Όταν η δουλειά γίνεται προσωπική υπόθεση: Η κλίκα που ήθελε να ξέρει μέχρι και πού περνάς το ρεπό σου
«Η δουλειά δεν είναι προσωπικός έλεγχος»
Τι συμβαίνει όταν ένας εργαζόμενος δεν καλείται στη δουλειά με σταθερούς όρους, αλλά όποτε βολεύει κάποιους; Όταν οι παρέες μέσα σε ένα μαγαζί αρχίζουν να επηρεάζουν τις σχέσεις, την προσωπική ζωή και τελικά την απόφαση ενός ανθρώπου να φύγει;
Υπάρχουν χώροι εργασίας όπου η κούραση δεν προέρχεται μόνο από τις παραγγελίες, τα πιάτα, την ορθοστασία και τα εξαντλητικά ωράρια. Προέρχεται κι από κάτι που δεν φαίνεται στο πρόγραμμα: την ανάγκη να προσέχεις τι λες, με ποιον μιλάς, ποιον χαιρετάς και πόσα πράγματα από τη ζωή σου επιτρέπεις στους άλλους να γνωρίζουν.
Γιατί σε ορισμένα εργασιακά περιβάλλοντα, σύμφωνα με όσα περιγράφονται σε αυτή την ιστορία, δεν αρκεί να κάνεις σωστά τη δουλειά σου. Πρέπει, λες και δίνεις εξετάσεις, να αποδεικνύεις διαρκώς ότι βρίσκεσαι στη σωστή πλευρά των ανθρώπων που έχουν αποκτήσει επιρροή μέσα στον χώρο.
Και τότε η εργασία παύει να είναι μόνο εργασία. Γίνεται ένα καθημερινό τεστ αντοχής, όπου το ζητούμενο δεν είναι απλώς να βγάλεις τη βάρδια, αλλά να καταφέρεις να φύγεις χωρίς να έχεις μπλεχτεί σε κάτι που δεν σε αφορά.
Ένας εργαζόμενος που ήταν διαθέσιμος όταν τον χρειάζονταν
Η ιστορία αφορά έναν εργαζόμενο σε κατάστημα εστίασης, ο οποίος, όπως περιγράφεται, δεν είχε ένα σταθερό και ξεκάθαρο πλαίσιο κλήσεων για εργασία. Τον καλούσαν όταν υπήρχε ανάγκη ή όταν κάποιοι έκριναν ότι είχε έρθει η κατάλληλη στιγμή. Δεν ήταν ο μόνος. Υπήρχαν και άλλα παιδιά που, σύμφωνα με την ίδια περιγραφή, αντιμετώπιζαν ανάλογη κατάσταση.
Αυτό από μόνο του μπορεί να δημιουργήσει ανασφάλεια. Όταν δεν ξέρεις πότε θα δουλέψεις, δυσκολεύεσαι να οργανώσεις τη ζωή σου. Δεν μπορείς εύκολα να κανονίσεις μια προσωπική υποχρέωση, να προγραμματίσεις μια έξοδο ή να γνωρίζεις με σιγουριά τι χρήματα θα περιμένεις στο τέλος του μήνα.
Το πρόβλημα, όμως, δεν ήταν μόνο το πότε θα εργαζόταν.
Ήταν και το τι συνέβαινε γύρω από την παρουσία του μέσα στο μαγαζί.
Σύμφωνα με όσα περιγράφονται, υπήρχε μια παλιά παρέα εργαζομένων που είχε αποκτήσει σημαντική επιρροή στο εσωτερικό του χώρου. Μια ομάδα ανθρώπων που φέρεται να επηρέαζε τις ισορροπίες, τις σχέσεις και το κλίμα ανάμεσα στους συναδέλφους.
Δεν σημαίνει ότι όλοι οι εργαζόμενοι συμμετείχαν σε αυτή τη συμπεριφορά. Αντίθετα, στην ίδια ιστορία υπήρχαν και άνθρωποι με τους οποίους ο συγκεκριμένος εργαζόμενος διατηρούσε καλές σχέσεις.
Αυτή η λεπτομέρεια έχει σημασία. Γιατί ένας χώρος εργασίας δεν είναι απαραίτητα κακός σε κάθε του πλευρά. Μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που σε εκτιμούν πραγματικά, την ίδια στιγμή που άλλοι κάνουν την καθημερινότητά σου δυσκολότερη.
Και κάπου εκεί γεννιέται ένα βασανιστικό δίλημμα: φεύγεις από έναν χώρο όπου έχεις δημιουργήσει κάποιες ουσιαστικές σχέσεις ή παραμένεις, ελπίζοντας ότι τα πράγματα θα αλλάξουν;
Όταν οι παρέες αρχίζουν να αποφασίζουν ποιος θα μιλάει με ποιον
Στη δουλειά είναι φυσικό να δημιουργούνται φιλίες. Κάποιοι συνάδελφοι έρχονται πιο κοντά, άλλοι διατηρούν τις σχέσεις τους έξω από το ωράριο και μερικοί δεν ταιριάζουν ιδιαίτερα μεταξύ τους.
Αυτό είναι ανθρώπινο.
Άλλο, όμως, να επιλέγεις με ποιον θα κάνεις παρέα και άλλο να προσπαθείς να καθορίσεις με ποιον επιτρέπεται να κάνει παρέα κάποιος άλλος.
Στην ιστορία αυτή, ο εργαζόμενος φέρεται να είχε γίνει αντικείμενο παρατήρησης εξαιτίας των σχέσεών του με συγκεκριμένα άτομα. Μάλιστα, σύμφωνα με όσα αναφέρονται, σε μια νεότερη εργαζόμενη είχε ειπωθεί να μην έρχεται πολύ κοντά του.
Αν συνέβη έτσι, το ερώτημα δεν είναι αν δύο συνάδελφοι θα γίνουν φίλοι. Αυτό είναι προσωπική τους επιλογή. Το ερώτημα είναι γιατί τρίτοι να αισθάνονται ότι πρέπει να παρέμβουν σε μια σχέση, εφόσον δεν υπάρχει κάποιο πραγματικό ζήτημα που αφορά την εργασία ή την ασφάλεια κάποιου.
Φαντάσου να ξεκινάς σε ένα καινούργιο μαγαζί. Θέλεις να μάθεις τη δουλειά, να γνωρίσεις τους ανθρώπους και να βρεις τον ρυθμό σου. Πλησιάζεις έναν συνάδελφο, ανταλλάσσεις δύο κουβέντες και, αντί να αφήσεις τη γνωριμία να εξελιχθεί φυσιολογικά, μαθαίνεις ότι κάποιος τρίτος έχει ήδη αποφασίσει πόσο κοντά πρέπει να του σταθείς.
Ξαφνικά, δεν γνωρίζεις απλώς τους συναδέλφους σου. Προσπαθείς να καταλάβεις και τις αόρατες γραμμές που κάποιοι έχουν χαράξει ανάμεσά τους.
Και το πιο δύσκολο είναι ότι αυτές οι γραμμές δεν είναι πάντα ξεκάθαρες. Μπορεί να μην ειπωθεί τίποτα μπροστά σου. Μπορεί να καταλάβεις την αλλαγή από μια ψυχρή απάντηση, μια απότομη σιωπή ή μια συμπεριφορά που δεν υπήρχε την προηγούμενη εβδομάδα.
Έτσι, η δουλειά γεμίζει με δεύτερες σκέψεις. Αντί να αναρωτιέσαι αν έκανες σωστά τη δουλειά σου, αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν μίλησες με τον λάθος άνθρωπο.
Το προσωπικό σου πρόγραμμα δεν είναι ιδιοκτησία του μαγαζιού
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία της ιστορίας αφορά τα ρεπό.
Σύμφωνα με την περιγραφή, ο εργαζόμενος δεχόταν παρεμβάσεις ή ερωτήσεις για το πού πήγαινε τις ημέρες που δεν εργαζόταν. Δεν επρόκειτο απλώς για μια συνηθισμένη κουβέντα μεταξύ συναδέλφων, αλλά για μια κατάσταση που ο ίδιος ένιωθε ότι ξεπερνούσε τα προσωπικά του όρια.
Ας σταθούμε για λίγο σε αυτό.
Το ρεπό δεν είναι μια ημέρα κατά την οποία ο εργαζόμενος οφείλει να παραμένει νοητά στο πόστο του, περιμένοντας μήπως προκύψει κάποια ανάγκη. Είναι χρόνος που χρειάζεται για να ξεκουραστεί, να δει τους δικούς του ανθρώπους, να διεκπεραιώσει υποχρεώσεις ή απλώς να μη χρειάζεται να δώσει λογαριασμό σε κανέναν για το πώς θα περάσει τη μέρα του.
Η ιστορία περιλαμβάνει ένα συγκεκριμένο περιστατικό: στις 15 Αυγούστου, ημέρα κατά την οποία είχε ρεπό, ο εργαζόμενος φέρεται να δέχτηκε τηλεφώνημα για να πάει στη δουλειά. Απάντησε ότι βρισκόταν εκτός. Η απάντηση που αποδίδεται στον εργοδότη ήταν:
«Γιατί δεν ρώτησες αν μπορείς να πας;»
Αυτή η φράση, όπως μεταφέρεται, αποτυπώνει μια σύγκρουση δύο διαφορετικών αντιλήψεων.
Από τη μία βρίσκεται η ανάγκη μιας επιχείρησης να καλύψει ένα έκτακτο κενό. Από την άλλη βρίσκεται ο εργαζόμενος, ο οποίος θεωρεί ότι μπορεί να οργανώνει τον προσωπικό του χρόνο χωρίς να χρειάζεται να ζητήσει εκ των προτέρων άδεια για να λείπει από την περιοχή.
Μια επιχείρηση μπορεί να ζητήσει από κάποιον να καλύψει μια βάρδια. Εκείνος μπορεί να είναι διαθέσιμος ή να μην είναι. Η διαθεσιμότητα, όμως, δεν μπορεί να θεωρείται αυτονόητη μόνο και μόνο επειδή κάποιος έχει εργαστεί στο συγκεκριμένο μαγαζί στο παρελθόν.
Και εδώ υπάρχει μια ακόμη διάσταση: αν ένας εργαζόμενος καλείται περιστασιακά, χωρίς να γνωρίζει εγκαίρως πότε θα χρειαστεί να δουλέψει, η αβεβαιότητα μπορεί να τον ακολουθεί ακόμη και τις ημέρες που δεν εργάζεται.
Θα βγει από το σπίτι; Θα πάει σε άλλη πόλη; Θα κανονίσει να δει έναν φίλο; Ή θα αφήσει τη μέρα του ανοιχτή, μήπως χτυπήσει το τηλέφωνο;
Όταν κάποιος αναγκάζεται να σκέφτεται έτσι, το ρεπό κινδυνεύει να χάσει ένα μεγάλο μέρος της πραγματικής του αξίας.
Βέβαια, οι ακριβείς υποχρεώσεις εργοδότη και εργαζομένου εξαρτώνται από τη σύμβαση, το πρόγραμμα και το εφαρμοστέο εργατικό πλαίσιο. Η ουσία εδώ δεν είναι να βγει ένα νομικό συμπέρασμα χωρίς όλα τα στοιχεία. Είναι να αναγνωρίσουμε πόσο σημαντικό είναι να υπάρχουν σαφείς όροι και σεβασμός στον χρόνο του καθενός.
Άντεχε για χάρη κάποιων ανθρώπων
Το παράδοξο σε τέτοιες καταστάσεις είναι ότι ένας άνθρωπος μπορεί να έχει αρκετούς λόγους να φύγει, αλλά να μένει για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο: επειδή υπάρχουν εκεί μέσα κάποιοι που αξίζουν.
Ο συγκεκριμένος εργαζόμενος, σύμφωνα με την ιστορία, άντεξε για αρκετό καιρό. Δεν είχε κακές σχέσεις με όλους. Υπήρχαν συνάδελφοι με τους οποίους τα πήγαινε καλά και για χάρη αυτών των ανθρώπων συνέχιζε.
Αυτό συμβαίνει συχνότερα απ' όσο φαίνεται.
Ένας εργαζόμενος μπορεί να γυρίζει σπίτι κουρασμένος, να σκέφτεται ότι δεν αντέχει άλλο και την επόμενη ημέρα να πηγαίνει ξανά στη δουλειά επειδή ξέρει ότι θα συναντήσει έναν άνθρωπο που θα του φτιάξει τη διάθεση. Μπορεί να ανέχεται μια δύσκολη κατάσταση επειδή έχει δημιουργήσει φιλίες, επειδή δεν θέλει να εγκαταλείψει συναδέλφους με τους οποίους μοιράστηκε δύσκολες βάρδιες ή επειδή ελπίζει ότι το κλίμα θα βελτιωθεί.
Δεν μένουν όλοι επειδή φοβούνται να φύγουν. Μερικές φορές μένουν επειδή έχουν επενδύσει συναισθηματικά σε ανθρώπους που γνώρισαν εκεί.
Γι' αυτό και η αποχώρηση δεν είναι πάντοτε μια απλή απόφαση. Δεν αφήνεις μόνο ένα πόστο. Αφήνεις και τις στιγμές που πέρασες με ανθρώπους που μπορεί να μην ευθύνονται για όσα σε πλήγωσαν.
Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην υπομονή και στην εξάντληση. Και όταν ένας άνθρωπος αισθάνεται ότι πρέπει να περιορίζει την προσωπική του ζωή για να αποφύγει σχόλια ή αντιδράσεις, ίσως χρειάζεται να αναρωτηθεί πόσο ακόμη μπορεί να συνεχίσει με αυτόν τον τρόπο.
Η στιγμή που η δουλειά συναντά την πολιτική αντιπαράθεση
Και φτάνουμε στο περιστατικό που, σύμφωνα με την αφήγηση, αποτέλεσε το καθοριστικό σημείο.
Κατά την περίοδο των δημοτικών εκλογών, ένας στενός συγγενής του εργαζομένου ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με έναν συνδυασμό. Την ίδια περίοδο, συνάδελφός του στο μαγαζί ήταν υποψήφια με αντίπαλο συνδυασμό.
Μέχρι εδώ, πρόκειται για δύο διαφορετικές προσωπικές και πολιτικές επιλογές. Το γεγονός ότι δύο άνθρωποι ή συγγενείς τους συνδέονται με διαφορετικούς συνδυασμούς δεν αποδεικνύει από μόνο του ότι υπάρχει πρόβλημα στον χώρο εργασίας.
Σύμφωνα, όμως, με όσα περιγράφονται, εκείνη την περίοδο ο εργαζόμενος άλλαξε πόστο και τοποθετούνταν μόνο στη λάντζα.
Αντί να μείνει με τις απορίες του, αποφάσισε να ρωτήσει τον εργοδότη του γιατί συνέβαινε αυτή η αλλαγή.
Η απάντηση που, όπως αναφέρεται, έλαβε ήταν:
«Περίμενε να περάσουν οι εκλογές και βλέπουμε».
Μια φράση σύντομη, αλλά αρκετά βαριά για εκείνον που την ακούει, όταν ήδη αισθάνεται ότι κάτι έχει αλλάξει στην αντιμετώπισή του.
Γιατί τι ακριβώς καλείται να περιμένει ένας εργαζόμενος; Να ολοκληρωθεί μια εκλογική διαδικασία για να επιστρέψει στην προηγούμενη θέση του; Να ξεκαθαρίσουν οι πολιτικές ισορροπίες; Ή μήπως να αποδεχτεί προσωρινά μια κατάσταση χωρίς να γνωρίζει αν και πότε θα αλλάξει;
Δεν μπορούμε, μόνο από αυτή τη φράση και χωρίς ανεξάρτητη επιβεβαίωση, να καταλήξουμε ότι η αλλαγή πόστου έγινε εξαιτίας των πολιτικών επιλογών του συγγενή του. Η χρονική σύμπτωση και η απάντηση, ωστόσο, όπως μεταφέρονται, δημιουργούν εύλογα ερωτήματα που αξίζουν μια καθαρή εξήγηση.
Η πολιτική αντιπαράθεση έξω από έναν χώρο εργασίας δεν θα έπρεπε να μετατρέπεται σε προσωπικό βάρος για έναν εργαζόμενο. Οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να διατηρούν τις δικές τους απόψεις και να έχουν συγγενείς που συμμετέχουν στα κοινά, χωρίς αυτό να αποτελεί από μόνο του λόγο διαφορετικής επαγγελματικής μεταχείρισης.
Αν μια αλλαγή θέσης οφείλεται σε λειτουργικές ανάγκες, μπορεί να εξηγηθεί με σαφήνεια. Αν υπάρχει άλλο ζήτημα, χρειάζεται επίσης να συζητηθεί με συγκεκριμένους όρους.
Αυτό που δυσκολεύει περισσότερο έναν άνθρωπο δεν είναι πάντα η ίδια η αλλαγή. Είναι να αισθάνεται ότι η θέση του εξαρτάται από γεγονότα που δεν σχετίζονται με την εργασία του και για τα οποία δεν έχει σαφή απάντηση.
Την επόμενη ημέρα αποφάσισε να σταματήσει
Μετά από αυτή την απάντηση, ο εργαζόμενος, όπως περιγράφεται, αποφάσισε να σταματήσει την εργασία του την επόμενη ημέρα.
Ίσως για κάποιον τρίτο αυτή να φαίνεται μια απότομη απόφαση. Όταν, όμως, μια κατάσταση συσσωρεύεται για μεγάλο διάστημα, η τελική απόφαση μπορεί να μοιάζει ξαφνική μόνο σε όσους δεν είχαν ζήσει όσα προηγήθηκαν.
Δεν είναι πάντα ένα μεγάλο περιστατικό αυτό που οδηγεί κάποιον στην έξοδο. Μερικές φορές είναι πολλές μικρές στιγμές που συσσωρεύονται: ένα τηλεφώνημα την ημέρα του ρεπό, μια παρέμβαση στις προσωπικές σχέσεις, μια αλλαγή συμπεριφοράς, μια θέση εργασίας που αλλάζει χωρίς ξεκάθαρη εξήγηση.
Και κάποια στιγμή έρχεται μια φράση που κάνει τον άνθρωπο να σκεφτεί ότι δεν έχει πλέον λόγο να περιμένει.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε διαφωνία πρέπει να οδηγεί σε παραίτηση ή αποχώρηση. Ούτε ότι γνωρίζουμε όλες τις πλευρές της συγκεκριμένης υπόθεσης. Σημαίνει, όμως, ότι οι εργαζόμενοι δεν βιώνουν τις εργασιακές σχέσεις αποκλειστικά ως ανταλλαγή χρόνου με αμοιβή. Τις βιώνουν και μέσα από το αίσθημα αξιοπρέπειας, τη δικαιοσύνη και την εμπιστοσύνη.
Όταν αυτά κλονίζονται, ακόμη και μια θέση που κάποτε είχε λόγους να κρατήσεις μπορεί να γίνει αδύνατο να συνεχιστεί.
Έφυγε από τη δουλειά, αλλά όχι από τις σχέσεις που είχε δημιουργήσει
Το τέλος της εργασιακής σχέσης δεν σήμαινε ότι ο άνθρωπος έπαψε να νοιάζεται για όσους γνώρισε εκεί.
Σύμφωνα με την αφήγηση, μετά την αποχώρησή του περνούσε κάποιες φορές από το μαγαζί για να χαιρετήσει συγκεκριμένα άτομα με τα οποία διατηρούσε καλή σχέση.
Αντί, όμως, να αντιμετωπίζεται απλώς ως ένας πρώην συνάδελφος που ήρθε να πει ένα «γεια», περιγράφεται ότι δεχόταν επίμονα βλέμματα και χειρονομίες από ορισμένους ανθρώπους.
Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς σκεφτόταν κάθε πρόσωπο ούτε μπορούμε να αποδώσουμε με βεβαιότητα κίνητρα. Μπορούμε, όμως, να σταθούμε σε αυτό που αποτυπώνει η εμπειρία: πόσο άβολη μπορεί να γίνει ακόμη και μια απλή κοινωνική επαφή, όταν έχει προηγηθεί μια δύσκολη αποχώρηση.
Σκέψου την καθημερινότητα ενός τέτοιου ανθρώπου. Περνά από ένα μέρος όπου εργάστηκε, βλέπει πρόσωπα με τα οποία μοιράστηκε ώρες και στιγμές, θέλει να χαιρετήσει εκείνους που συμπαθεί και ξαφνικά νιώθει ότι πρέπει να απολογηθεί για την παρουσία του.
Δεν πήγε να ζητήσει δουλειά. Δεν πήγε να προκαλέσει καβγά. Δεν πήγε να αναμοχλεύσει το παρελθόν. Πήγε να χαιρετήσει ανθρώπους που εξακολουθεί να εκτιμά.
Κι όμως, ακόμη και αυτό μπορεί να γίνει πηγή αμηχανίας.
Εδώ βρίσκεται μια από τις πιο παράξενες πλευρές ορισμένων εργασιακών σχέσεων: άνθρωποι που κάποτε μοιράζονταν τον ίδιο χώρο, την ίδια πίεση και τις ίδιες δύσκολες βάρδιες μπορεί, μετά από μια αποχώρηση, να συμπεριφέρονται σαν να πρέπει να επιλέξουν στρατόπεδο.
Όμως η φιλία δεν είναι ιδιοκτησία ενός εργοδότη, μιας παρέας ή μιας ομάδας συναδέλφων. Δύο άνθρωποι μπορούν να κρατήσουν επαφή ακόμη κι όταν ο ένας δεν εργάζεται πια στον ίδιο χώρο.
Το αν θα συνεχίσουν να έχουν σχέση είναι δική τους υπόθεση. Δεν χρειάζεται να εγκριθεί από τρίτους.
Το πιο δύσκολο δεν είναι να φύγεις. Είναι να μη χάσεις τον εαυτό σου προσπαθώντας να αντέξεις
Αυτή η ιστορία δεν αφορά μόνο ένα μαγαζί εστίασης. Δεν αρκεί, άλλωστε, να αλλάξει κάποιος εργασία για να εξαφανιστούν τα προβλήματα. Παρόμοιες δυσκολίες μπορούν να εμφανιστούν σε πολλούς χώρους, όταν οι προσωπικές συμπάθειες, οι παρέες και οι άτυπες ιεραρχίες αρχίζουν να επηρεάζουν την καθημερινότητα.
Η διαφορά βρίσκεται στο πώς αντιμετωπίζονται.
Μια ομάδα συναδέλφων μπορεί να έχει ισχυρούς δεσμούς χωρίς να αποκτά δικαίωμα να καθορίζει τις φιλίες των υπόλοιπων. Ένας εργοδότης μπορεί να χρειάζεται ευελιξία στο πρόγραμμα χωρίς να θεωρεί ότι ο προσωπικός χρόνος του εργαζομένου είναι πάντοτε διαθέσιμος. Μια επιχείρηση μπορεί να αλλάξει τις αρμοδιότητες κάποιου, αλλά χρειάζεται να υπάρχει σαφής επαγγελματικός λόγος και επικοινωνία, όχι αόριστες απαντήσεις που αφήνουν χώρο για υποψίες.
Και ένας εργαζόμενος μπορεί να διατηρεί την αξιοπρέπειά του χωρίς να χρειάζεται να μετατρέψει κάθε διαφωνία σε σύγκρουση.
Αν κάποιος αντιμετωπίζει αντίστοιχη κατάσταση, είναι σημαντικό να κρατά συγκεκριμένα στοιχεία για αλλαγές στο πρόγραμμα, επικοινωνίες και περιστατικά, να ζητά σαφείς εξηγήσεις και, όπου χρειάζεται, να αναζητά ενημέρωση από αρμόδιο φορέα ή ειδικό σε θέματα εργατικού δικαίου. Οι πραγματικές συνθήκες και τα διαθέσιμα στοιχεία έχουν σημασία πριν εξαχθούν νομικά συμπεράσματα.
Το βασικό, όμως, παραμένει ανθρώπινο.
Δεν είναι φυσιολογικό να χρειάζεται κάποιος να υπολογίζει ποιος θα τον δει με ποιον, πού θα πάει στο ρεπό του ή ποια προσωπική σχέση μπορεί να δημιουργήσει, προκειμένου να νιώθει ασφαλής στη δουλειά του.
Κανένας εργαζόμενος δεν είναι υποχρεωμένος να μετατρέπει ολόκληρη τη ζωή του σε μια προσπάθεια να μη δυσαρεστήσει τους γύρω του.
Και κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να αισθάνεται ότι για να κρατήσει τη δουλειά του οφείλει να αφήσει έξω από την πόρτα την προσωπικότητά του, τις σχέσεις του και την ελευθερία του να οργανώνει τον χρόνο του.
Επίλογος: Μια βάρδια τελειώνει, αλλά η συμπεριφορά μένει
Στην εστίαση, πολλοί άνθρωποι μαθαίνουν να αντέχουν. Αντέχουν την ορθοστασία, την πίεση, τις απαιτήσεις, την κούραση και τα απρόοπτα. Συχνά χαμογελούν στον πελάτη ακόμη κι όταν μέσα τους έχουν εξαντληθεί.
Αυτό που δεν θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο είναι ότι πρέπει να αντέχουν και την ανάγκη κάποιων να ελέγχουν τις προσωπικές τους σχέσεις ή τον χρόνο που δεν εργάζονται.
Γιατί μια δουλειά μπορεί να σου ζητήσει κόπο. Δεν θα έπρεπε να σου ζητά να παραδίδεις και την προσωπική σου ζωή.
Ο εργαζόμενος της ιστορίας επέλεξε να αποχωρήσει. Δεν γνωρίζουμε όλες τις πλευρές ούτε χρειάζεται να καταδικάσουμε ανθρώπους χωρίς πλήρη στοιχεία. Μπορούμε, όμως, να αναρωτηθούμε τι είδους εργασιακό περιβάλλον δημιουργείται όταν κάποιος αισθάνεται ότι πρέπει να φύγει για να προστατεύσει την ηρεμία του.
Ίσως το πραγματικό μέτρο μιας επιχείρησης να μην είναι μόνο το πόσο γρήγορα εξυπηρετούνται τα τραπέζια ή το πόσο καλά λειτουργεί η κουζίνα. Ίσως να φαίνεται και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι όταν δεν συμφωνούν, όταν έχουν διαφορετικές παρέες, όταν ζητούν να μάθουν γιατί άλλαξε η θέση τους ή όταν απλώς θέλουν να περάσουν το ρεπό τους όπως εκείνοι επιλέγουν.
Γιατί ο εργαζόμενος δεν είναι διαθέσιμος μόνο όταν τον χρειάζονται. Είναι άνθρωπος και τις ημέρες που δεν φοράει την ποδιά του.
Και τώρα το ερώτημα περνά σε όλους εμάς.
Εσύ τι θα έκανες αν σε έναν χώρο εργασίας ένιωθες ότι δεν παρακολουθούν μόνο τη δουλειά σου, αλλά και τις παρέες, τις προσωπικές σου επιλογές και το πού περνάς το ρεπό σου; Θα έμενες προσπαθώντας να αλλάξεις την κατάσταση ή θα επέλεγες να αποχωρήσεις, ακόμη κι αν υπήρχαν άνθρωποι εκεί που δεν ήθελες να χάσεις;

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου