ΘΟΔΩΡΗΣ ΖΑΓΟΡΑΚΗΣ: Ο πρόεδρος που ήξερε τι σημαίνει να ματώνεις για τον ΠΑΟΚ – Οι μεταγραφές, η ψυχή και μια εποχή που δεν ξεχνιέται
Δεν ήταν ένας μεγιστάνας που ήρθε να αγοράσει τον ενθουσιασμό των φιλάθλων. Ήταν ο αρχηγός της Εθνικής του 2004, ένας άνθρωπος που είχε φορέσει τη φανέλα του ΠΑΟΚ και γνώριζε τι σημαίνει αυτή για τον κόσμο του. Όταν ανέλαβε την προεδρία, δεν έφερε απλώς ποδοσφαιριστές. Δημιούργησε μια ομάδα με χαρακτήρα, προσωπικότητα και παίκτες που έμοιαζαν να αφήνουν την ψυχή τους στο γήπεδο.
Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που περνούν από μια ομάδα και υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν πίσω τους μια ολόκληρη εποχή
Στο ελληνικό ποδόσφαιρο έχουμε μάθει να συζητάμε για τους ισχυρούς παράγοντες, τα εκατομμύρια των μεταγραφών, τα γήπεδα και τις επιχειρηματικές συμφωνίες.
Όμως, υπάρχει και μια άλλη πλευρά του ποδοσφαίρου. Αυτή που δεν αποτυπώνεται εύκολα σε οικονομικούς ισολογισμούς.
Είναι η πλευρά του φιλάθλου που θέλει να βλέπει την ομάδα του να παλεύει. Που δεν ζητάει απαραίτητα να κερδίζει κάθε παιχνίδι, αλλά θέλει να αισθάνεται ότι οι έντεκα ποδοσφαιριστές που βρίσκονται μέσα στο γήπεδο καταλαβαίνουν τι σημαίνει η φανέλα που φορούν.
Για έναν φίλαθλο του ΠΑΟΚ, ο Θοδωρής Ζαγοράκης συνδέθηκε με μια τέτοια περίοδο.
Και το ενδιαφέρον είναι ότι η σχέση του με τον σύλλογο δεν δημιουργήθηκε όταν έγινε πρόεδρος. Υπήρχε ήδη από τα χρόνια που αγωνιζόταν στην Τούμπα.
Ήξερε τι σημαίνει να παίζεις μπροστά σε αυτόν τον κόσμο. Ήξερε την απαίτηση, την πίεση, την απογοήτευση, αλλά και την τεράστια αγάπη που μπορεί να δεχτεί ένας ποδοσφαιριστής όταν αποδεικνύει ότι σέβεται την ομάδα.
Ίσως γι' αυτό η περίοδος της προεδρίας του έχει ακόμη ξεχωριστή θέση στη μνήμη αρκετών φίλων του Δικεφάλου.
Από αρχηγός της πρωταθλήτριας Ευρώπης στην πιο δύσκολη αποστολή της καριέρας του
Ο Ζαγοράκης δεν ήταν ένας τυχαίος άνθρωπος που αποφάσισε να ασχοληθεί με τα διοικητικά.
Είχε κατακτήσει το EURO 2004 με την Εθνική Ελλάδας, ήταν ο αρχηγός εκείνης της ιστορικής ομάδας και είχε αναδειχθεί πολυτιμότερος ποδοσφαιριστής της διοργάνωσης.
Είχε αγωνιστεί στην Ιταλία, στην Αγγλία και φυσικά στον ΠΑΟΚ, όπου είχε δημιουργήσει ισχυρό δεσμό με τον κόσμο.
Τον Ιούνιο του 2007, αποφάσισε να αφήσει οριστικά την ενεργό δράση και να αναλάβει την προεδρία της ΠΑΕ ΠΑΟΚ.
Η αποστολή του δεν ήταν εύκολη.
Ο σύλλογος αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, η αγωνιστική του εικόνα δεν ανταποκρινόταν στις προσδοκίες του κόσμου και η εμπιστοσύνη προς τις διοικήσεις είχε κλονιστεί.
Ο ΠΑΟΚ χρειαζόταν κάτι περισσότερο από μια αλλαγή προσώπων.
Χρειαζόταν να πιστέψει ξανά στον εαυτό του.
Και η άφιξη του Ζαγοράκη δημιούργησε ακριβώς αυτή την προσδοκία.
Το καλοκαίρι του 2007: Όταν άρχισε να χτίζεται ένας διαφορετικός ΠΑΟΚ
Υπάρχουν μεταγραφικές περίοδοι που περνούν σχεδόν απαρατήρητες και άλλες που μένουν χαραγμένες στη μνήμη των φιλάθλων.
Για τον ΠΑΟΚ, το καλοκαίρι του 2007 ήταν η αρχή μιας νέας προσπάθειας.
Η διοίκηση Ζαγοράκη προχώρησε σε σημαντικές κινήσεις, με ποδοσφαιριστές που δεν ήρθαν απλώς για να συμπληρώσουν το ρόστερ.
Ήρθαν παίκτες με προσωπικότητα.
Ο Πάμπλο Γκαρσία, ο Πάμπλο Κοντρέρας και ο Ζλάταν Μουσλίμοβιτς ήταν ορισμένες από τις μεταγραφές που έδωσαν διαφορετική δυναμική στην ομάδα.
Και αν κάποιος αναρωτηθεί τι έκανε εκείνη την ομάδα να ξεχωρίζει στη μνήμη των φιλάθλων, η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στην τεχνική των ποδοσφαιριστών.
Βρίσκεται στον χαρακτήρα τους.
Ο Γκαρσία έγινε σύμβολο μαχητικότητας. Ο Κοντρέρας έφερε εμπειρία και ποιότητα στην άμυνα. Ο Μουσλίμοβιτς έδωσε μια διαφορετική επιθετική παρουσία.
Δεν ήταν όλοι ίδιοι. Δεν είχαν όλοι το ίδιο αγωνιστικό στυλ.
Είχαν, όμως, κάτι που ο κόσμος εκτιμούσε ιδιαίτερα: την αίσθηση ότι δεν φοβούνταν να μπουν στη μάχη.
Πάμπλο Γκαρσία: Ένας ποδοσφαιριστής που έγινε σύμβολο
Αν υπάρχει ένα όνομα που συνδέθηκε όσο λίγα με την αγωνιστική νοοτροπία εκείνης της εποχής, αυτό είναι του Πάμπλο Γκαρσία.
<Η εικόνα του Ουρουγουανού με τη φανέλα του ΠΑΟΚ, το βλέμμα του, η αποφασιστικότητα και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπιζε κάθε μονομαχία έγιναν μέρος της ταυτότητας εκείνης της ομάδας.>
Ο Γκαρσία δεν ήταν ο ποδοσφαιριστής που θα κέρδιζε τον κόσμο μόνο με περίτεχνες ενέργειες.
Ήταν εκείνος που έδινε την εντύπωση ότι δεν θα αφήσει τίποτα χωρίς μάχη.
Και για έναν ΠΑΟΚτσή, αυτό είχε τεράστια σημασία.
Γιατί υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε έναν ποδοσφαιριστή που απλώς εκτελεί τις υποχρεώσεις του και σε έναν παίκτη που κάνει τον φίλαθλο να αισθάνεται ότι παλεύει μαζί του.
Ο Γκαρσία έγινε κάτι περισσότερο από μια επιτυχημένη μεταγραφή. Έγινε σημείο αναφοράς για το πάθος και την αγωνιστική ένταση.
Κοντρέρας, Μουσλίμοβιτς και οι παίκτες που έδωσαν χαρακτήρα στην ομάδα
Η επιτυχία μιας ομάδας δεν εξαρτάται από έναν μόνο ποδοσφαιριστή.
Ο Πάμπλο Κοντρέρας ήταν ένας παίκτης με σημαντική διεθνή εμπειρία, που έδωσε ποιότητα και σταθερότητα στην αμυντική γραμμή.
Ο Ζλάταν Μουσλίμοβιτς έδωσε δύναμη και επιθετική παρουσία, ενώ η παρουσία του συνδέθηκε με σημαντικές στιγμές εκείνης της περιόδου.
Στην πορεία προστέθηκαν και άλλες σημαντικές επιλογές, όπως ο Αντελίνο Βιεϊρίνια, ο Λίνο, ο Βίκτορ Βιτόλο και ο Σέρτζιο Κονσεϊσάο.
Ο καθένας είχε διαφορετικά χαρακτηριστικά.
Και εδώ βρίσκεται ένα από τα στοιχεία που αξίζει να αναγνωριστούν στη μεταγραφική πολιτική εκείνης της περιόδου: δεν αναζητούνταν απλώς γνωστά ονόματα. Δημιουργούνταν ένα σύνολο με συγκεκριμένα αγωνιστικά χαρακτηριστικά.
Ο φίλαθλος έβλεπε ποδοσφαιριστές που μπορούσαν να συνδυάσουν ποιότητα, εμπειρία, δύναμη και προσωπικότητα.
Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετά από αυτά τα ονόματα παραμένουν ιδιαίτερα αγαπητά στον κόσμο του ΠΑΟΚ.
Η εποχή του Φερνάντο Σάντος: Όταν η ομάδα απέκτησε αγωνιστική ταυτότητα
Μια σημαντική απόφαση της περιόδου Ζαγοράκη ήταν η συνεργασία με τον Φερνάντο Σάντος.
Ο Πορτογάλος προπονητής ανέλαβε το 2007 και συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία μιας ομάδας με πειθαρχία, οργάνωση και ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο.
Ο ΠΑΟΚ άρχισε να αποκτά σταθερότητα.
Δεν ήταν μια ομάδα που βασιζόταν αποκλειστικά σε ατομικές εξάρσεις. Είχε συγκεκριμένη φιλοσοφία, ήξερε πώς να αντιμετωπίζει τους αντιπάλους και σταδιακά άρχισε να γίνεται ξανά υπολογίσιμος αντίπαλος.
Η δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα της περιόδου 2009-10, με την εξαιρετική πορεία και τη συμμετοχή στα προκριματικά του Champions League, ήταν η επιβεβαίωση ότι ο ΠΑΟΚ είχε επιστρέψει σε πρωταγωνιστικό επίπεδο.
Και αυτή η επιτυχία δεν ήρθε από τη μια μέρα στην άλλη.
Ήταν αποτέλεσμα μιας προσπάθειας που είχε ξεκινήσει με τη διοίκηση Ζαγοράκη και είχε αποκτήσει αγωνιστική συνέπεια μέσα από τη δουλειά του Σάντος και των ποδοσφαιριστών.
Δεν χρειάζεται να έχεις τα περισσότερα εκατομμύρια για να δημιουργήσεις μια ομάδα που θα τη σέβονται
Αυτό είναι ίσως το σημείο που με ενδιαφέρει περισσότερο στην ιστορία του Ζαγοράκη.
Σήμερα, όταν ακούμε για μια μεγάλη μεταγραφή, το πρώτο πράγμα που συζητάμε είναι το κόστος της.
Πόσα χρήματα έδωσε η ομάδα; Πόσα παίρνει ο ποδοσφαιριστής; Πόσο μεγάλο είναι το συμβόλαιο;
Όμως, υπάρχει ένα ερώτημα που συχνά ξεχνάμε:
Τι χαρακτήρα έχει ο ποδοσφαιριστής που έρχεται;
Μπορεί να αντέξει την πίεση; Μπορεί να παίξει σε ένα γεμάτο γήπεδο όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά; Μπορεί να σηκωθεί μετά από μια ήττα και να δώσει τα πάντα στον επόμενο αγώνα;
Αυτά δεν εμφανίζονται στις παρουσιάσεις των μεταγραφών.
Κι όμως, είναι στοιχεία που μπορούν να καθορίσουν την ταυτότητα μιας ομάδας.
Ο Ζαγοράκης, κατά τη γνώμη μου, είχε την ικανότητα να καταλαβαίνει πόσο σημαντικό ήταν να αποκτήσει ο ΠΑΟΚ ποδοσφαιριστές που θα ταίριαζαν όχι μόνο αγωνιστικά, αλλά και στην ψυχολογία του συλλόγου.
Δεν σημαίνει ότι όλες οι μεταγραφές ήταν επιτυχημένες. Ούτε ότι δεν έγιναν λάθη.
Σημαίνει ότι υπήρχε μια κατεύθυνση που ο φίλαθλος μπορούσε να αναγνωρίσει.
Ο ΠΑΟΚ του Ζαγοράκη και ο ΠΑΟΚ του σήμερα: Τι πραγματικά συγκρίνουμε;
Κάθε εποχή έχει τις δικές της συνθήκες.
Ο σημερινός ΠΑΟΚ έχει διαφορετική οικονομική βάση, διαφορετικές εγκαταστάσεις, διαφορετικές απαιτήσεις και μια περίοδο σημαντικών επιτυχιών, ιδιαίτερα με την κατάκτηση των πρωταθλημάτων και των Κυπέλλων τα επόμενα χρόνια.
Δεν έχει νόημα να προσπαθήσουμε να αποδείξουμε ότι ο ένας ΠΑΟΚ ήταν καλύτερος από τον άλλον με μια απλή σύγκριση.
Η εποχή του Ιβάν Σαββίδη έφερε τεράστιες αλλαγές στον σύλλογο, επενδύσεις, τίτλους και μια νέα περίοδο πρωταγωνισμού.
Όμως, αυτό δεν ακυρώνει την αξία όσων προηγήθηκαν.
Γιατί για να φτάσει ένας σύλλογος σε μια νέα εποχή, χρειάζεται να υπάρχουν και άνθρωποι που βοήθησαν να βγει από τις δύσκολες συνθήκες.
Ο Ζαγοράκης ανέλαβε έναν ΠΑΟΚ που είχε ανάγκη από ανασυγκρότηση και κατάφερε να δημιουργήσει ξανά προσδοκίες.
Αυτή είναι μια σημαντική παρακαταθήκη.
Και φυσικά, η ιστορία δεν ήταν χωρίς λάθη
Για να είμαστε δίκαιοι, δεν μπορούμε να παρουσιάσουμε τη διοίκηση Ζαγοράκη σαν μια περίοδο χωρίς προβλήματα.
Υπήρξαν οικονομικές δυσκολίες, διοικητικές εντάσεις, αμφισβητήσεις και αποφάσεις που προκάλεσαν αντιδράσεις.
Ο ίδιος παραιτήθηκε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 2009, επέστρεψε στην προεδρία το 2010 και αποχώρησε ξανά τον Ιανουάριο του 2012.
Η δεύτερη αποχώρησή του σηματοδότησε το τέλος μιας ιδιαίτερα έντονης περιόδου.
Δεν είναι σωστό να θυμόμαστε μόνο τις επιτυχίες και να παραβλέπουμε τα προβλήματα.
Αλλά ούτε είναι δίκαιο να κρίνουμε μια ολόκληρη προσπάθεια αποκλειστικά από το τέλος της.
Μια διοίκηση πρέπει να αξιολογείται συνολικά: από το σημείο στο οποίο παρέλαβε την ομάδα, από όσα δημιούργησε, από τις επιλογές της και από τα λάθη της.
Γιατί ο φίλαθλος θυμάται περισσότερο τον χαρακτήρα παρά το κόστος μιας μεταγραφής
Ας σκεφτούμε μια απλή καθημερινή εικόνα.
Δύο φίλοι συζητούν για τον ΠΑΟΚ σε ένα καφέ.
Ο ένας λέει: «Θυμάσαι τι ομάδα είχαμε τότε;».
Ο άλλος δεν αρχίζει απαραίτητα να απαριθμεί τα οικονομικά δεδομένα, τις συμβάσεις και τις διοικητικές αποφάσεις.
Θα θυμηθεί τον Γκαρσία, τον Κοντρέρας, τον Μουσλίμοβιτς, τον Βιεϊρίνια, τον Σάντος.
Θα θυμηθεί την ατμόσφαιρα, τις μάχες, τις Κυριακές στην Τούμπα και την αίσθηση ότι η ομάδα είχε αποκτήσει ξανά χαρακτήρα.
Αυτό είναι που μένει στον φίλαθλο.
Δεν σημαίνει ότι τα οικονομικά δεν έχουν σημασία. Χωρίς σωστή οικονομική διαχείριση δεν υπάρχει βιώσιμος σύλλογος.
Σημαίνει, όμως, ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο οι αριθμοί.
Είναι και το συναίσθημα που δημιουργείται όταν βλέπεις έναν ποδοσφαιριστή να πέφτει, να σηκώνεται, να κυνηγάει μια χαμένη μπαλιά και να συνεχίζει σαν να παίζεται η ζωή του σε εκείνη τη φάση.
Αυτό δεν αγοράζεται τόσο εύκολα.
Το τελευταίο σφύριγμα: Ο Ζαγοράκης δεν ήταν απλώς ένας πρώην ποδοσφαιριστής που έγινε πρόεδρος
Για μένα, ως φίλαθλο του ΠΑΟΚ, ο Θοδωρής Ζαγοράκης συμβολίζει μια εποχή κατά την οποία η ομάδα απέκτησε ξανά προσωπικότητα.
Δεν τον θεωρώ αλάνθαστο. Δεν πιστεύω ότι όλα έγιναν σωστά. Και δεν χρειάζεται να συμφωνώ με κάθε διοικητική του απόφαση για να αναγνωρίζω την προσφορά του.
Αυτό που ξεχωρίζω είναι η ικανότητά του να δημιουργήσει ένα σύνολο με ποδοσφαιριστές που ο κόσμος μπορούσε να ταυτιστεί μαζί τους.
Παίκτες που δεν έδιναν την εντύπωση ότι βρίσκονταν απλώς σε έναν ακόμη σταθμό της καριέρας τους.
Παίκτες που έγιναν κομμάτι της ιστορίας του συλλόγου.
Ίσως γι' αυτό βλέπω μια ομοιότητα με την περίπτωση του Ντέμη Νικολαΐδη στην ΑΕΚ. Δύο διαφορετικές ομάδες, δύο διαφορετικοί άνθρωποι, αλλά μια κοινή ιδέα: ένας πρώην ποδοσφαιριστής αναλαμβάνει να δημιουργήσει κάτι για τον σύλλογο με τον οποίο είχε ήδη συναισθηματικό δεσμό.
Και ίσως αυτή να είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες συζητήσεις του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Μπορεί ένας άνθρωπος που έχει φορέσει τη φανέλα μιας ομάδας να καταλάβει καλύτερα από κάποιον άλλον τι χρειάζεται ο σύλλογος;
Δεν είναι αυτονόητο. Η διοίκηση απαιτεί γνώσεις, οργάνωση και οικονομική υπευθυνότητα.
Αλλά υπάρχει κάτι που δεν διδάσκεται εύκολα: να καταλαβαίνεις τι αισθάνεται ο κόσμος όταν βλέπει την ομάδα του να αγωνίζεται.
Και ο Ζαγοράκης είχε ζήσει αυτό το συναίσθημα και από τις δύο πλευρές.
Γιατί τελικά, ένας φίλαθλος μπορεί να ξεχάσει πόσα εκατομμύρια κόστισε μια μεταγραφή. Μπορεί να ξεχάσει ακόμη και τη βαθμολογία μιας συγκεκριμένης χρονιάς. Εκείνο που δύσκολα ξεχνά είναι τον ποδοσφαιριστή που έβλεπε να παλεύει μέχρι το τελευταίο λεπτό.
Και για τον ΠΑΟΚ, αυτή είναι μια από τις πιο δυνατές αναμνήσεις που άφησε πίσω της η εποχή του Θοδωρή Ζαγοράκη.

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου