστικά στρατιωτικής οργάνωσης.
Ή, ακόμη περισσότερο, φαντάσου ότι οι αστυνομικοί υπάγονται σε ένα νομικό σύστημα αντίστοιχο με εκείνο που ισχύει για τους στρατιωτικούς. Ότι δηλαδή ο Στρατιωτικός Ποινικός Κώδικας εφαρμόζεται και σε αυτούς.
Θα άλλαζε η συμπεριφορά των αστυνομικών; Θα υπήρχε μεγαλύτερη πειθαρχία; Θα μειώνονταν τα περιστατικά κατάχρησης εξουσίας; Θα φοβόταν περισσότερο ένας αστυνομικός τις συνέπειες μιας παράνομης πράξης;
Ή μήπως θα δημιουργούσαμε ένα σώμα με περισσότερη στρατιωτική νοοτροπία, χωρίς απαραίτητα να εξασφαλίσουμε καλύτερη αστυνόμευση;
Πρόκειται για ένα ερώτημα που αξίζει να εξεταστεί, όχι με βάση την εικόνα που έχουμε από τις ταινίες ή τον στρατό, αλλά με βάση την καθημερινότητα του πολίτη.
Γιατί η Αστυνομία δεν είναι απλώς ένας μηχανισμός επιβολής της τάξης. Είναι ένας θεσμός που έρχεται καθημερινά σε επαφή με την ελευθερία, την ασφάλεια και τα δικαιώματα των ανθρώπων.
1. Πού υπάγεται σήμερα η Ελληνική Αστυνομία;
Αρχικά, χρειάζεται να γνωρίζουμε τι ισχύει σήμερα.
Η Ελληνική Αστυνομία υπάγεται στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και αποτελεί ιδιαίτερο ένοπλο Σώμα Ασφαλείας.
Αποστολή της είναι, μεταξύ άλλων:
Η διατήρηση της δημόσιας τάξης.
Η πρόληψη και καταστολή της εγκληματικότητας.
Η προστασία των πολιτών.
Η αντιμετώπιση περιστατικών δημόσιας και κρατικής ασφάλειας.
Η προστασία του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Η αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών.
Η Αστυνομία διαθέτει δική της ιεραρχία, βαθμούς, κανονισμούς και πειθαρχικές διαδικασίες.
Μάλιστα, η ιεραρχία της παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες με εκείνη των Ενόπλων Δυνάμεων. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι αποτελεί στρατιωτικό σώμα ή ότι υπάγεται στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.
Υπάρχει ήδη μια οργανωτική συγγένεια ως προς την πειθαρχία και τη διοικητική δομή, αλλά διαφορετική αποστολή και διαφορετικό νομικό πλαίσιο.
Αυτή η διάκριση είναι σημαντική για να καταλάβουμε τι ακριβώς θα άλλαζε σε ένα υποθετικό νέο μοντέλο.
2. Σενάριο πρώτο: Αν η Αστυνομία υπαγόταν στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας
Ας εξετάσουμε το πρώτο ενδεχόμενο.
Η Αστυνομία μεταφέρεται διοικητικά στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και αποκτά μια διαφορετική σχέση με τον στρατιωτικό μηχανισμό.
Τι θα μπορούσε να αλλάξει;
Πρώτον, θα υπήρχε μια διαφορετική προσέγγιση στον σχεδιασμό της εκπαίδευσης, της επιχειρησιακής ετοιμότητας και της διαχείρισης κρίσεων.
Θα μπορούσε να ενισχυθεί η συνεργασία με τις Ένοπλες Δυνάμεις σε ζητήματα όπως:
Η αντιμετώπιση μεγάλων φυσικών καταστροφών.
Η προστασία κρίσιμων εγκαταστάσεων.
Η διαχείριση έκτακτων καταστάσεων.
Η εκπαίδευση σε ειδικά επιχειρησιακά αντικείμενα.
Ο συντονισμός σε περιόδους εθνικής κρίσης.
Ωστόσο, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Η Αστυνομία ήδη συνεργάζεται με τις Ένοπλες Δυνάμεις σε ζητήματα εθνικής άμυνας και έκτακτων αναγκών, όπου προβλέπεται.
Επομένως, η μεταφορά της στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας δεν θα δημιουργούσε αυτομάτως νέες επιχειρησιακές δυνατότητες.
Θα αποτελούσε κυρίως μια μεγάλη διοικητική και θεσμική αλλαγή.
Θα γινόταν πιο αποτελεσματική;
Ίσως σε ορισμένους τομείς να υπήρχαν οφέλη, ιδιαίτερα στην κοινή εκπαίδευση, στην οργάνωση και στον επιχειρησιακό συντονισμό.
Από την άλλη πλευρά, η στρατιωτική διοίκηση έχει διαφορετικό προσανατολισμό από την καθημερινή αστυνόμευση.
Ο στρατός έχει ως κύρια αποστολή την εθνική άμυνα. Η Αστυνομία καλείται να αντιμετωπίσει καθημερινά περιστατικά που απαιτούν επικοινωνία με πολίτες, διαχείριση κοινωνικών εντάσεων, διερεύνηση εγκλημάτων και προστασία ατομικών δικαιωμάτων.
Δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις έναν καβγά σε μια γειτονιά με την ίδια λογική που αντιμετωπίζεις μια στρατιωτική αποστολή.
Η πειθαρχία είναι απαραίτητη και στους δύο χώρους. Η αποστολή, όμως, είναι διαφορετική.
3. Σενάριο δεύτερο: Αν ο Στρατιωτικός Ποινικός Κώδικας ίσχυε και για τους αστυνομικούς
Εδώ η συζήτηση γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.
Ο Στρατιωτικός Ποινικός Κώδικας θεσπίστηκε με τον Ν. 2287/1995 και αφορά τα στρατιωτικά εγκλήματα και τη στρατιωτική ποινική δικαιοσύνη.
Περιλαμβάνει ειδικές προβλέψεις για ζητήματα όπως η στρατιωτική πειθαρχία, η ανυπακοή, η εγκατάλειψη θέσης, η στάση και άλλες πράξεις που σχετίζονται με τη στρατιωτική υπηρεσία.
Δεν είναι απλώς ένας αυστηρότερος γενικός Ποινικός Κώδικας. Είναι ένα ειδικό νομικό πλαίσιο που έχει δημιουργηθεί για τις ιδιαίτερες ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων.
Αν εφαρμοζόταν και στους αστυνομικούς, θα χρειαζόταν ριζική νομοθετική αναμόρφωση.
Θα έπρεπε να προσδιοριστεί ποια στρατιωτικά αδικήματα μπορούν να προσαρμοστούν στα αστυνομικά καθήκοντα και ποια δεν έχουν καμία θέση σε ένα σώμα που υπηρετεί την πολιτική κοινωνία.
Για παράδειγμα, η έννοια της εγκατάλειψης στρατιωτικής θέσης δεν ταυτίζεται αυτομάτως με την εγκατάλειψη ενός αστυνομικού καθήκοντος. Οι διαφορετικές αποστολές απαιτούν διαφορετικούς κανόνες.
Θα υπήρχαν αυστηρότερες συνέπειες;
Θα μπορούσαν να θεσπιστούν αυστηρότερες ειδικές πειθαρχικές και ποινικές συνέπειες για συγκεκριμένες παραβάσεις υπηρεσιακών καθηκόντων.
Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε αστυνομικό παράπτωμα θα τιμωρούνταν αυτομάτως αυστηρότερα.
Ο Στρατιωτικός Ποινικός Κώδικας περιλαμβάνει και ειδικές στρατιωτικές παραβάσεις που δεν έχουν εφαρμογή στην καθημερινή αστυνόμευση.
Επίσης, οι στρατιωτικοί δεν υπάγονται στα στρατιωτικά δικαστήρια για κάθε πράξη τους. Υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες δικαιοδοσίας.
Επομένως, η ιδέα ότι απλώς μεταφέρουμε έναν ολόκληρο κώδικα από τον στρατό στην Αστυνομία και όλα γίνονται αυστηρότερα είναι υπεραπλούστευση.
4. Τι θα γινόταν αν ένας αστυνομικός παραβίαζε τα καθήκοντά του;
Ας αφήσουμε για λίγο τη θεωρία και ας δούμε ορισμένα καθημερινά παραδείγματα.
Παράδειγμα πρώτο: Υπερβολική χρήση βίας σε έναν έλεγχο
Ένας αστυνομικός πραγματοποιεί έλεγχο σε έναν πολίτη.
Ο πολίτης αντιδρά λεκτικά, χωρίς να ασκήσει βία ή να απειλήσει κάποιον. Η κατάσταση κλιμακώνεται και ο αστυνομικός χρησιμοποιεί βία που δεν δικαιολογείται από τις περιστάσεις.
Τι θα έπρεπε να συμβεί;
Σε ένα υποθετικό σύστημα αυξημένης λογοδοσίας, θα έπρεπε να υπάρχει άμεση διερεύνηση του περιστατικού, αξιολόγηση της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας της βίας, εξέταση των διαθέσιμων αποδεικτικών στοιχείων και σαφής προσδιορισμός των ευθυνών.
Το κρίσιμο δεν είναι απλώς να υπάρχει μια αυστηρότερη ποινή στα χαρτιά.
Είναι να γνωρίζει κάθε αστυνομικός ότι η χρήση εξουσίας συνοδεύεται από πραγματική ευθύνη.
Παράδειγμα δεύτερο: Αδικαιολόγητη απουσία από την υπηρεσία
Ένας αστυνομικός δεν εμφανίζεται στην υπηρεσία του χωρίς να υπάρχει δικαιολογημένος λόγος.
Σε ένα σώμα που έχει αποστολή την προστασία της κοινωνίας, η απουσία ενός εργαζομένου μπορεί να επηρεάσει τον σχεδιασμό μιας βάρδιας και την ασφάλεια μιας περιοχής.
Εδώ η πειθαρχία έχει πραγματική σημασία.
Θα μπορούσαν να υπάρχουν αυστηρά και σαφή πλαίσια αντιμετώπισης τέτοιων συμπεριφορών, ανάλογα με τη σοβαρότητα και τις συνθήκες.
Παράδειγμα τρίτο: Διαρροή υπηρεσιακών πληροφοριών
Ένας αστυνομικός αποκαλύπτει πληροφορίες μιας υπόθεσης σε τρίτους, προκαλώντας προβλήματα σε μια έρευνα.
Εδώ δεν έχουμε απλώς ένα υπηρεσιακό λάθος. Μπορεί να επηρεαστεί η ασφάλεια ανθρώπων, η προστασία μαρτύρων ή η αποτελεσματικότητα μιας έρευνας.
Ένα αυστηρό σύστημα λογοδοσίας θα έπρεπε να αντιμετωπίζει τέτοιες πράξεις ανάλογα με τη σοβαρότητά τους.
Παράδειγμα τέταρτο: Αστυνομικός που αρνείται παράνομη εντολή
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο παράδειγμα.
Ένας ανώτερος δίνει εντολή σε έναν υφιστάμενο να ενεργήσει με τρόπο που παραβιάζει τον νόμο ή τα δικαιώματα ενός πολίτη.
Τι πρέπει να κάνει ο αστυνομικός;
Να υπακούσει επειδή υπάρχει ιεραρχία;
Ασφαλώς όχι.
Η ιεραρχία δεν μπορεί να λειτουργεί ως δικαιολογία για παράνομες ενέργειες. Η πειθαρχία δεν σημαίνει τυφλή υπακοή.
Ένας αστυνομικός πρέπει να έχει σαφές θεσμικό πλαίσιο που να προστατεύει τη νόμιμη άρνηση εκτέλεσης παράνομης εντολής και να προβλέπει διαδικασίες αναφοράς τέτοιων περιστατικών.
Αυτό είναι ένα σημείο όπου η στρατιωτική λογική της πειθαρχίας πρέπει να εξετάζεται με ιδιαίτερη προσοχή.
5. Θα αποκτούσε η Αστυνομία μεγαλύτερη πειθαρχία;
Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή.
Η στρατιωτική οργάνωση βασίζεται στην ιεραρχία, στην εκτέλεση διαταγών, στην ετοιμότητα και στην πειθαρχία.
Αυτά είναι στοιχεία που μπορούν να είναι χρήσιμα και στην Αστυνομία.
Φαντάσου μια υπηρεσία στην οποία:
Οι εντολές είναι σαφείς.
Οι αρμοδιότητες είναι ξεκάθαρες.
Οι παραβάσεις διερευνώνται χωρίς καθυστερήσεις.
Δεν υπάρχουν διαφορετικά μέτρα και σταθμά ανάλογα με τον βαθμό.
Οι υπηρεσιακές ευθύνες δεν μεταφέρονται συνεχώς από τον έναν στον άλλον.
Αυτά δεν είναι αποκλειστικά στρατιωτικά χαρακτηριστικά. Είναι βασικές προϋποθέσεις μιας αποτελεσματικής δημόσιας υπηρεσίας.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι η Αστυνομία δεν διαθέτει ιεραρχία ή κανονισμούς. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν οι κανόνες εφαρμόζονται με συνέπεια σε όλους.
Γιατί μια υπηρεσία μπορεί να έχει αυστηρούς κανονισμούς και παρ' όλα αυτά να αντιμετωπίζει προβλήματα, αν δεν υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος.
6. Ο κίνδυνος: Να μετατραπεί η αστυνόμευση σε στρατιωτική λογική
Υπάρχει, όμως, και η άλλη πλευρά.
Ο αστυνομικός δεν βρίσκεται απέναντι σε έναν εχθρικό στρατό. Βρίσκεται ανάμεσα στους πολίτες.
Σήμερα μπορεί να ελέγχει έναν οδηγό που παραβίασε τον ΚΟΚ. Αύριο μπορεί να χρειαστεί να βοηθήσει έναν ηλικιωμένο που έχασε τον δρόμο του. Μεθαύριο μπορεί να βρεθεί σε ένα οικογενειακό επεισόδιο ή σε μια διαδήλωση.
Κάθε περιστατικό έχει διαφορετικές ανάγκες.
Αν η Αστυνομία λειτουργούσε με υπερβολικά στρατιωτικοποιημένη νοοτροπία, θα υπήρχε ο κίνδυνος να δοθεί υπερβολικό βάρος στην υπακοή και στην επιβολή, εις βάρος της επικοινωνίας, της διακριτικής ευχέρειας και της προστασίας των δικαιωμάτων.
Η κοινωνία δεν χρειάζεται μια Αστυνομία που αντιμετωπίζει κάθε διαφωνία ως απειλή.
Χρειάζεται μια Αστυνομία που γνωρίζει πότε πρέπει να επέμβει αποφασιστικά και πότε πρέπει να αποκλιμακώσει μια κατάσταση.
Η πραγματική δύναμη ενός ένστολου δεν βρίσκεται μόνο στη δυνατότητα να επιβάλει την τάξη. Βρίσκεται και στην ικανότητά του να μην κάνει κατάχρηση της εξουσίας που του έχει δοθεί.
7. Τι θα κερδίζαμε και τι θα μπορούσαμε να χάσουμε;
Αν εξετάσουμε ψύχραιμα τα δύο υποθετικά σενάρια, μπορούμε να εντοπίσουμε πιθανά πλεονεκτήματα και κινδύνους.
Πιθανά πλεονεκτήματα:
Μεγαλύτερη έμφαση στην πειθαρχία και στην υπηρεσιακή ευθύνη.
Καλύτερος συντονισμός με τις Ένοπλες Δυνάμεις σε έκτακτες καταστάσεις, εφόσον οργανωθεί σωστά.
Ενδεχόμενη αναβάθμιση της εκπαίδευσης σε συγκεκριμένους επιχειρησιακούς τομείς.
Πιο σαφείς διαδικασίες αντιμετώπισης σοβαρών υπηρεσιακών παραβάσεων.
Μεγαλύτερη έμφαση στην ετοιμότητα και στην επιχειρησιακή οργάνωση.
Πιθανοί κίνδυνοι:
Υπερβολική στρατιωτικοποίηση της καθημερινής αστυνόμευσης.
Δυσκολία προσαρμογής στρατιωτικών κανόνων σε μια πολιτική υπηρεσία.
Ενδεχόμενη σύγχυση αρμοδιοτήτων μεταξύ στρατιωτικών και αστυνομικών αρχών.
Αυξημένη έμφαση στην ιεραρχία εις βάρος της ανεξάρτητης επαγγελματικής κρίσης.
Μεγάλο διοικητικό και οικονομικό κόστος μιας τέτοιας αναδιοργάνωσης.
Το σημαντικό είναι ότι κανένα από αυτά τα αποτελέσματα δεν είναι αυτόματο. Θα εξαρτιόταν από τον τρόπο εφαρμογής, τη νομοθεσία και τις εγγυήσεις που θα συνόδευαν την αλλαγή.
8. Μήπως η λύση δεν είναι ο Στρατιωτικός Ποινικός Κώδικας, αλλά ένας αυστηρότερος μηχανισμός λογοδοσίας;
Εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μας, η ουσία της συζήτησης.
Αν ο στόχος είναι μια πιο πειθαρχημένη και αποτελεσματική Αστυνομία, χρειάζεται άραγε να μεταφερθεί στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας;
Ή θα ήταν προτιμότερο να παραμείνει στο σημερινό θεσμικό πλαίσιο, αλλά να ενισχυθούν συγκεκριμένοι μηχανισμοί;
Για παράδειγμα:
Πρώτον: Γρήγορη διερεύνηση καταγγελιών.
Όταν ένας πολίτης καταγγέλλει μια σοβαρή παράβαση αστυνομικού, πρέπει να γνωρίζει ότι η υπόθεση θα εξεταστεί ουσιαστικά και χωρίς αδικαιολόγητες καθυστερήσεις.
Δεύτερον: Ίση αντιμετώπιση όλων των βαθμών.
Η υπηρεσιακή ιεραρχία δεν πρέπει να αποτελεί ασπίδα προστασίας για κανέναν. Η ευθύνη πρέπει να εξετάζεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά και τον νόμο.
Τρίτον: Εκπαίδευση στη διαχείριση κρίσεων.
Η χρήση βίας δεν είναι η μοναδική απάντηση σε μια δύσκολη κατάσταση. Η επικοινωνία, η αποκλιμάκωση και η σωστή αξιολόγηση του κινδύνου είναι εξίσου σημαντικές δεξιότητες.
Τέταρτον: Προστασία των αστυνομικών που ενεργούν νόμιμα.
Η λογοδοσία δεν σημαίνει ότι κάθε αστυνομικός πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ύποπτος. Οι ένστολοι που εκτελούν σωστά και νόμιμα τα καθήκοντά τους πρέπει να προστατεύονται από αβάσιμες κατηγορίες και αυθαίρετες πιέσεις.
Πέμπτον: Πραγματικές συνέπειες για σοβαρές παραβάσεις.
Όταν αποδεικνύεται ότι ένας αστυνομικός έχει παραβιάσει σοβαρά τον νόμο, οι προβλεπόμενες διαδικασίες πρέπει να λειτουργούν αποτελεσματικά.
Η αξιοπιστία ενός σώματος δεν κρίνεται μόνο από τις επιτυχίες του, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τα δικά του λάθη.
9. Μια διαφορετική πρόταση: Αστυνομία με στρατιωτική πειθαρχία, αλλά πολιτική αποστολή
Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα προσέγγιση να μην είναι η πλήρης μεταφορά της Αστυνομίας στον στρατιωτικό μηχανισμό.
Θα μπορούσε να εξεταστεί ένα διαφορετικό μοντέλο:
Μια Αστυνομία που διατηρεί την ανεξάρτητη διοικητική και επιχειρησιακή της ταυτότητα, αλλά υιοθετεί ακόμη πιο αποτελεσματικές πρακτικές εκπαίδευσης, πειθαρχίας και αξιολόγησης.
Με σαφή καθήκοντα, αυστηρό έλεγχο της υπηρεσιακής συμπεριφοράς, διαφανείς διαδικασίες και πραγματική προστασία των δικαιωμάτων των πολιτών.
Η στρατιωτική εμπειρία θα μπορούσε να αξιοποιείται σε συγκεκριμένα πεδία εκπαίδευσης και συνεργασίας, χωρίς να μετατρέπεται η καθημερινή αστυνόμευση σε στρατιωτική επιχείρηση.
Και κυρίως, η ευθύνη ενός αστυνομικού να είναι απολύτως ξεκάθαρη, είτε φορά τον βαθμό του αστυφύλακα είτε του ανώτατου αξιωματικού.
Επίλογος: Ο πολίτης δεν χρειάζεται έναν στρατό στους δρόμους. Χρειάζεται μια Αστυνομία που να εμπιστεύεται και να εμπιστεύεται ο ίδιος.
Η συζήτηση για τη σχέση Αστυνομίας και Ενόπλων Δυνάμεων δεν είναι απλώς ένα ζήτημα υπουργείων και νόμων.
Είναι μια συζήτηση για το πώς αντιλαμβανόμαστε την εξουσία.
Ο στρατιωτικός έχει την αποστολή της υπεράσπισης της χώρας. Ο αστυνομικός έχει την αποστολή της προστασίας της κοινωνίας και της εφαρμογής του νόμου.
Και οι δύο φορούν στολή. Και οι δύο έχουν ιεραρχία. Και οι δύο αναλαμβάνουν ευθύνες που πολλές φορές περιλαμβάνουν προσωπικό κίνδυνο.
Δεν πρέπει, όμως, να ξεχνάμε ότι ο αστυνομικός συναντά καθημερινά τον πολίτη όχι ως αντίπαλο, αλλά ως τον άνθρωπο που οφείλει να προστατεύει.
Ίσως, λοιπόν, το σημαντικότερο ερώτημα να μην είναι αν η Αστυνομία πρέπει να υπάγεται στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας ή αν πρέπει να εφαρμόζεται σε αυτήν ο Στρατιωτικός Ποινικός Κώδικας.
Ίσως το πραγματικό ερώτημα να είναι αν μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα σύστημα στο οποίο ο ένστολος θα έχει την απαραίτητη εξουσία για να προστατεύει την κοινωνία, αλλά και την αντίστοιχη ευθύνη όταν παραβιάζει τα όριά της.
Γιατί η πειθαρχία χωρίς δικαιοσύνη μπορεί να γίνει αυταρχισμός. Και η εξουσία χωρίς λογοδοσία μπορεί να γίνει αυθαιρεσία.
Μια πραγματικά ισχυρή Αστυνομία δεν είναι εκείνη που κάνει τον πολίτη να φοβάται τη στολή. Είναι εκείνη που κάνει τον πολίτη να αισθάνεται ασφαλής όταν τη βλέπει.

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου