Έχουν όλοι οι δήμοι της Ελλάδας τις ίδιες δυνατότητες; Η άνιση αφετηρία πίσω από την καθημερινότητα των πολιτών
Ένας δήμος στην Αθήνα, ένας δήμος μιας επαρχιακής πόλης και ένας ορεινός δήμος έχουν την ίδια βασική αποστολή: να εξυπηρετούν τους κατοίκους τους. Έχουν, όμως, τα ίδια χρήματα, το ίδιο προσωπικό, τις ίδιες υποδομές και τις ίδιες ευκαιρίες να προχωρήσουν έργα; Και τελικά, πόσο δίκαιο είναι να αξιολογούμε όλους τους δήμους με το ίδιο μέτρο;
Όταν ένας δρόμος γεμίζει λακκούβες, όταν ένας κάδος παραμένει γεμάτος για ημέρες, όταν μια παιδική χαρά χρειάζεται συντήρηση ή όταν ένα σχολείο περιμένει εργασίες, ο πολίτης δεν ενδιαφέρεται απαραίτητα για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η δημοτική αρχή.
Βλέπει το πρόβλημα μπροστά στην πόρτα του και περιμένει να λυθεί.
Και δικαιολογημένα. Ο δήμος είναι ίσως ο πιο άμεσος θεσμός της καθημερινότητάς μας. Είναι η τοπική διοίκηση στην οποία απευθυνόμαστε όταν ένα πρόβλημα αφορά τη γειτονιά, τον δημόσιο χώρο, την καθαριότητα ή μια δημοτική υπηρεσία.
Ωστόσο, πίσω από την ίδια απαίτηση του πολίτη μπορεί να βρίσκονται εντελώς διαφορετικές συνθήκες. Ένας μεγάλος αστικός δήμος μπορεί να έχει αυξημένα έσοδα και περισσότερες υπηρεσίες, αλλά να διαχειρίζεται έναν τεράστιο όγκο αναγκών. Ένας μικρότερος δήμος μπορεί να έχει λιγότερους κατοίκους, αλλά να πρέπει να εξυπηρετεί απομακρυσμένους οικισμούς, μεγάλες γεωγραφικές αποστάσεις και υπηρεσίες με περιορισμένο προσωπικό.
Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι απλώς αν όλοι οι δήμοι έχουν τις ίδιες αρμοδιότητες. Είναι αν διαθέτουν τα μέσα για να ανταποκριθούν σε αυτές.
1. Ίδιες βασικές ευθύνες, διαφορετικές πραγματικότητες
Οι δήμοι της χώρας λειτουργούν μέσα σε ένα κοινό θεσμικό πλαίσιο, με αρμοδιότητες που αφορούν, μεταξύ άλλων, την τοπική καθημερινότητα, τις δημοτικές υποδομές και τις υπηρεσίες προς τους κατοίκους.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι είναι ίδιοι μεταξύ τους.
Σκεφτείτε έναν δήμο σε ένα πυκνοκατοικημένο αστικό συγκρότημα. Μπορεί να χρειάζεται να εξυπηρετεί καθημερινά χιλιάδες κατοίκους, εμπορικές δραστηριότητες, σχολεία, αθλητικούς χώρους και ένα εκτεταμένο δίκτυο δρόμων.
Την ίδια στιγμή, ένας δήμος μιας επαρχιακής πόλης μπορεί να έχει διαφορετικές ανάγκες: μικρότερους οικισμούς, μεγαλύτερες αποστάσεις μεταξύ των κοινοτήτων, αγροτικές περιοχές, ορεινούς δρόμους ή πληθυσμό που αυξάνεται και μειώνεται ανάλογα με την εποχή.
Στον πρώτο δήμο, η πρόκληση μπορεί να είναι η διαχείριση της πυκνότητας και του μεγάλου όγκου εργασιών. Στον δεύτερο, η πρόκληση μπορεί να είναι ότι οι ίδιες υπηρεσίες πρέπει να φτάσουν σε περισσότερα σημεία, με λιγότερα διαθέσιμα μέσα.
