ΟΙ ΤΥΠΟΙ ΠΕΛΑΤΩΝ ΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΑΣ ΣΕ ΣΠΟΡ ΚΑΦΕ ΚΑΙ ΚΑΦΕΝΕΙΑ – Από τους παντογνώστες μέχρι εκείνους που σχολιάζουν ακόμη και τη σερβιτόρα
Σε ένα σπορ καφέ δεν συζητούνται μόνο οι αγώνες και οι μεταγραφές. Μερικές φορές, οι θαμώνες γνωρίζουν τα πάντα για όλους, έχουν άποψη για τα πάντα και καταφέρνουν να μετατρέψουν μια απλή επίσκεψη για καφέ σε ολόκληρη κοινωνική παράσταση.
Υπάρχει μια ιδιαίτερη καθημερινότητα στα σπορ καφέ και στα παραδοσιακά καφενεία.
Είναι οι χώροι όπου κάποιοι πηγαίνουν για να δουν την ομάδα τους, άλλοι για να παίξουν χαρτιά ή να πιουν έναν καφέ με την παρέα τους και άλλοι απλώς για να ξεφύγουν λίγο από τις υποχρεώσεις της ημέρας.
Στην αρχή όλα μοιάζουν απλά.
Ένας καφές, μια τηλεόραση που δείχνει ποδόσφαιρο, μερικές συζητήσεις για τη διαιτησία και γνώμες για τον προπονητή.
Όμως, όποιος έχει περάσει αρκετό χρόνο σε τέτοιους χώρους γνωρίζει ότι υπάρχει και μια δεύτερη πραγματικότητα.
Εκείνη στην οποία ορισμένοι πελάτες δεν περιορίζονται στο να σχολιάζουν τον αγώνα. Σχολιάζουν ποιος μπήκε, ποιος έφυγε, ποιος μίλησε με ποιον, γιατί η σερβιτόρα άργησε να φέρει τον καφέ και τι μπορεί να σημαίνει ένα χαμόγελο.
Κάπως έτσι, το καφέ γίνεται μια μικρογραφία της κοινωνίας.
Και οι πρωταγωνιστές του δεν είναι πάντα οι ποδοσφαιριστές που εμφανίζονται στην τηλεόραση.
1. Οι παντογνώστες: Ξέρουν τα πάντα, ακόμη κι όταν δεν γνωρίζουν τίποτα
Είναι ίσως ο πιο χαρακτηριστικός τύπος πελάτη.
Δεν υπάρχει θέμα για το οποίο να μην έχει άποψη.
Ξέρει ποιος προπονητής πρέπει να φύγει, ποιος ποδοσφαιριστής είναι άχρηστος, ποιος πρόεδρος κοροϊδεύει τον κόσμο και ποιος διαιτητής έχει συγκεκριμένες προθέσεις.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν η ίδια βεβαιότητα μεταφέρεται και στην προσωπική ζωή των άλλων.
«Ξέρω εγώ τι γίνεται εδώ μέσα».
«Αυτός κάτι θέλει από εκείνη».
«Εγώ τους έχω καταλάβει όλους».
Δεν χρειάζεται να έχει προσωπική επαφή με τους ανθρώπους που σχολιάζει. Αρκεί να τους έχει δει δύο ή τρεις φορές.
Η παρατήρηση γίνεται συμπέρασμα και το συμπέρασμα παρουσιάζεται σαν αδιαμφισβήτητη γνώση.
Το εντυπωσιακό είναι ότι συνήθως αυτοί οι άνθρωποι δεν αφήνουν πολλά περιθώρια στους άλλους να εκφράσουν διαφορετική άποψη.
Γιατί στο δικό τους τραπέζι δεν υπάρχουν απλώς συζητήσεις. Υπάρχουν αποφάσεις.
2. Οι πελάτες που σχολιάζουν τη σερβιτόρα περισσότερο από τον αγώνα
Η τηλεόραση δείχνει ένα ντέρμπι, οι ομάδες αγωνίζονται και οι υπόλοιποι παρακολουθούν.
Κάπου ανάμεσα στις φάσεις, όμως, υπάρχει ένας πελάτης που φαίνεται να έχει περισσότερο ενδιαφέρον για τη σερβιτόρα παρά για το παιχνίδι.
Σχολιάζει την εμφάνισή της, το ντύσιμό της, τον τρόπο που μιλάει και το πόσο συχνά περνάει από το τραπέζι.
Μπορεί να κάνει ένα υπονοούμενο μπροστά στην παρέα του.
Μπορεί να προσπαθήσει να προκαλέσει την αντίδρασή της.
Μπορεί να σχολιάσει ακόμη και το αν χαμογέλασε περισσότερο σε έναν πελάτη από ό,τι σε κάποιον άλλον.
Και πολλές φορές, το χειρότερο δεν είναι το μεμονωμένο σχόλιο, αλλά η επανάληψή του.
Η σερβιτόρα βρίσκεται στη δουλειά της. Έχει παραγγελίες, τραπέζια, υποχρεώσεις και πίεση χρόνου. Δεν βρίσκεται εκεί για να συμμετέχει σε προσωπικά παιχνίδια ή να απαντά σε υπονοούμενα.
Το γεγονός ότι είναι ευγενική δεν σημαίνει ότι ενδιαφέρεται προσωπικά για κάποιον.
Το γεγονός ότι χαμογελάει δεν αποτελεί πρόσκληση για σχόλια.
Και το γεγονός ότι δεν απαντά σε ένα πείραγμα δεν σημαίνει ότι το βρίσκει αστείο.
Μερικοί πελάτες ξεχνούν ότι απέναντί τους δεν βρίσκεται ένας χαρακτήρας που υπάρχει για να διασκεδάζει την παρέα τους, αλλά ένας άνθρωπος που προσπαθεί να κάνει σωστά τη δουλειά του.
3. Οι δημιουργοί φημών: Από μια απλή συνάντηση φτιάχνουν ολόκληρη ιστορία
Αυτός ο τύπος πελάτη μπορεί να μετατρέψει ένα ασήμαντο περιστατικό σε ολόκληρο σενάριο.
Βλέπει έναν άνδρα να μιλάει για δύο λεπτά με μια γυναίκα.
Την επόμενη ημέρα μεταφέρει ότι υπάρχει ενδιαφέρον.
Λίγο αργότερα, κάποιος άλλος προσθέτει ότι οι δυο τους έχουν έρθει πιο κοντά.
Και τελικά, μια απλή συνομιλία παρουσιάζεται σαν επιβεβαιωμένη προσωπική ιστορία.
Το ίδιο μπορεί να συμβεί με μια σερβιτόρα, έναν τακτικό πελάτη ή δύο ανθρώπους που απλώς γνωρίζονται.
Το παράδοξο είναι ότι πολλές φορές οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές δεν γνωρίζουν καν τι ιστορία κυκλοφορεί για αυτούς.
Και όταν κάποια στιγμή το αντιληφθούν, μπορεί να βρεθούν σε δύσκολη θέση.
Να αναρωτιούνται ποιος ξεκίνησε την κουβέντα, ποιοι τη συνέχισαν και γιατί μια συνηθισμένη συμπεριφορά απέκτησε διαφορετικό νόημα.
Η φήμη, όμως, έχει ένα χαρακτηριστικό: όσο μεταφέρεται από στόμα σε στόμα, τόσο περισσότερο μπορεί να απομακρύνεται από το αρχικό γεγονός.
4. Οι πελάτες που πιστεύουν ότι επειδή είναι καθημερινοί θαμώνες έχουν ειδικά προνόμια
Υπάρχουν άνθρωποι που πηγαίνουν καθημερινά στο ίδιο καφέ για χρόνια.
Γνωρίζουν τους εργαζομένους, ξέρουν τις συνήθειες του καταστήματος και έχουν δημιουργήσει μια οικειότητα με τον χώρο.
Αυτό από μόνο του δεν είναι κακό.
Μπορεί, μάλιστα, να δημιουργήσει μια όμορφη σχέση ανάμεσα στους πελάτες και στο προσωπικό.
Υπάρχει, όμως, μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην οικειότητα και στην απαίτηση.
Ορισμένοι θεωρούν ότι επειδή είναι τακτικοί πελάτες δικαιούνται διαφορετική μεταχείριση.
Θέλουν να εξυπηρετούνται πρώτοι, ενοχλούνται αν ο εργαζόμενος δεν τους δώσει αμέσως προσοχή και αντιμετωπίζουν μια φυσιολογική καθυστέρηση σαν προσωπική προσβολή.
Μπορεί να πουν:
«Εγώ εδώ έρχομαι κάθε μέρα».
«Δεν με ξέρεις ποιος είμαι;»
«Τόσα χρόνια πελάτης είμαι».
Ξεχνούν, όμως, ότι η συχνή παρουσία σε έναν χώρο δεν δημιουργεί δικαίωμα να συμπεριφέρεσαι στους εργαζομένους όπως θέλεις.
Η συνέπεια ενός πελάτη αξίζει εκτίμηση, όχι εξουσία.
5. Οι πελάτες που παρακολουθούν ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει
Σε ορισμένα καφέ, η είσοδος ενός νέου προσώπου γίνεται σχεδόν γεγονός.
Κάποιος γυρίζει το κεφάλι.
Ένας άλλος κοιτάζει διακριτικά.
Ένας τρίτος ψιθυρίζει στον διπλανό του.
«Αυτός ποιος είναι;»
«Τον ξέρεις;»
«Γιατί ήρθε σήμερα;»
Η παρουσία ενός ανθρώπου που δεν ανήκει στον συνηθισμένο κύκλο των θαμώνων μπορεί να προκαλέσει περισσότερη συζήτηση από ένα γκολ στις καθυστερήσεις.
Και όταν ο ίδιος άνθρωπος εμφανίζεται συχνότερα, αρχίζουν οι υποθέσεις.
Μήπως έρχεται για κάποια συγκεκριμένη εργαζόμενη;
Μήπως έχει κάποια σχέση με κάποιον από τους πελάτες;
Μήπως συνέβη κάτι που δεν γνωρίζουν οι υπόλοιποι;
Έτσι, ένας χώρος που θα έπρεπε να προσφέρει χαλάρωση μπορεί να αποκτήσει μια αίσθηση συνεχούς παρατήρησης.
Και αυτό είναι ιδιαίτερα άβολο για κάποιον που θέλει απλώς να πιει τον καφέ του χωρίς να γίνει αντικείμενο συζήτησης.
6. Οι ειδικοί στα υπονοούμενα: Δεν λένε τίποτα ξεκάθαρα, αλλά όλοι καταλαβαίνουν τι θέλουν να υπονοήσουν
Υπάρχει και μια άλλη κατηγορία πελατών που δεν κάνουν ευθείες δηλώσεις.
Προτιμούν τα μισόλογα.
Λένε μια φράση και κοιτούν γύρω τους για να δουν ποιος θα αντιδράσει.
«Κάποιοι εδώ μέσα έχουν γίνει πολύ αγαπητοί».
«Άλλοι έρχονται για την μπάλα και άλλοι για διαφορετικούς λόγους».
«Εγώ ξέρω, αλλά δεν μιλάω».
Το ενδιαφέρον τους δεν βρίσκεται πάντα στην πληροφορία. Βρίσκεται στην αντίδραση που θα προκαλέσουν.
Μπορεί να προσπαθούν να φέρουν σε αμηχανία έναν άνθρωπο, να δημιουργήσουν υποψίες ή να προκαλέσουν μια συζήτηση χωρίς να αναλάβουν την ευθύνη των όσων λένε.
Και όταν κάποιος ζητήσει διευκρινίσεις, η απάντηση είναι συνήθως:
«Εγώ δεν είπα τίποτα».
Αυτός είναι ένας τρόπος σχολιασμού που μπορεί να δημιουργήσει ένταση χωρίς κανείς να αναλαμβάνει ξεκάθαρα την ευθύνη.
7. Οι αιώνια δυσαρεστημένοι: Τίποτα δεν τους ικανοποιεί
Ο καφές δεν είναι αρκετά ζεστός.
Η μουσική είναι δυνατή.
Η τηλεόραση δείχνει λάθος αγώνα.
Το τραπέζι δεν είναι στη σωστή θέση.
Η παραγγελία άργησε δύο λεπτά.
Υπάρχουν πελάτες που φαίνεται να αναζητούν διαρκώς κάτι για να διαμαρτυρηθούν.
Φυσικά, κάθε πελάτης έχει δικαίωμα να επισημάνει ένα πραγματικό πρόβλημα. Αν κάτι δεν έγινε σωστά, είναι λογικό να ζητήσει εξηγήσεις ή καλύτερη εξυπηρέτηση.
Η διαφορά βρίσκεται στον τρόπο.
Άλλο να πεις ευγενικά ότι η παραγγελία σου καθυστέρησε και άλλο να αντιμετωπίζεις τον εργαζόμενο σαν να ευθύνεται προσωπικά για κάθε δυσκολία της επιχείρησης.
Η κακή διάθεση δεν πρέπει να γίνεται καθημερινό βάρος για τους ανθρώπους που εργάζονται πίσω από τον πάγκο.
8. Οι πελάτες που θέλουν να γνωρίζουν τις προσωπικές ζωές όλων
Αυτή η κατηγορία έχει πάντα μια ερώτηση έτοιμη.
«Πού χάθηκες χθες;»
«Γιατί δεν ήρθες προχθές;»
«Με ποιον ήσουν;»
«Τι έγινε με εκείνη την κοπέλα;»
«Γιατί δεν μιλάτε όπως παλιά;»
Μερικές φορές οι ερωτήσεις προέρχονται από πραγματικό ενδιαφέρον.
Άλλες φορές, όμως, αποτελούν απλώς έναν τρόπο συλλογής πληροφοριών.
Και το πρόβλημα δεν είναι να ρωτήσεις έναν γνωστό σου πώς είναι.
Το πρόβλημα είναι να θεωρείς ότι επειδή τον βλέπεις συχνά σε ένα καφέ, δικαιούσαι να γνωρίζεις όλες τις λεπτομέρειες της προσωπικής του ζωής.
Δεν είναι όλοι υποχρεωμένοι να εξηγούν πού πήγαν, με ποιον συναντήθηκαν ή γιατί επέλεξαν να κρατήσουν αποστάσεις από κάποιον.
Η οικειότητα δεν καταργεί τα προσωπικά όρια.
9. Οι φίλαθλοι που μετατρέπουν κάθε αγώνα σε προσωπική αντιπαράθεση
Δεν θα μπορούσε να λείπει από ένα αθλητικό καφέ ο πελάτης που αντιμετωπίζει κάθε ποδοσφαιρική συζήτηση σαν προσωπικό ζήτημα.
Υποστηρίζει μια ομάδα και θεωρεί ότι όλοι οι υπόλοιποι έχουν άδικο.
Αν η ομάδα του κερδίσει, θυμάται κάθε προηγούμενη πρόβλεψη.
Αν χάσει, φταίνε ο διαιτητής, ο προπονητής, η διοίκηση, ο αγωνιστικός χώρος και μερικές φορές ολόκληρο το σύστημα.
Η πλάκα και η ποδοσφαιρική αντιπαράθεση είναι μέρος της γοητείας ενός αθλητικού καφέ.
Όμως, όταν η διαφωνία γίνεται προσωπική προσβολή, απειλή ή προσπάθεια εξευτελισμού του άλλου, το παιχνίδι χάνει τη διασκέδασή του.
Ένα καφέ δεν είναι γήπεδο και οι υπόλοιποι πελάτες δεν είναι υποχρεωμένοι να παρακολουθούν μια αντιπαράθεση που ξεφεύγει από τα όρια.
10. Οι σιωπηλοί πελάτες: Εκείνοι που έρχονται για έναν καφέ και δεν θέλουν να γνωρίζουν τα πάντα
Υπάρχει, ευτυχώς, και μια διαφορετική κατηγορία.
Οι άνθρωποι που μπαίνουν στο καφέ, χαιρετούν, παραγγέλνουν, κάθονται στη θέση τους και απολαμβάνουν την παρέα ή την ησυχία τους.
Μπορεί να παρακολουθούν έναν αγώνα χωρίς να σχολιάζουν κάθε φάση.
Μπορεί να γνωρίζουν τους περισσότερους θαμώνες, αλλά να μην ενδιαφέρονται για τις προσωπικές τους υποθέσεις.
Δεν προσπαθούν να μάθουν ποιος συμπαθεί ποιον.
Δεν δημιουργούν ιστορίες για τις σερβιτόρες.
Δεν θεωρούν ότι κάθε κίνηση κάποιου κρύβει ένα μήνυμα.
Και ίσως αυτοί οι πελάτες να είναι εκείνοι που κάνουν έναν χώρο πραγματικά ευχάριστο.
Δεν χρειάζεται να συμμετέχεις σε κάθε συζήτηση για να είσαι μέρος μιας παρέας.
Μερικές φορές, το να αφήνεις τους άλλους ήσυχους είναι η μεγαλύτερη ένδειξη κοινωνικής ωριμότητας.
Όταν το καφέ παύει να είναι χώρος χαλάρωσης και γίνεται μια μικρή κοινωνία που παρακολουθεί τους πάντες
Το ιδιαίτερο με τα αθλητικά καφέ και τα καφενεία είναι ότι οι άνθρωποι δεν συναντιούνται μόνο για να πιουν κάτι.
Δημιουργούνται συνήθειες, παρέες, φιλίες, αντιπαλότητες και μικρές καθημερινές ιστορίες.
Αυτό είναι και το όμορφο στοιχείο τους.
Μπορεί να βρεις ανθρώπους που θα σε ρωτήσουν αν είσαι καλά, θα σου κρατήσουν θέση ή θα χαρούν πραγματικά όταν σε δουν ύστερα από ημέρες.
Υπάρχει, όμως, και η άλλη πλευρά.
Εκείνη που μια απλή παρουσία γίνεται αντικείμενο σχολιασμού, μια ευγένεια μετατρέπεται σε υπονοούμενο και μια προσωπική υπόθεση γίνεται θέμα συζήτησης σε ολόκληρο το τραπέζι.
Και κάπου εκεί χρειάζεται να θυμόμαστε ότι το γεγονός πως βλέπουμε καθημερινά έναν άνθρωπο δεν σημαίνει ότι γνωρίζουμε την προσωπική του ζωή.
Δεν γνωρίζουμε πάντα τι σκέφτεται η σερβιτόρα όταν δέχεται ένα πείραγμα.
Δεν γνωρίζουμε τι αισθάνεται ο πελάτης που γίνεται αντικείμενο σχολιασμού.
Δεν γνωρίζουμε γιατί κάποιος επιλέγει να μιλήσει λιγότερο ή να κρατήσει αποστάσεις.
Και σίγουρα δεν έχουμε δικαίωμα να συμπληρώνουμε τα κενά της άγνοιάς μας με φήμες.
Το μεγαλύτερο προσόν ενός θαμώνα δεν είναι να γνωρίζει τα πάντα, αλλά να ξέρει πότε να μη μιλήσει
Ένα αθλητικό καφέ μπορεί να είναι ένας υπέροχος χώρος συνάντησης.
Να γεμίζει φωνές στους μεγάλους αγώνες, να έχει γέλια, διαφωνίες και ανθρώπους που μοιράζονται την ίδια αγάπη για το ποδόσφαιρο.
Δεν χρειάζεται να γίνει ένας χώρος χωρίς συζητήσεις, πειράγματα ή πλάκα.
Χρειάζεται, όμως, να υπάρχει ένα όριο.
Γιατί άλλο είναι να σχολιάζεις ένα χαμένο πέναλτι και άλλο να σχολιάζεις την προσωπική ζωή μιας γυναίκας που απλώς κάνει τη δουλειά της.
Άλλο είναι να αστειεύεσαι με έναν φίλο και άλλο να κατασκευάζεις φήμες για έναν άνθρωπο που δεν βρίσκεται καν στο τραπέζι.
Άλλο είναι να έχεις οικειότητα με τους εργαζομένους και άλλο να θεωρείς ότι σου ανήκει ο χρόνος, η προσοχή και η προσωπική τους ζωή.
Τελικά, οι καλύτεροι θαμώνες δεν είναι εκείνοι που ξέρουν όλα τα νέα της επιχείρησης ή έχουν άποψη για κάθε άνθρωπο που περνάει την πόρτα.
Είναι εκείνοι που κάνουν τους άλλους να αισθάνονται άνετα όταν μπαίνουν στον χώρο.
Γιατί ένα καφέ μπορεί να έχει την καλύτερη τηλεόραση, τον καλύτερο καφέ και την καλύτερη θέση για να βλέπεις τον αγώνα. Αν, όμως, κάθε φορά που μπαίνεις αισθάνεσαι ότι κάποιος σε παρατηρεί, σε σχολιάζει ή κατασκευάζει μια ιστορία για σένα, τότε κάτι σημαντικό λείπει από αυτόν τον χώρο: ο σεβασμός.
Και αυτός, σε αντίθεση με τον καφέ, δεν σερβίρεται σε φλιτζάνι.

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου