Λαϊκή Συσπείρωση: Τι συμβαίνει στις πόλεις όπου έχει την εξουσία; Από τις πολιτικές υποσχέσεις στην καθημερινότητα των δημοτών

 



Η Πάτρα, η Καισαριανή, η Πετρούπολη, το Χαϊδάρι, ο Τύρναβος και η Ικαρία έχουν κάτι κοινό: διοικούνται από δημοτικές αρχές που εκλέχθηκαν με τη «Λαϊκή Συσπείρωση». Πώς μεταφράζεται, όμως, αυτή η πολιτική επιλογή στην καθημερινή ζωή; Τι αλλάζει στους δρόμους, στα σχολεία, στις κοινωνικές υπηρεσίες και στην τσέπη των κατοίκων; Και τελικά, είναι διαφορετική η διοίκηση μιας πόλης όταν βρίσκεται στα χέρια της συγκεκριμένης πολιτικής παράταξης;

Ένα διαφορετικό μοντέλο διοίκησης ή μια διαφορετική πολιτική αντίληψη;

Όταν ακούμε για τη «Λαϊκή Συσπείρωση», συνήθως η συζήτηση ξεκινά από την πολιτική της ταυτότητα και τη σύνδεσή της με το ΚΚΕ.

Υπάρχει, όμως, ένα ερώτημα που αξίζει να εξετάσουμε πέρα από τις κομματικές αντιπαραθέσεις:

Πώς είναι να ζεις σε μια πόλη που διοικείται από τη Λαϊκή Συσπείρωση;

Δεν αρκεί να διαβάσουμε ένα προεκλογικό πρόγραμμα ή να ακούσουμε μια ομιλία δημάρχου. Χρειάζεται να εξετάσουμε τι συμβαίνει όταν οι πολιτικές θέσεις μετατρέπονται σε δημοτικές αποφάσεις.

Γιατί ο κάτοικος δεν αξιολογεί μια δημοτική αρχή μόνο από την ιδεολογία της.

Την αξιολογεί όταν βγάζει τα σκουπίδια του, όταν πηγαίνει το παιδί του στο σχολείο, όταν χρειάζεται κοινωνική υποστήριξη, όταν αναζητά εργασία ή όταν περιμένει να επισκευαστεί ένας δρόμος.

Η πολιτική αποκτά πραγματικό νόημα όταν φτάνει μέχρι την εξώπορτα του δημότη.

Σε ποιες πόλεις βρίσκεται η Λαϊκή Συσπείρωση στη διοίκηση;

Μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2023, η Λαϊκή Συσπείρωση ανέλαβε τη δημοτική διοίκηση σε έξι δήμους:

  1. Πάτρα: Δήμαρχος Κώστας Πελετίδης.

  2. Καισαριανή: Δήμαρχος Ηλίας Σταμέλος.

  3. Πετρούπολη: Δήμαρχος Βαγγέλης Σίμος.

  4. Χαϊδάρι: Δήμαρχος Μιχάλης Σελέκος.

  5. Τύρναβος: Δήμαρχος Αστέριος Τσικριτσής.

  6. Ικαρία: Δήμαρχος Φανούρης Καρούτσος.

Η Πάτρα αποτελεί την πιο χαρακτηριστική περίπτωση μακροχρόνιας διοίκησης, καθώς ο Κώστας Πελετίδης επανεξελέγη για τρίτη συνεχόμενη φορά το 2023.

Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να εξετάσουμε όχι μόνο τις προεκλογικές υποσχέσεις, αλλά και διαφορετικές εμπειρίες διοίκησης.

Και έχει ενδιαφέρον να δούμε πού συγκλίνουν αυτές οι δημοτικές αρχές, πού διαφέρουν και ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζουν.

Πάτρα: Όταν ο δήμος επιλέγει να συγκρουστεί με την κεντρική πολιτική

Η Πάτρα είναι ίσως το πιο γνωστό παράδειγμα δήμου που διοικείται από τη Λαϊκή Συσπείρωση.

Ο Κώστας Πελετίδης έχει συνδέσει τη δημαρχιακή του παρουσία με μια πολιτική που δίνει ιδιαίτερη έμφαση στις κοινωνικές διεκδικήσεις, στις δημόσιες υπηρεσίες και στην αντίθεση με την υποχρηματοδότηση της αυτοδιοίκησης.

Η λογική που προβάλλεται είναι ότι ο δήμος δεν πρέπει να λειτουργεί απλώς ως διαχειριστής των προβλημάτων που αφήνουν πίσω τους οι κεντρικές κυβερνητικές αποφάσεις.

Πρέπει να διεκδικεί περισσότερους πόρους και καλύτερες συνθήκες για τους κατοίκους.

Ας σκεφτούμε έναν γονιό που δυσκολεύεται να καλύψει τα έξοδα μιας οικογένειας. Έναν εργαζόμενο που βλέπει τις δημοτικές υπηρεσίες να λειτουργούν με περιορισμένο προσωπικό. Έναν νέο που αναζητά χώρους άθλησης και πολιτισμού χωρίς να χρειάζεται να πληρώνει συνεχώς.

Η πολιτική μιας δημοτικής αρχής κρίνεται και από το αν αναγνωρίζει αυτές τις ανάγκες ως δημόσια ευθύνη.

Η Πάτρα έχει επίσης αναδείξει μια πρακτική που χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη διοίκηση: τη διοργάνωση μεγάλων λαϊκών κινητοποιήσεων και διεκδικήσεων προς την κεντρική κυβέρνηση.

Αυτό μπορεί να εκφράζει μια διαφορετική αντίληψη για τον ρόλο του δημάρχου. Δεν είναι, όμως, από μόνο του αρκετό. Οι κινητοποιήσεις πρέπει να συνοδεύονται και από αποτελεσματική διαχείριση των δημοτικών υπηρεσιών.

Και αυτό είναι ένα από τα βασικά ερωτήματα που πρέπει να απαντούν οι κάτοικοι της πόλης.

Καισαριανή: Η διεκδίκηση ξεκινά από τις γειτονιές

Στην Καισαριανή, ο δήμαρχος Ηλίας Σταμέλος παρουσίασε τον πρώτο χρόνο διοίκησης της Λαϊκής Συσπείρωσης μέσα από έναν κύκλο συγκεντρώσεων στις γειτονιές.

Η επιλογή αυτή έχει ενδιαφέρον, επειδή επιχειρεί να φέρει τη δημοτική αρχή σε άμεση επαφή με τους κατοίκους.

Φανταστείτε μια γειτονιά όπου οι κάτοικοι δεν περιορίζονται στο να γράφουν παράπονα στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά μπορούν να θέσουν τα προβλήματά τους σε μια δημόσια συνάντηση.

Ένας γονιός να μιλήσει για το σχολείο της περιοχής. Ένας επαγγελματίας για τις δυσκολίες του καταστήματός του. Ένας ηλικιωμένος για την έλλειψη προσβασιμότητας.

Η δημοτική αρχή έχει την ευκαιρία να ακούσει απευθείας τους ανθρώπους που εξυπηρετεί.

Ένα ακόμη συγκεκριμένο παράδειγμα είναι οι σχολικές υποδομές. Το 2026 ανακοινώθηκε η εξασφάλιση χρηματοδότησης 1,7 εκατομμυρίων ευρώ για μεγάλης κλίμακας επισκευές στα σχολικά κτίρια της πόλης.

Για μια οικογένεια, αυτό δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε έναν προϋπολογισμό. Είναι η προσδοκία ότι το παιδί της θα κάνει μάθημα σε ένα ασφαλέστερο και καλύτερα συντηρημένο σχολείο.

Βέβαια, η εξασφάλιση χρηματοδότησης δεν ισοδυναμεί με ολοκλήρωση των εργασιών. Η πραγματική αξιολόγηση θα γίνει όταν τα έργα παραδοθούν και φανούν τα αποτελέσματά τους.

Πετρούπολη: Αθλητισμός και πολιτισμός για περισσότερους ανθρώπους

Στην Πετρούπολη, η δημοτική αρχή του Βαγγέλη Σίμου έχει αναδείξει τον αθλητισμό και τη δυνατότητα ελεύθερης πρόσβασης των κατοίκων σε αθλητικές δραστηριότητες ως βασικούς άξονες πολιτικής.

Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για τις οικογένειες.

Δεν έχουν όλοι οι γονείς τη δυνατότητα να πληρώνουν κάθε μήνα συνδρομές σε ιδιωτικές αθλητικές εγκαταστάσεις. Δεν έχουν όλα τα παιδιά τις ίδιες ευκαιρίες να συμμετέχουν σε δραστηριότητες.

Ένα δημοτικό γήπεδο που συντηρείται σωστά, μια αθλητική εγκατάσταση που λειτουργεί και ένας χώρος που μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τη νεολαία δεν είναι πολυτέλειες.

Είναι μέρος της κοινωνικής ζωής μιας πόλης.

Το ερώτημα, φυσικά, είναι αν οι διαθέσιμες εγκαταστάσεις επαρκούν, αν συντηρούνται και αν οι δημότες μπορούν πραγματικά να τις αξιοποιήσουν χωρίς οικονομικά εμπόδια.

Εκεί βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα σε μια πολιτική εξαγγελία και σε μια υπηρεσία που λειτουργεί στην πράξη.

Χαϊδάρι: Η υποχρηματοδότηση και τα όρια της δημοτικής εξουσίας

Το Χαϊδάρι παρουσιάζει μια άλλη ενδιαφέρουσα πλευρά.

Στον δημόσιο απολογισμό της δημοτικής αρχής τον Ιούλιο του 2025, ο δήμαρχος Μιχάλης Σελέκος αναφέρθηκε στις δυσκολίες που δημιουργούν η υποχρηματοδότηση και η υποστελέχωση των δήμων.

Σύμφωνα με όσα παρουσίασε, περισσότερο από το 60% της χρηματοδότησης που προβλέπεται βάσει νόμου παρακρατείται κάθε χρόνο από τον δήμο.

Η δημοτική αρχή είχε επίσης οργανώσει επτά λαϊκές συνελεύσεις πριν από κινητοποίηση για τα οικονομικά προβλήματα της αυτοδιοίκησης.

Εδώ εμφανίζεται ένα ζήτημα που αφορά ολόκληρη την Ελλάδα.

Πόσο μπορεί να αλλάξει μια πόλη ένας δήμαρχος όταν δεν διαθέτει το απαραίτητο προσωπικό και τους οικονομικούς πόρους;

Ας σκεφτούμε έναν δήμο που χρειάζεται να επισκευάσει σχολεία, να συντηρήσει πάρκα, να καθαρίσει δρόμους και να εξυπηρετήσει χιλιάδες κατοίκους.

Αν τα χρήματα δεν επαρκούν και οι εργαζόμενοι είναι λιγότεροι από όσους απαιτούνται, ακόμη και η πιο φιλόδοξη δημοτική διοίκηση θα συναντήσει εμπόδια.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο δήμαρχος απαλλάσσεται από την ευθύνη για τις επιλογές του. Σημαίνει ότι πρέπει να εξετάζουμε και το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί.

Το κοινό πολιτικό στίγμα: Εργαζόμενοι, κοινωνικές δομές και δημόσιες υπηρεσίες

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της Λαϊκής Συσπείρωσης είναι η έμφαση που δίνει στα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων στους δήμους.

Τον Νοέμβριο του 2025, οι έξι δημοτικές αρχές παρενέβησαν από κοινού υπέρ της μονιμοποίησης εργαζομένων που απασχολούνται μέσω προγραμμάτων ΕΣΠΑ στις κοινωνικές δομές των δήμων.

Τον Ιανουάριο του 2026, εξέδωσαν επίσης κοινή δήλωση υπέρ των αιτημάτων των εργαζομένων στη σχολική καθαριότητα, ζητώντας μόνιμη και σταθερή εργασία, καλύτερες αμοιβές και αξιοπρεπείς συνθήκες απασχόλησης.

Η θέση αυτή συνδέεται με μια βασική πολιτική αντίληψη: οι υπηρεσίες που καλύπτουν σταθερές και διαρκείς ανάγκες δεν πρέπει να στηρίζονται διαρκώς σε προσωρινές εργασιακές σχέσεις.

Ας σκεφτούμε την καθαρίστρια ενός σχολείου.

Το σχολείο πρέπει να καθαρίζεται κάθε μέρα, ανεξάρτητα από το αν υπάρχει διαθέσιμο πρόγραμμα χρηματοδότησης. Οι ανάγκες των παιδιών δεν σταματούν όταν τελειώνει μια σύμβαση.

Το ίδιο ισχύει για τους εργαζομένους σε παιδικούς σταθμούς, κοινωνικές υπηρεσίες και δομές φροντίδας ηλικιωμένων.

Από την άλλη πλευρά, κάθε δημοτική διοίκηση οφείλει να παρουσιάζει συγκεκριμένα στοιχεία για τις προσλήψεις, το κόστος, τη στελέχωση και την ποιότητα των υπηρεσιών της.

Η υποστήριξη των εργαζομένων πρέπει να συνοδεύεται από αποτελεσματική λειτουργία των υπηρεσιών προς τους δημότες.

Τι δεν πρέπει να παραβλέπουμε: Οι δυσκολίες, οι αντιφάσεις και η κριτική

Ένα άρθρο για τη Λαϊκή Συσπείρωση δεν πρέπει να μετατραπεί ούτε σε προεκλογικό φυλλάδιο ούτε σε πολιτική επίθεση.

Υπάρχουν ερωτήματα που πρέπει να τίθενται σε κάθε δημοτική αρχή, ανεξάρτητα από την παράταξη που την υποστηρίζει.

  • Είναι επαρκής η καθαριότητα σε όλες τις γειτονιές;

  • Συντηρούνται έγκαιρα τα σχολεία και οι παιδικές χαρές;

  • Υπάρχει αρκετό προσωπικό στις δημοτικές υπηρεσίες;

  • Πόσο γρήγορα αντιμετωπίζονται τα παράπονα των κατοίκων;

  • Υπάρχουν μετρήσιμα αποτελέσματα στις κοινωνικές πολιτικές;

  • Δημοσιεύονται με σαφήνεια τα οικονομικά στοιχεία και η πορεία των έργων;

Υπάρχει επίσης ένα πολιτικό ζήτημα που δεν πρέπει να αγνοηθεί.

Η Λαϊκή Συσπείρωση ασκεί συχνά κριτική στην κεντρική κυβέρνηση για το οικονομικό και θεσμικό πλαίσιο της αυτοδιοίκησης. Η κριτική αυτή μπορεί να έχει βάση και να αναδεικνύει πραγματικά προβλήματα.

Ωστόσο, οι δημότες δεν μπορούν να περιμένουν επ' αόριστον μέχρι να αλλάξει το κεντρικό πολιτικό σύστημα.

Θέλουν λύσεις για το σήμερα.

Ο δήμαρχος πρέπει να διεκδικεί, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να διοικεί. Να διαμαρτύρεται όταν χρειάζεται, αλλά και να βρίσκει τρόπους να βελτιώνει όσα βρίσκονται στην αρμοδιότητά του.

Αυτή είναι η δύσκολη ισορροπία της εξουσίας.

Είναι τελικά καλύτερες οι πόλεις που διοικεί η Λαϊκή Συσπείρωση;

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι ένα απλό ναι ή όχι.

Οι έξι δήμοι έχουν διαφορετικό πληθυσμό, διαφορετικές ανάγκες, διαφορετικά οικονομικά δεδομένα και διαφορετικά προβλήματα. Δεν μπορεί να αξιολογηθεί με τον ίδιο τρόπο η Πάτρα και η Ικαρία ή να συγκριθεί άμεσα η Καισαριανή με το Χαϊδάρι.

Υπάρχουν, όμως, ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά που αξίζει να εξετάσουμε:

  • Η έμφαση στις κοινωνικές υπηρεσίες και στις ανάγκες των λαϊκών οικογενειών.

  • Η διεκδίκηση περισσότερων πόρων από το κράτος.

  • Η δημόσια στήριξη των εργαζομένων στους δήμους.

  • Η προσπάθεια σύνδεσης των δημοτικών αποφάσεων με συλλογικές διαδικασίες και κινητοποιήσεις.

  • Η προτεραιότητα που δίνεται σε δημόσιους χώρους, αθλητισμό, πολιτισμό και σχολικές υποδομές.

Αυτά περιγράφουν ένα συγκεκριμένο πολιτικό μοντέλο και τις προτεραιότητές του. Δεν αποτελούν από μόνα τους απόδειξη ότι κάθε υπηρεσία λειτουργεί καλύτερα ή ότι κάθε έργο ολοκληρώνεται επιτυχώς.

Για να υπάρξει πραγματική σύγκριση, χρειάζονται στοιχεία: οικονομικοί απολογισμοί, χρόνοι εξυπηρέτησης, αριθμός εργαζομένων, κατάσταση σχολείων, έργα που παραδόθηκαν και μετρήσεις ικανοποίησης των δημοτών.

Η πολιτική ταυτότητα είναι ένα στοιχείο αξιολόγησης. Δεν είναι το τελικό αποτέλεσμα.

Το πραγματικό τεστ δεν γίνεται στις εκλογές

Υπάρχει κάτι που συχνά ξεχνάμε στις πολιτικές συζητήσεις.

Ο δημότης δεν ζει μέσα στις κομματικές αντιπαραθέσεις. Ζει μέσα στην πόλη του.

Δεν τον ενδιαφέρει ποια παράταξη θα κερδίσει μια συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο όταν το πεζοδρόμιο έξω από το σπίτι του παραμένει επικίνδυνο.

Δεν τον ανακουφίζει μια πολιτική ανακοίνωση όταν δεν βρίσκει θέση για το παιδί του σε μια δομή που χρειάζεται.

Δεν του αρκεί να ακούει ότι ο δήμος διεκδικεί περισσότερα χρήματα, όταν η καθημερινότητά του εξακολουθεί να δυσκολεύει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι πολιτικές διεκδικήσεις είναι άχρηστες. Σημαίνει ότι πρέπει να έχουν απτό αντίκρισμα.

Κάθε δημοτική διοίκηση, είτε προέρχεται από τη Λαϊκή Συσπείρωση είτε από οποιαδήποτε άλλη πολιτική παράταξη, πρέπει να κρίνεται με τα ίδια μέτρα.

Το συμπέρασμα: Δεν αρκεί να αλλάζει ο διαχειριστής της πόλης. Πρέπει να αλλάζει και η ζωή των κατοίκων της.

Η παρουσία της Λαϊκής Συσπείρωσης σε έξι δήμους αποτελεί ένα ενδιαφέρον πεδίο για να εξετάσουμε στην πράξη τις δυνατότητες και τα όρια της ελληνικής τοπικής αυτοδιοίκησης.

Από την Πάτρα μέχρι την Καισαριανή και από την Πετρούπολη μέχρι το Χαϊδάρι, βλέπουμε δημοτικές αρχές που προβάλλουν ένα κοινό πολιτικό στίγμα: κοινωνική πολιτική, δημόσιες υπηρεσίες, εργασιακά δικαιώματα και διεκδίκηση πόρων.

Υπάρχουν πρωτοβουλίες που αξίζει να εξεταστούν. Υπάρχουν έργα που πρέπει να ολοκληρωθούν. Υπάρχουν προβλήματα που χρειάζονται απαντήσεις. Και υπάρχουν πολίτες που δικαιούνται να ζητούν περισσότερα.

Ίσως, τελικά, αυτό να είναι το σημαντικότερο μάθημα της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Δεν υπάρχει δήμαρχος που να δικαιούται να ζητά λευκή επιταγή. Δεν υπάρχει παράταξη που να πρέπει να εξαιρείται από την κριτική. Και δεν υπάρχει πολιτική ιδεολογία που να μπορεί να υποκαταστήσει τα αποτελέσματα.

Γιατί ο δημότης δεν ψηφίζει για να αποκτήσει έναν νέο πολιτικό υπερασπιστή. Ψηφίζει για να αποκτήσει μια καλύτερη καθημερινότητα.

Και στο τέλος της ημέρας, η πιο ουσιαστική ερώτηση προς κάθε δήμαρχο παραμένει η ίδια:

Αν αύριο φύγεις από το δημαρχείο, τι θα έχεις αφήσει πίσω σου που θα κάνει τη ζωή των κατοίκων πραγματικά καλύτερη;

Σχόλια