Δεν υπάρχει, λοιπόν, ένας μοναδικός τύπος δήμου που να αντιπροσωπεύει ολόκληρη τη χώρα.
Και όταν μιλάμε για την ικανότητα μιας δημοτικής αρχής να παράγει έργο, πρέπει πρώτα να εξετάζουμε την πραγματικότητα μέσα στην οποία καλείται να λειτουργήσει.
2. Τα χρήματα δεν κατανέμονται απλώς με βάση τον αριθμό των κατοίκων
Ένα από τα πρώτα ερωτήματα είναι το οικονομικό: έχουν όλοι οι δήμοι τους ίδιους διαθέσιμους πόρους;
Η απάντηση είναι όχι.
Οι δήμοι χρηματοδοτούνται από διαφορετικές πηγές, μεταξύ των οποίων οι κρατικές μεταβιβάσεις, τα ίδια έσοδα και οι χρηματοδοτήσεις για συγκεκριμένα προγράμματα και έργα. Οι πόροι τους, επομένως, δεν είναι ίδιοι ούτε κατανέμονται αποκλειστικά με έναν απλό υπολογισμό ανά κάτοικο.
Η νομοθεσία για την κατανομή των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων προβλέπει περισσότερα κριτήρια, όπως πληθυσμιακά, γεωγραφικά, κοινωνικά και οικονομικά χαρακτηριστικά, καθώς και στοιχεία που σχετίζονται με τις υποδομές και τις ανάγκες των δήμων. Πηγή: νομοθεσία για τα κριτήρια κατανομής των ΚΑΠ.
Αυτό είναι σημαντικό, επειδή ο αριθμός των κατοίκων από μόνος του δεν αρκεί για να αποτυπώσει το κόστος λειτουργίας ενός δήμου.
Ένας δήμος με λιγότερους κατοίκους μπορεί να χρειάζεται να συντηρεί μεγάλο μήκος δρόμων, πολλούς μικρούς οικισμούς ή υποδομές που εξυπηρετούν μια ευρύτερη περιοχή. Ένας δήμος με περισσότερους κατοίκους μπορεί να έχει μεγαλύτερες ανάγκες σε καθαριότητα, κυκλοφορία, κοινωνικές υπηρεσίες και διαχείριση δημόσιων χώρων.
Επιπλέον, δεν έχουν όλοι οι δήμοι την ίδια δυνατότητα να αντλούν ίδια έσοδα από την τοπική οικονομική δραστηριότητα ή την αξιοποίηση της δημοτικής περιουσίας.
Έτσι, δύο δήμοι μπορεί να αντιμετωπίζουν ένα παρόμοιο πρόβλημα, αλλά να μην έχουν το ίδιο οικονομικό περιθώριο για να το λύσουν.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε μικρός δήμος αδικείται ή ότι κάθε μεγάλος δήμος διαθέτει άφθονα χρήματα. Σημαίνει ότι η οικονομική δυνατότητα πρέπει να εξετάζεται με πραγματικά στοιχεία και όχι με υποθέσεις που βασίζονται μόνο στο μέγεθος της πόλης.
3. Ένα έργο μπορεί να κοστίζει πολύ περισσότερο απ' όσο φαίνεται
Ας πάρουμε ένα παράδειγμα από την καθημερινότητα.
Ένας δρόμος χρειάζεται ασφαλτόστρωση. Για τον κάτοικο, το αίτημα είναι απλό: να αποκατασταθεί το οδόστρωμα ώστε να κυκλοφορεί με ασφάλεια.
Για τον δήμο, όμως, μπορεί να χρειάζεται τεχνική μελέτη, εξασφάλιση χρηματοδότησης, διαδικασία ανάθεσης, εργολαβία, επίβλεψη και έλεγχος της ολοκλήρωσης.
