Είναι τελικά πολυτέλεια να αγαπάς τη δουλειά σου; Όταν ο μισθός γίνεται σημαντικότερος από την ίδια σου τη ζωή

 



Για κάποιους η δουλειά είναι δημιουργία, εξέλιξη και ικανοποίηση. Για άλλους είναι απλώς ένας τρόπος να πληρώσουν τους λογαριασμούς. Και ανάμεσα σε αυτές τις δύο πραγματικότητες βρίσκεται μια ολόκληρη κοινωνία που προσπαθεί να επιβιώσει χωρίς να χάσει τον εαυτό της.

Υπάρχει μια ερώτηση που ακούγεται συχνά στις συζητήσεις μεταξύ φίλων, συναδέλφων και ανθρώπων που συναντιούνται καθημερινά στη δουλειά:

«Σου αρέσει αυτό που κάνεις;»

Μια φαινομενικά απλή ερώτηση, που όμως δεν έχει πάντα εύκολη απάντηση.

Κάποιος μπορεί να χαμογελάσει και να πει ότι αγαπά τη δουλειά του. Κάποιος άλλος μπορεί να απαντήσει «εντάξει, δεν έχω παράπονο», ενώ μέσα του γνωρίζει ότι κάθε πρωί δυσκολεύεται να σηκωθεί από το κρεβάτι.

Υπάρχει, όμως, και μια τρίτη κατηγορία ανθρώπων. Εκείνοι που δεν αναρωτιούνται καν αν αγαπούν αυτό που κάνουν. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να φτάσει το τέλος του μήνα, να πληρωθούν και να μπορέσουν να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους.

Και κάπου εδώ γεννιέται ένα δύσκολο ερώτημα.

Μήπως τελικά το να αγαπάς τη δουλειά σου έχει μετατραπεί σε προνόμιο για λίγους;

1. Όταν η δουλειά δεν είναι επιλογή, αλλά ανάγκη επιβίωσης

Ας σκεφτούμε έναν άνθρωπο που εργάζεται σε μια αποθήκη.

Ξυπνά νωρίς, ετοιμάζεται βιαστικά, πηγαίνει στη δουλειά και περνά αρκετές ώρες όρθιος, μεταφέροντας προϊόντα, ελέγχοντας παραγγελίες και προσπαθώντας να προλάβει τις απαιτήσεις της ημέρας.

Δεν ξυπνά απαραίτητα με ενθουσιασμό. Δεν περιμένει με ανυπομονησία τη Δευτέρα. Δεν αισθάνεται ότι κάθε ημέρα ανακαλύπτει κάτι καινούργιο.

Πηγαίνει επειδή χρειάζεται τον μισθό.

Το ίδιο συμβαίνει με έναν εργαζόμενο στην εστίαση, έναν υπάλληλο σε ένα κατάστημα, έναν οδηγό, έναν εργαζόμενο στην παραγωγή ή έναν άνθρωπο που κάνει συνεχόμενες βάρδιες.

Για όλους αυτούς, η εργασία δεν είναι πάντα μια προσωπική επιλογή που συνδέεται με τα όνειρά τους.

Είναι το ενοίκιο, το σούπερ μάρκετ, οι λογαριασμοί, τα καύσιμα, οι υποχρεώσεις της οικογένειας.

Και όταν η καθημερινότητα περιστρέφεται γύρω από την οικονομική επιβίωση, η ερώτηση «αγαπάς τη δουλειά σου;» μπορεί να ακούγεται σχεδόν πολυτελής.

Γιατί πριν αναζητήσει κάποιος την επαγγελματική του ολοκλήρωση, πρέπει πρώτα να εξασφαλίσει ότι θα μπορέσει να ζήσει.

2. Η Κυριακή το βράδυ λέει πολλές φορές περισσότερα από το βιογραφικό μας

Υπάρχει μια ιδιαίτερη στιγμή που γνωρίζουν πολλοί εργαζόμενοι.

Είναι η Κυριακή το βράδυ.

Το Σαββατοκύριακο τελειώνει, τα ρούχα της δουλειάς ετοιμάζονται, το ξυπνητήρι ρυθμίζεται και στο μυαλό αρχίζει να σχηματίζεται η σκέψη της επόμενης ημέρας.

«Αύριο πάλι από την αρχή».

Κάποιοι σκέφτονται τις υποχρεώσεις που τους περιμένουν. Άλλοι αναρωτιούνται αν θα υπάρχει αρκετή δουλειά, αν θα αντιμετωπίσουν δύσκολους πελάτες ή αν θα συναντήσουν έναν προϊστάμενο που δημιουργεί συνεχώς ένταση.

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν ολόκληρη την Κυριακή χωρίς να μπορούν πραγματικά να ξεκουραστούν, επειδή το μυαλό τους βρίσκεται ήδη στη Δευτέρα.

Και αυτό είναι κάτι που δεν αποτυπώνεται σε κανένα βιογραφικό.

Ένα βιογραφικό μπορεί να δείχνει εμπειρία, προσόντα, δεξιότητες και επαγγελματική πορεία. Δεν μπορεί, όμως, να δείξει πόσο ψυχικά εξαντλημένος αισθάνεται κάποιος όταν επιστρέφει κάθε απόγευμα στο σπίτι του.

Δεν μπορεί να δείξει πόσες φορές κοίταξε το ρολόι περιμένοντας να τελειώσει η βάρδια.

Ούτε πόσες φορές αναρωτήθηκε αν αυτή είναι πραγματικά η ζωή που ήθελε.

3. Μας έμαθαν να είμαστε ευγνώμονες που έχουμε δουλειά, αλλά όχι πάντα να απαιτούμε να μας σέβονται

Υπάρχει μια φράση που ακούγεται συχνά:

«Να λες και ευχαριστώ που έχεις δουλειά».

Μια φράση που σε ορισμένες περιπτώσεις εκφράζει την αγωνία μιας δύσκολης εποχής, αλλά σε άλλες χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει καταστάσεις που δεν θα έπρεπε να θεωρούνται φυσιολογικές.

Η εργασία είναι σημαντική. Η οικονομική ασφάλεια είναι απαραίτητη. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι ένας άνθρωπος χρειάζεται να εργάζεται για να καλύπτει τις ανάγκες του.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποδέχεται οποιαδήποτε συμπεριφορά.

Δεν είναι φυσιολογικό να φοβάσαι να ζητήσεις το ρεπό σου.

Δεν είναι φυσιολογικό να αισθάνεσαι ενοχές επειδή αρρώστησες.

Δεν είναι φυσιολογικό να θεωρείς ότι πρέπει να είσαι διαθέσιμος κάθε ώρα της ημέρας.

Δεν είναι φυσιολογικό να επιστρέφεις σπίτι και να αισθάνεσαι ότι δεν έχεις πλέον ενέργεια ούτε για τους ανθρώπους που αγαπάς.

Και το σημαντικότερο: το γεγονός ότι κάποιος χρειάζεται τη δουλειά του δεν σημαίνει ότι δεν δικαιούται αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας.

Η ανάγκη για εισόδημα δεν πρέπει να μετατρέπεται σε άδεια για την υποτίμηση ενός ανθρώπου.

4. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να αγαπάς το επάγγελμά σου και στο να αντέχεις το εργασιακό σου περιβάλλον

Αυτή είναι ίσως μια από τις πιο παρεξηγημένες πλευρές της εργασίας.

Ένας άνθρωπος μπορεί να αγαπά πραγματικά το αντικείμενό του, αλλά να μην αντέχει το περιβάλλον στο οποίο εργάζεται.

Μπορεί να του αρέσει η μαγειρική, αλλά να κουράζεται από την πίεση και την κακή οργάνωση μιας κουζίνας.

Μπορεί να αγαπά την πληροφορική, αλλά να απογοητεύεται από μια επιχείρηση που δεν του δίνει περιθώρια εξέλιξης.

Μπορεί να απολαμβάνει την επικοινωνία με τους πελάτες, αλλά να δυσκολεύεται όταν αντιμετωπίζει καθημερινά προσβλητικές συμπεριφορές.

Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι πάντα το επάγγελμα το πρόβλημα.

Μερικές φορές είναι οι συνθήκες μέσα στις οποίες καλείται κάποιος να το ασκήσει.

Και εδώ βρίσκεται μια σημαντική λεπτομέρεια: δεν χρειάζεται κάθε άνθρωπος να βρει το επάγγελμα των ονείρων του για να αισθάνεται καλά στη δουλειά του.

Μπορεί να μην έχει πάθος για αυτό που κάνει, αλλά να έχει έναν αξιοπρεπή μισθό, σωστούς συναδέλφους, έναν δίκαιο προϊστάμενο και χρόνο για την προσωπική του ζωή.

Και ίσως αυτό να είναι πολύ πιο σημαντικό από μια δουλειά που παρουσιάζεται ως ονειρική, αλλά στην πράξη καταναλώνει ολόκληρη την καθημερινότητά του.

5. Γιατί θεωρούμε αποτυχημένο κάποιον που θέλει απλώς μια ήρεμη δουλειά;

Τα τελευταία χρόνια ακούμε συνεχώς για επαγγελματική εξέλιξη, προσωπική ανάπτυξη, φιλοδοξίες και επιτυχία.

Μας λένε να κυνηγήσουμε τα όνειρά μας, να ξεχωρίσουμε, να γίνουμε καλύτεροι, να αποκτήσουμε περισσότερα προσόντα και να μη συμβιβαζόμαστε.

Όλα αυτά έχουν τη θέση τους.

Υπάρχει, όμως, μια ερώτηση που σπάνια τίθεται:

Τι γίνεται με εκείνον που δεν θέλει να γίνει διευθυντής; Με εκείνον που δεν ονειρεύεται να δημιουργήσει τη δική του επιχείρηση; Με εκείνον που δεν ενδιαφέρεται να αποκτήσει έναν εντυπωσιακό επαγγελματικό τίτλο;

Μπορεί ένας άνθρωπος να θέλει απλώς να εργάζεται οκτώ ώρες, να πληρώνεται σωστά, να έχει τον χρόνο του και να επιστρέφει σπίτι χωρίς να αισθάνεται εξαντλημένος.

Αυτό δεν είναι έλλειψη φιλοδοξίας.

Είναι μια διαφορετική αντίληψη για την ποιότητα ζωής.

Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τα ίδια όνειρα και δεν χρειάζεται να μετράμε την αξία τους με βάση το πόσο ψηλά ανέβηκαν επαγγελματικά.

Μερικές φορές η μεγαλύτερη επιτυχία είναι να έχεις μια καθημερινότητα που δεν χρειάζεται να ξεφύγεις από αυτήν για να αισθανθείς ευτυχισμένος.

6. Ο μισθός δεν αγοράζει πάντα την ηρεμία που χάνουμε

Ας υποθέσουμε ότι δύο άνθρωποι εργάζονται σε διαφορετικές επιχειρήσεις.

Ο πρώτος παίρνει περισσότερα χρήματα, αλλά έχει συνεχώς πίεση, απρόβλεπτα ωράρια και ένα περιβάλλον γεμάτο εντάσεις.

Ο δεύτερος αμείβεται λιγότερο, αλλά έχει σταθερό πρόγραμμα, ανθρώπινη αντιμετώπιση και τη δυνατότητα να οργανώσει τη ζωή του.

Ποιος από τους δύο είναι πιο τυχερός;

Δεν υπάρχει μία απάντηση. Για κάποιον που αντιμετωπίζει σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, η διαφορά στον μισθό μπορεί να είναι καθοριστική.

Δεν μπορούμε, λοιπόν, να λέμε εύκολα στους ανθρώπους ότι πρέπει να επιλέγουν την ψυχική τους ηρεμία αντί για τα χρήματα, όταν τα χρήματα είναι απαραίτητα για την επιβίωσή τους.

Μπορούμε, όμως, να αναγνωρίσουμε κάτι σημαντικό.

Ο μισθός είναι απαραίτητος, αλλά δεν μπορεί να είναι το μοναδικό κριτήριο μιας αξιοπρεπούς εργασίας.

Γιατί υπάρχουν πράγματα που δεν αγοράζονται εύκολα: ο χρόνος με την οικογένεια, η ξεκούραση, η ψυχική ισορροπία, η δυνατότητα να ζεις χωρίς να σκέφτεσαι συνεχώς τη δουλειά.

Και όταν αυτά εξαφανίζονται, ακόμη και ένας καλύτερος μισθός μπορεί να μην αρκεί για να καλύψει το κενό.

7. Δεν είναι όλοι τυχεροί να ανακαλύψουν τι αγαπούν επαγγελματικά

Υπάρχει μια ακόμη πραγματικότητα που συχνά ξεχνάμε.

Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ευκαιρία να επιλέξουν ελεύθερα το επάγγελμά τους.

Κάποιοι ξεκινούν να εργάζονται πολύ νωρίς, επειδή πρέπει να βοηθήσουν οικονομικά την οικογένειά τους.

Άλλοι επιλέγουν μια σχολή χωρίς να γνωρίζουν πραγματικά τι θέλουν.

Κάποιοι αλλάζουν επαγγελματικές κατευθύνσεις επειδή δεν βρίσκουν εργασία στον τομέα τους.

Άλλοι μένουν σε μια θέση που δεν τους ικανοποιεί, επειδή έχουν οικογένεια, παιδιά, δάνεια ή υποχρεώσεις που δεν τους επιτρέπουν να ρισκάρουν.

Δεν είναι όλοι σε θέση να παραιτηθούν και να ξεκινήσουν από την αρχή.

Δεν έχουν όλοι οικονομίες για να αντέξουν μια περίοδο ανεργίας.

Και δεν έχουν όλοι την πολυτέλεια να περιμένουν μέχρι να εμφανιστεί η ιδανική επαγγελματική ευκαιρία.

Γι' αυτό χρειάζεται λίγη περισσότερη κατανόηση όταν συζητάμε για την εργασία.

Δεν γνωρίζουμε πάντα τι έχει αναγκάσει έναν άνθρωπο να βρίσκεται στη θέση που βρίσκεται.

Και δεν είναι δίκαιο να κρίνουμε τις επιλογές του χωρίς να γνωρίζουμε τις συνθήκες της ζωής του.

8. Ίσως δεν χρειάζεται να αγαπάς τη δουλειά σου. Χρειάζεται να μη χάνεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτήν

Ας επιστρέψουμε στην αρχική ερώτηση.

Είναι τελικά πολυτέλεια να αγαπάς τη δουλειά σου;

Ίσως για αρκετούς ανθρώπους να είναι. Όχι επειδή δεν έχουν όνειρα ή φιλοδοξίες, αλλά επειδή οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες περιορίζουν τις επιλογές τους.

Δεν είναι όλοι σε θέση να επιλέξουν το επάγγελμα που τους εκφράζει.

Δεν είναι όλοι σε θέση να απορρίψουν μια κακή πρόταση εργασίας.

Δεν είναι όλοι σε θέση να ξεκινήσουν μια καινούργια ζωή από το μηδέν.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να θεωρούμε φυσιολογικό να μισεί κάποιος την καθημερινότητά του.

Η εργασία καταλαμβάνει ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μας. Δεν γίνεται να περνάμε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μας σε ένα περιβάλλον που μας γεμίζει φόβο, ανασφάλεια ή απογοήτευση και να περιμένουμε ότι όλα θα διορθωθούν όταν σχολάσουμε.

Ίσως, λοιπόν, ο στόχος δεν χρειάζεται να είναι να ξυπνάμε κάθε πρωί γεμάτοι ενθουσιασμό για τη δουλειά μας.

Ίσως αρκεί να έχουμε μια εργασία που μας επιτρέπει να ζούμε αξιοπρεπώς, να εξελισσόμαστε, να αισθανόμαστε χρήσιμοι και να επιστρέφουμε στο σπίτι μας με αρκετή ενέργεια για να συνεχίσουμε να είμαστε άνθρωποι.

Το κλείσιμο: Η ζωή μας δεν μπορεί να είναι απλώς το διάστημα ανάμεσα σε δύο βάρδιες

Κάποτε πρέπει να σταματήσουμε να μετράμε την επαγγελματική επιτυχία μόνο με βάση τον μισθό, τον τίτλο ή τη θέση που κατέχει κάποιος.

Γιατί πίσω από κάθε εργαζόμενο υπάρχει ένας άνθρωπος.

Ένας άνθρωπος που θέλει να δει τα παιδιά του, να συναντήσει τους φίλους του, να κάνει μια βόλτα χωρίς να σκέφτεται την επόμενη βάρδια. Να ξυπνήσει ένα πρωί χωρίς να αισθάνεται ότι ξεκινά ακόμη ένας αγώνας αντοχής.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αγαπούν τη δουλειά τους, αλλά αγαπούν την οικογένεια που μπορούν να συντηρούν χάρη σε αυτήν.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν περιμένουν τίποτα περισσότερο από έναν δίκαιο μισθό και έναν προϊστάμενο που θα τους αντιμετωπίζει με σεβασμό.

Και υπάρχουν άλλοι που ακόμη ψάχνουν εκείνη τη δουλειά που θα τους κάνει να αισθάνονται ότι βρίσκονται στο σωστό μέρος.

Κανείς δεν πρέπει να ντρέπεται για καμία από αυτές τις διαδρομές.

Γιατί η εργασία είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μας, αλλά δεν είναι ολόκληρη η ζωή μας.

Ίσως τελικά η πραγματική πολυτέλεια να μην είναι να αγαπάς τη δουλειά σου. Να είναι να μπορείς να σχολάς, να κλείνεις την πόρτα πίσω σου και να έχεις ακόμη ζωή για να ζήσεις.

Σχόλια