Αν το έργο απαιτεί μεγάλο προϋπολογισμό, τα διαθέσιμα χρήματα μπορεί να μην επαρκούν. Αν απαιτούνται εξειδικευμένες μελέτες, μπορεί να χρειάζεται χρόνος για την προετοιμασία τους. Αν ο δήμος δεν διαθέτει επαρκές τεχνικό προσωπικό, ακόμη και η ωρίμανση ενός έργου μπορεί να γίνει δυσκολότερη.
Αυτές οι δυσκολίες δεν εμφανίζονται μόνο στην επαρχία ούτε μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα. Μπορούν να παρουσιαστούν παντού, αλλά με διαφορετική ένταση και μορφή.
Το σημαντικό είναι να ξεχωρίζουμε κάτι που συχνά χάνεται στη δημόσια συζήτηση: άλλο η ανακοίνωση ενός έργου, άλλο η εξασφάλιση χρηματοδότησης, άλλο η έναρξη των εργασιών και άλλο η ολοκλήρωσή του.
Για τον πολίτη που περιμένει να πάψει να πλημμυρίζει ο δρόμος του όταν βρέχει, μια ανακοίνωση δεν λύνει το πρόβλημα. Η αλλαγή που βλέπει στην καθημερινότητά του είναι εκείνη που μετράει.
Από την άλλη πλευρά, ένα έργο που καθυστερεί δεν αποδεικνύει από μόνο του αδιαφορία ή ανικανότητα. Χρειάζεται να εξεταστεί τι ακριβώς έχει συμβεί, ποιος έχει την ευθύνη και σε ποιο στάδιο βρίσκεται η διαδικασία.
Η δίκαιη αξιολόγηση απαιτεί στοιχεία, όχι μόνο εντυπώσεις.
4. Το προσωπικό που διαθέτει ένας δήμος μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά
Φανταστείτε δύο δήμους που πρέπει να συντηρήσουν σχολικά κτίρια, να φροντίσουν το πράσινο, να διαχειριστούν αιτήματα πολιτών και να προγραμματίσουν τεχνικά έργα.
Ο πρώτος διαθέτει επαρκείς εργαζομένους στις υπηρεσίες που χρειάζεται. Ο δεύτερος δυσκολεύεται να καλύψει βασικές ανάγκες, επειδή δεν έχει αρκετό προσωπικό ή επειδή ορισμένες θέσεις απαιτούν ειδικότητες που δεν είναι εύκολο να καλυφθούν.
Η διαφορά μπορεί να γίνει αισθητή σε πολλά επίπεδα.
Μια τεχνική υπηρεσία με περιορισμένο προσωπικό ίσως δυσκολεύεται να προετοιμάσει ταυτόχρονα πολλές μελέτες. Μια υπηρεσία καθαριότητας μπορεί να χρειάζεται να καλύψει περισσότερες περιοχές από όσες της επιτρέπουν τα διαθέσιμα συνεργεία. Μια διοικητική υπηρεσία μπορεί να έχει αυξημένο φόρτο εργασίας, με αποτέλεσμα να καθυστερούν ορισμένες διαδικασίες.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι ενός δήμου δουλεύουν λιγότερο ή ότι η έλλειψη προσωπικού δικαιολογεί κάθε καθυστέρηση. Σημαίνει ότι η δυνατότητα εκτέλεσης ενός σχεδίου εξαρτάται και από τους ανθρώπους που καλούνται να το υλοποιήσουν.
Η διοίκηση δεν λειτουργεί μόνο με αποφάσεις και ανακοινώσεις. Χρειάζεται μηχανικούς, τεχνίτες, εργαζομένους καθαριότητας, διοικητικούς υπαλλήλους και ανθρώπους με την κατάλληλη εμπειρία.
Και όταν αυτοί δεν επαρκούν, το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τη δημοτική αρχή. Το αισθάνεται τελικά ο δημότης που περιμένει να εξυπηρετηθεί.
5. Οι μικροί δήμοι δεν έχουν μόνο μειονεκτήματα
Συχνά, όταν συγκρίνουμε έναν μεγάλο δήμο με έναν μικρότερο, θεωρούμε αυτονόητο ότι ο μεγαλύτερος διαθέτει περισσότερες δυνατότητες και ο μικρότερος λιγότερες.
Η πραγματικότητα μπορεί να είναι πιο σύνθετη.
Ένας μικρότερος δήμος μπορεί να έχει καλύτερη γνώση των ιδιαίτερων αναγκών κάθε γειτονιάς ή κοινότητας. Η επικοινωνία με τους κατοίκους μπορεί να είναι πιο άμεση, ενώ ορισμένα προβλήματα μπορούν να εντοπιστούν γρήγορα, επειδή οι αποστάσεις ανάμεσα στους πολίτες και στις δημοτικές υπηρεσίες είναι μικρότερες.
Μπορεί επίσης να αξιοποιήσει τοπικούς συλλόγους, εθελοντικές πρωτοβουλίες και συνεργασίες που έχουν αναπτυχθεί μέσα στην κοινότητα.
Αυτά αποτελούν πιθανά πλεονεκτήματα, όχι εγγυήσεις. Ένας μικρός δήμος μπορεί να αντιμετωπίζει σοβαρές ελλείψεις, όπως και ένας μεγάλος δήμος μπορεί να έχει αποτελεσματικές υπηρεσίες και στενή επαφή με τους κατοίκους.
Το ουσιαστικό ερώτημα είναι αν η εγγύτητα μετατρέπεται σε αποτελεσματική εξυπηρέτηση.
Δεν αρκεί να γνωρίζει ο δήμαρχος ποιος δρόμος έχει πρόβλημα, αν δεν υπάρχουν τα μέσα για να επισκευαστεί. Δεν αρκεί να μπορεί ο πολίτης να μιλήσει εύκολα με έναν αντιδήμαρχο, αν το αίτημά του παραμένει χωρίς απάντηση.
Η προσωπική επαφή είναι σημαντική. Πρέπει, όμως, να συνοδεύεται από οργανωμένες υπηρεσίες και συγκεκριμένα αποτελέσματα.
6. Οι μεγάλοι αστικοί δήμοι δεν έχουν πάντα το προβάδισμα
Ένας μεγάλος δήμος μπορεί να έχει περισσότερες δυνατότητες να προσελκύσει εξειδικευμένο προσωπικό, να συνεργαστεί με φορείς και να προετοιμάσει σύνθετα έργα. Μπορεί, επίσης, να διαθέτει περισσότερες πηγές εσόδων ή μεγαλύτερη διοικητική εμπειρία σε συγκεκριμένους τομείς.
Αλλά έχει και προβλήματα μεγάλης κλίμακας.
Η αυξημένη κυκλοφορία, η πυκνή δόμηση, η πίεση στις δημόσιες υποδομές, οι μεγάλες ανάγκες καθαριότητας και οι απαιτήσεις ενός πολυπληθούς πληθυσμού μπορούν να κάνουν τη διαχείριση εξαιρετικά δύσκολη.
Σε έναν μεγάλο αστικό δήμο, η αποκατάσταση ενός προβληματικού πεζοδρομίου μπορεί να είναι ένα από εκατοντάδες αιτήματα. Η φροντίδα ενός πάρκου πρέπει να συνυπάρχει με τη συντήρηση σχολείων, δρόμων και άλλων δημόσιων χώρων.
Η μεγάλη κλίμακα, επομένως, προσφέρει δυνατότητες, αλλά δημιουργεί και αυξημένες υποχρεώσεις.
Γι' αυτό δεν είναι σωστό να θεωρούμε ότι ένας δήμος μιας μεγάλης πόλης μπορεί αυτομάτως να κάνει περισσότερα ή ότι ένας δήμος της επαρχίας θα είναι αναγκαστικά λιγότερο αποτελεσματικός.
Η αποτελεσματικότητα εξαρτάται από τον συνδυασμό των διαθέσιμων πόρων, των πραγματικών αναγκών, του σχεδιασμού και της διοικητικής ικανότητας.
7. Η χρηματοδότηση δεν αρκεί αν ο δήμος δεν μπορεί να την αξιοποιήσει
Υπάρχει και μια ακόμη διάσταση που συχνά παραβλέπουμε.
Ένας δήμος μπορεί να χρειάζεται χρηματοδότηση για ένα έργο, αλλά πρέπει επίσης να είναι σε θέση να το προετοιμάσει σωστά, να υποβάλει τις απαιτούμενες μελέτες και να παρακολουθήσει τη διαδικασία μέχρι την ολοκλήρωσή του.
Η δυνατότητα αξιοποίησης χρηματοδοτικών προγραμμάτων δεν είναι ίδια σε όλους τους δήμους. Εξαρτάται, μεταξύ άλλων, από την τεχνική επάρκεια, τη διοικητική οργάνωση, την ωριμότητα των έργων και την ικανότητα να τηρούνται οι απαιτούμενες διαδικασίες.
Με άλλα λόγια, δύο δήμοι μπορεί να έχουν ανάγκη για το ίδιο έργο, αλλά να μην ξεκινούν από την ίδια αφετηρία ως προς την προετοιμασία του.
Αυτό δημιουργεί ένα κρίσιμο ερώτημα για την κεντρική διοίκηση: αρκεί να υπάρχουν χρηματοδοτικά προγράμματα ή χρειάζεται παράλληλα να ενισχύονται οι δήμοι που δεν έχουν το προσωπικό και την τεχνογνωσία για να τα αξιοποιήσουν;
Η στήριξη δεν χρειάζεται να περιορίζεται στην παροχή χρημάτων. Μπορεί να περιλαμβάνει τεχνική βοήθεια, υποστήριξη στη σύνταξη μελετών και καλύτερη πρόσβαση σε εξειδικευμένες υπηρεσίες.
Γιατί η ισότιμη δυνατότητα ανάπτυξης δεν επιτυγχάνεται μόνο όταν ανοίγει ένα πρόγραμμα για όλους. Χρειάζεται να μπορούν όλοι να συμμετέχουν ουσιαστικά.
8. Τι σημαίνει πραγματικά δίκαιη κατανομή πόρων;
Το αίτημα για ίσες δυνατότητες δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάθε δήμος πρέπει να λαμβάνει ακριβώς το ίδιο ποσό.
Αν ένας δήμος έχει μεγαλύτερο πληθυσμό, διαφορετικές υποδομές ή αυξημένες κοινωνικές ανάγκες, μπορεί να χρειάζεται διαφορετικό ύψος χρηματοδότησης. Αν ένας άλλος έχει μεγάλη έκταση, ορεινούς οικισμούς ή ιδιαίτερες γεωγραφικές δυσκολίες, το κόστος εξυπηρέτησης των κατοίκων του μπορεί να μην αποτυπώνεται στον αριθμό τους.
Δίκαιη κατανομή σημαίνει να λαμβάνονται υπόψη οι πραγματικές ανάγκες και οι συνθήκες κάθε περιοχής, με διαφανή και κατανοητά κριτήρια.
Σημαίνει, επίσης, να μην αφήνεται ένας δήμος να υστερεί διαρκώς επειδή δεν διαθέτει ήδη τις υποδομές ή το προσωπικό που θα τον βοηθούσαν να αναπτυχθεί.
Αν ένας δήμος δεν μπορεί να συντηρήσει βασικές υποδομές, η δυσκολία αυτή μπορεί να επηρεάσει την καθημερινότητα των κατοίκων και να κάνει την περιοχή λιγότερο ελκυστική για νέες δραστηριότητες. Αν δεν μπορεί να προετοιμάσει έργα, μπορεί να δυσκολεύεται να αξιοποιήσει νέες χρηματοδοτήσεις. Έτσι, οι αρχικές ελλείψεις ενδέχεται να αναπαράγονται.
Η αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης απαιτεί σχεδιασμό σε βάθος χρόνου και όχι μόνο έκτακτες παρεμβάσεις όταν ένα πρόβλημα γίνεται έντονο.
Χρειάζεται, τέλος, να αξιολογούνται οι δήμοι με βάση τόσο τα αποτελέσματα όσο και τις συνθήκες μέσα στις οποίες τα πετυχαίνουν. Η αξιολόγηση χωρίς στοιχεία αδικεί. Αλλά και η επίκληση των δυσκολιών χωρίς λογοδοσία δεν βοηθά τους πολίτες.
9. Και η ευθύνη της δημοτικής αρχής πού αρχίζει;
Αν όλα εξαρτώνταν αποκλειστικά από τη χρηματοδότηση, τότε η διοίκηση ενός δήμου θα ήταν απλώς μια διαδικασία διαχείρισης χρημάτων. Στην πραγματικότητα, η δημοτική αρχή έχει σημαντικό ρόλο στον καθορισμό προτεραιοτήτων και στην αξιοποίηση των διαθέσιμων δυνατοτήτων.
Ποια έργα θεωρεί επείγοντα; Πώς κατανέμει το διαθέσιμο προσωπικό; Ενημερώνει με σαφήνεια τους κατοίκους για τις καθυστερήσεις; Αναζητά συνεργασίες και χρηματοδοτήσεις; Δημοσιοποιεί την πορεία των έργων και εξηγεί τι έχει ολοκληρωθεί και τι εκκρεμεί;
Αυτά είναι ερωτήματα που μπορούν να τεθούν σε κάθε δήμο, ανεξάρτητα από το μέγεθός του.
Η έλλειψη πόρων μπορεί να εξηγεί γιατί δεν γίνονται όλα τα έργα ταυτόχρονα. Δεν εξηγεί, όμως, από μόνη της κάθε καθυστέρηση, κάθε κακή προτεραιοποίηση ή κάθε έλλειψη ενημέρωσης.
Αντίστοιχα, μια δημοτική αρχή που καταφέρνει να ολοκληρώνει έργα υπό δύσκολες συνθήκες αξίζει να αξιολογείται λαμβάνοντας υπόψη και αυτές τις συνθήκες.
Η σωστή κρίση χρειάζεται δύο πράγματα ταυτόχρονα: να μην αγνοούμε τις πραγματικές δυσκολίες και να μην παραιτούμαστε από την απαίτηση για αποτελέσματα.
Ο δημότης δεν χρειάζεται ούτε υπερβολικές υποσχέσεις ούτε εύκολες δικαιολογίες. Χρειάζεται να γνωρίζει τι μπορεί να γίνει, τι δεν μπορεί ακόμη να γίνει, γιατί και σε ποιο χρονικό ορίζοντα.
10. Τελικά, ποιος πρέπει να εγγυάται ότι κάθε περιοχή θα έχει αξιοπρεπείς υπηρεσίες;
Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να λειτουργεί αποκομμένη από το κράτος, όπως ούτε το κράτος μπορεί να γνωρίζει κάθε πρόβλημα μιας γειτονιάς χωρίς τη συνεργασία των τοπικών αρχών.
Οι δήμοι γνωρίζουν καλύτερα πολλές από τις καθημερινές ανάγκες των κατοίκων τους. Η κεντρική διοίκηση, όμως, έχει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του πλαισίου χρηματοδότησης, στην κατανομή πόρων και στη δημιουργία συνθηκών που επιτρέπουν στις υπηρεσίες να λειτουργούν.
Για να έχουν οι πολίτες πιο ισότιμη πρόσβαση σε βασικές δημοτικές υπηρεσίες, χρειάζεται να συνδυάζονται οι τοπικές πρωτοβουλίες με μια πολιτική που αναγνωρίζει τις διαφορετικές ανάγκες κάθε περιοχής.
Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο ένας δήμος με πυκνή αστική ανάπτυξη και ένας δήμος με διάσπαρτους οικισμούς, σαν να έχουν ταυτόσημα προβλήματα. Μπορούν, όμως, να έχουν κοινό στόχο: να προσφέρουν στους κατοίκους τους ασφαλείς, λειτουργικούς και αξιοπρεπείς δημόσιους χώρους και υπηρεσίες.
Αυτός είναι ο σκοπός της σύγκρισης. Όχι να βρούμε ποιος δήμος είναι καλύτερος επειδή βρίσκεται σε μεγαλύτερη πόλη ή ποιος είναι χειρότερος επειδή βρίσκεται στην επαρχία. Αλλά να αναρωτηθούμε αν κάθε περιοχή έχει τα μέσα που χρειάζεται και αν αυτά τα μέσα αξιοποιούνται σωστά.
Η ισότητα δεν σημαίνει να έχουν όλοι το ίδιο. Σημαίνει να μην ξεκινά κανείς καταδικασμένος να υστερεί
Ένας κάτοικος μιας μεγάλης πόλης και ένας κάτοικος μιας μικρής επαρχιακής πόλης έχουν διαφορετική καθημερινότητα. Μπορεί, όμως, να έχουν την ίδια αγωνία όταν το πεζοδρόμιο έξω από το σπίτι τους είναι επικίνδυνο, όταν ένα σχολείο χρειάζεται επισκευή ή όταν μια βασική υπηρεσία δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε.
Δεν ζητούν απαραίτητα εντυπωσιακά έργα. Συχνά ζητούν κάτι πολύ πιο απλό: να λειτουργούν σωστά όσα επηρεάζουν τη ζωή τους κάθε μέρα.
Για να γίνει αυτό, χρειάζονται δήμοι με επαρκείς πόρους, κατάλληλο προσωπικό, οργανωμένες υπηρεσίες και δημοτικές αρχές που λογοδοτούν για τις αποφάσεις τους. Χρειάζεται επίσης ένα κράτος που αναγνωρίζει ότι οι ανάγκες δεν είναι ίδιες παντού και ότι η ίση μεταχείριση δεν επιτυγχάνεται πάντα με την ίδια ακριβώς κατανομή χρημάτων.
Η ποιότητα ζωής ενός πολίτη δεν θα έπρεπε να εξαρτάται υπερβολικά από το αν κατοικεί σε μια μεγάλη πόλη ή σε μια μικρή επαρχιακή περιοχή.
Γιατί ο δημότης δεν πρέπει να αισθάνεται ότι ζει σε δεύτερη κατηγορία επειδή ο δήμος του έχει λιγότερες δυνατότητες. Και καμία δημοτική αρχή δεν πρέπει να θεωρεί ότι το κοινό θεσμικό πλαίσιο αρκεί ως δικαιολογία, όταν υπάρχουν προβλήματα που θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν καλύτερα.
Το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι να γίνουν όλοι οι δήμοι ίδιοι. Είναι να μπορούν όλοι να προσφέρουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο καθημερινότητας, με βάση τις ανάγκες τους, και να κρίνονται δίκαια για όσα πετυχαίνουν ή δεν πετυχαίνουν.
Εσύ πιστεύεις ότι ένας δήμος μιας μεγάλης πόλης έχει περισσότερες δυνατότητες από έναν δήμο της επαρχίας; Και τι θεωρείς πιο σημαντικό: περισσότερη χρηματοδότηση, επαρκές προσωπικό ή καλύτερη διαχείριση από τη δημοτική αρχή;

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου