Βαγγέλης Σίμος: Ο δήμαρχος που δεν αφήνει τον πολίτη μόνο απέναντι στην απώλεια του σπιτιού του

 «ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΣΙΜΟΣ»
Η μάχη για την κατοικία και την αξιοπρέπεια των πολιτών



Από την υπόθεση του 73χρονου που έχασε την κατοικία του και τη δημόσια σύγκρουση με τη Cepal, μέχρι τις παρεμβάσεις για άλλους πλειστηριασμούς στην Πετρούπολη, μια διαφορετική συζήτηση για τον ρόλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, την κοινωνική αλληλεγγύη και τα όρια της πολιτικής ευθύνης.

Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η δουλειά ενός δημάρχου παύει να μοιάζει με μια συνηθισμένη διοικητική θέση. Δεν αρκεί να διαχειρίζεται υπηρεσίες, να παρακολουθεί έργα και να ανακοινώνει αποφάσεις. Καλείται να απαντήσει σε ένα πολύ πιο δύσκολο ερώτημα: τι κάνει όταν ένας άνθρωπος της πόλης του βρίσκεται σε αδιέξοδο;

Η υπόθεση του 73χρονου κατοίκου της Πετρούπολης, ο οποίος έχασε το σπίτι του σε πλειστηριασμό και βρέθηκε να διαμένει σε αυτοκίνητο, έφερε ξανά στο προσκήνιο αυτό ακριβώς το ερώτημα. Ο δήμαρχος Βαγγέλης Σίμος παρενέβη δημόσια, άσκησε έντονη κριτική στην εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων Cepal και ζήτησε να βρεθεί λύση για τον ηλικιωμένο συμπολίτη του.

Η υπόθεση, όμως, δεν αφορά μόνο μια αντιπαράθεση ανάμεσα σε έναν δήμαρχο και μια εταιρεία. Αφορά το τι σημαίνει να χάνει κάποιος το σπίτι του, το πού σταματούν οι δυνατότητες ενός δήμου και το αν η κοινωνία είναι διατεθειμένη να αφήνει έναν άνθρωπο να αντιμετωπίζει μόνος του τις συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης.

Η υπόθεση της Cepal: Όταν ένας 73χρονος μένει χωρίς σπίτι

Σύμφωνα με τις δημόσιες δηλώσεις του δημάρχου και τα σχετικά δημοσιεύματα, ο 73χρονος κάτοικος της Πετρούπολης έχασε την κατοικία του μέσω πλειστηριασμού. Η κατάστασή του έγινε ακόμη πιο δύσκολη, καθώς, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, αναγκάστηκε να διαμένει μέσα σε αυτοκίνητο και να μοιράζει φυλλάδια για να εξασφαλίζει τα απαραίτητα για την επιβίωσή του.

Ο Βαγγέλης Σίμος υποστήριξε δημόσια ότι η Cepal, με την οποία επικοινώνησε ο Δήμος, δεν προτίθεται να συμβάλει ούτε στην επιστροφή του ανθρώπου στην κατοικία του ούτε στην εξασφάλιση στέγης για εκείνον. Ο δήμαρχος κάλεσε την εταιρεία να επανεξετάσει τη στάση της και έθεσε ως προθεσμία την 26η Οκτωβρίου 2026. 

Η παρέμβαση δεν περιορίστηκε σε μια ανακοίνωση συμπαράστασης. Ο Δήμος Πετρούπολης, μαζί με σωματεία και τοπικούς φορείς, κατάφερε να εξασφαλίσει προσωρινό κατάλυμα και στοιχειώδεις συνθήκες διαβίωσης για τον 73χρονο.

Αυτή η εξέλιξη έχει σημασία. Δεν επιστρέφει αυτομάτως στον άνθρωπο το σπίτι που έχασε, αλλά απομακρύνει τουλάχιστον την άμεση απειλή να συνεχίσει να ζει σε ένα αυτοκίνητο.

Με βάση τα τελευταία διαθέσιμα δημοσιεύματα, ωστόσο, δεν έχει επιβεβαιωθεί οριστική λύση για τη στέγασή του ούτε κάποια συμφωνία που να οδηγεί στην επιστροφή της κατοικίας του. 

 Ανακούφιση ενός ανθρώπου είναι αναγκαία, αλλά δεν πρέπει να συγχέεται με την οριστική αποκατάσταση της ζωής του.

Γιατί η παρέμβαση του δημάρχου έχει μεγαλύτερη σημασία από μια δημόσια δήλωση

Ένας δήμαρχος δεν έχει την εξουσία να ακυρώνει μονομερώς κάθε πλειστηριασμό ούτε μπορεί να παρακάμπτει τις δικαστικές διαδικασίες και το ισχύον νομικό πλαίσιο.

Μπορεί, όμως, να αναδείξει μια υπόθεση, να ασκήσει δημόσια πίεση, να κινητοποιήσει κοινωνικούς φορείς, να ενεργοποιήσει τις κοινωνικές υπηρεσίες του δήμου και να διεκδικήσει λύσεις από τους αρμόδιους.

Στην περίπτωση του 73χρονου, η εξασφάλιση προσωρινού καταλύματος δείχνει ότι η κινητοποίηση δεν έμεινε μόνο στο επίπεδο των δηλώσεων.

Η δημόσια αντιπαράθεση με τη Cepal, από την άλλη πλευρά, έφερε το ζήτημα πέρα από τα όρια μιας ατομικής υπόθεσης. Έθεσε στο επίκεντρο τη σχέση ανάμεσα στη διαχείριση οφειλών, την απώλεια κατοικίας και την ευθύνη των θεσμών απέναντι σε ανθρώπους που βρίσκονται σε εξαιρετικά ευάλωτη θέση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε δημόσια καταγγελία αποτελεί από μόνη της απόδειξη για όλες τις πτυχές μιας υπόθεσης. Σημαίνει ότι, όταν τίθενται σοβαρά ζητήματα κοινωνικής προστασίας, οι πολίτες δικαιούνται σαφείς απαντήσεις και ουσιαστική ενημέρωση για τις λύσεις που εξετάζονται.

Δεν είναι η πρώτη φορά: Η υπόθεση της κυρίας Αλεξάνδρας

Η υπόθεση του 73χρονου δεν εμφανίστηκε σε ένα εντελώς άγνωστο για την Πετρούπολη περιβάλλον.

Ο Βαγγέλης Σίμος έχει επικαλεστεί και την περίπτωση της κυρίας Αλεξάνδρας, μιας άλλης κατοίκου της πόλης, της οποίας η κατοικία κινδύνευσε να χαθεί.

Σύμφωνα με τον δήμαρχο, η κινητοποίηση του Δήμου, των φορέων και των κατοίκων συνέβαλε ώστε να σωθεί το σπίτι της και να προταθεί από τη doValue μια ρύθμιση με δόση που μπορούσε να καταβάλλει.

Το παράδειγμα αυτό παρουσιάζεται από τη δημοτική αρχή ως απόδειξη ότι η συλλογική παρέμβαση μπορεί να επηρεάσει την εξέλιξη μιας υπόθεσης. <Cite refs={["turn121010search0","turn121010search9"]}/>

Το σημαντικό εδώ δεν είναι να θεωρήσουμε ότι όλες οι περιπτώσεις πλειστηριασμών μπορούν να έχουν την ίδια κατάληξη. Κάθε υπόθεση έχει διαφορετικά οικονομικά, νομικά και πραγματικά δεδομένα.

Είναι, όμως, σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι η έγκαιρη κινητοποίηση, η αναζήτηση διαπραγματεύσεων και η συντονισμένη υποστήριξη μπορούν να δημιουργήσουν περιθώρια για λύσεις που διαφορετικά ίσως να μην εξετάζονταν με τον ίδιο τρόπο.

Μια τέτοια παρέμβαση δεν εγγυάται την επιτυχία. Μπορεί, ωστόσο, να προσφέρει σε έναν άνθρωπο κάτι που συχνά χάνεται μέσα στις διαδικασίες: τη δυνατότητα να μην αντιμετωπίσει μόνος του το πρόβλημά του.

Το μικρό διαμέρισμα των 19 τετραγωνικών και ο άλλος πλειστηριασμός

Μια δεύτερη υπόθεση που ανέδειξε ο δήμαρχος αφορά ένα διαμέρισμα περίπου 19,35 τετραγωνικών μέτρων στην οδό Διγενή Ακρίτα 82 της Πετρούπολης.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του Σεπτεμβρίου 2026, το ακίνητο ανήκε σε μακροχρόνια άνεργο κάτοικο, ο οποίος, όπως αναφέρθηκε, επιβίωνε με το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα. Ο πλειστηριασμός είχε προγραμματιστεί για τις 28 Μαΐου 2025, με τιμή πρώτης προσφοράς 39.900 ευρώ.

Ο Βαγγέλης Σίμος ζήτησε δημόσια την ακύρωση του πλειστηριασμού και την επιστροφή του ακινήτου στον ιδιοκτήτη του, στρέφοντας την κριτική του προς την εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων Quant και το ευρύτερο θεσμικό πλαίσιο. 

Η υπόθεση έχει ιδιαίτερη κοινωνική διάσταση, επειδή αναδεικνύει την ανασφάλεια που μπορεί να βιώσει κάποιος όταν βρίσκεται για μεγάλο διάστημα εκτός εργασίας και έχει περιορισμένους οικονομικούς πόρους.

Ένα διαμέρισμα 19 τετραγωνικών μέτρων μπορεί να μοιάζει μικρό ως ακίνητο. Για τον άνθρωπο, όμως, που το χρησιμοποιεί ως κατοικία, μπορεί να αποτελεί ολόκληρο τον προσωπικό του χώρο και το τελευταίο σταθερό σημείο της καθημερινότητάς του.

Το ζήτημα δεν είναι να υποστηρίξουμε ότι κάθε πλειστηριασμός είναι παράνομος ή ότι κάθε οφειλή πρέπει να διαγράφεται. Είναι να εξετάσουμε εάν το σύστημα διαθέτει επαρκείς δικλίδες προστασίας για ανθρώπους που αδυνατούν πραγματικά να ανταποκριθούν στις οικονομικές τους υποχρεώσεις.

Και αυτό είναι ένα ερώτημα που δεν μπορεί να απαντηθεί μόνο με ανακοινώσεις. Χρειάζεται πολιτική συζήτηση, θεσμικές λύσεις και πραγματική εξέταση των κοινωνικών συνεπειών.

Πέρα από τους πλειστηριασμούς: Ένας δήμαρχος κρίνεται και από την καθημερινότητα της πόλης

Η εικόνα ενός δημάρχου δεν διαμορφώνεται αποκλειστικά μέσα από τις μεγάλες αντιπαραθέσεις. Διαμορφώνεται και από τα ζητήματα που επηρεάζουν καθημερινά τους κατοίκους.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από την Πετρούπολη είναι η παρέμβαση του Βαγγέλη Σίμου για την παρουσία αγριόχοιρων μέσα στον οικιστικό ιστό. Τον Οκτώβριο του 2026, ο δήμαρχος απευθύνθηκε με επιστολή στους αρμόδιους υπουργούς, ζητώντας μέτρα για την αντιμετώπιση του προβλήματος και τους κινδύνους που, σύμφωνα με τη δημοτική αρχή, δημιουργούνται για παιδιά, πεζούς και κατοίκους. 

Το συγκεκριμένο ζήτημα δεν έχει την ίδια κοινωνική διάσταση με την απώλεια μιας κατοικίας. Έχει, όμως, κοινό στοιχείο: αφορά την υποχρέωση της δημοτικής αρχής να μεταφέρει ένα πρόβλημα από το επίπεδο των παραπόνων των πολιτών στο επίπεδο της διεκδίκησης λύσης από τους αρμόδιους.

Αυτός είναι ένας χρήσιμος τρόπος να αξιολογούμε την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Όχι μόνο με βάση το πόσες ανακοινώσεις εκδίδει, αλλά με βάση το αν εντοπίζει προβλήματα, αν διεκδικεί αρμοδιότητες και πόρους, αν ενημερώνει τους πολίτες και αν παρακολουθεί την πορεία των παρεμβάσεών της.

Βέβαια, η ανάδειξη ενός προβλήματος δεν ισοδυναμεί με την επίλυσή του. Η ουσιαστική αξιολόγηση απαιτεί να γνωρίζουμε και το αποτέλεσμα.

Αυτή η διάκριση είναι απαραίτητη για κάθε σοβαρή συζήτηση γύρω από έναν δήμαρχο, ανεξάρτητα από την πολιτική του ταυτότητα.

Τι μπορεί πραγματικά να κάνει ένας δήμος όταν ένας πολίτης χάνει το σπίτι του;

Εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο ερώτημα που αφήνει πίσω της η υπόθεση της Cepal.

Ο δήμος δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη στεγαστική πολιτική του κράτους, να αποφασίσει μονομερώς για ιδιωτικές απαιτήσεις ή να καταργήσει τις συνέπειες μιας δικαστικής διαδικασίας.

Μπορεί, όμως, να αναπτύξει ένα δίκτυο κοινωνικής προστασίας και να αξιοποιήσει τις δυνατότητές του για την αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών.

Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει:

  • Την άμεση καταγραφή των αναγκών ενός ανθρώπου που κινδυνεύει να μείνει χωρίς στέγη.
  • Την αναζήτηση προσωρινού καταλύματος και την παροχή βασικής κοινωνικής υποστήριξης.
  • Τη διασύνδεση με κοινωνικές υπηρεσίες, νομική βοήθεια και αρμόδιους φορείς.
  • Την παρέμβαση προς εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων και την αναζήτηση βιώσιμων ρυθμίσεων, όπου αυτό είναι εφικτό.
  • Την ενημέρωση της τοπικής κοινωνίας και τη συνεργασία με συλλόγους, σωματεία και άλλους φορείς.

Η περίπτωση του 73χρονου δείχνει τη σημασία της άμεσης βοήθειας. Ταυτόχρονα, αναδεικνύει το κενό ανάμεσα στην προσωρινή ανακούφιση και στη μακροχρόνια στεγαστική ασφάλεια.

Ένας δήμος μπορεί να βοηθήσει έναν άνθρωπο να μην κοιμάται στο αυτοκίνητο. Για να μπορέσει, όμως, να εξασφαλίσει μια μόνιμη λύση, συχνά απαιτείται συνεργασία πολλών φορέων, επαρκείς πόροι και αλλαγές σε πολιτικές που υπερβαίνουν τις αρμοδιότητές του.

Γι' αυτό η κοινωνική προστασία δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από την προσωπική επιμονή ενός δημάρχου. Χρειάζεται να στηρίζεται σε οργανωμένες δομές που θα λειτουργούν ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται κάθε φορά στη διοίκηση.

Βαγγέλης Σίμος: Η πολιτική αποκτά νόημα όταν συναντά τον άνθρωπο

Η δημόσια στάση του Βαγγέλη Σίμου στις υποθέσεις πλειστηριασμών αναδεικνύει μια συγκεκριμένη αντίληψη για τον ρόλο του δημάρχου: να μην περιορίζεται στη διαχείριση των υπηρεσιών, αλλά να παρεμβαίνει και σε ζητήματα που επηρεάζουν άμεσα την κοινωνική ζωή της πόλης.

Η σύγκρουση με τη Cepal, η αναφορά στην υπόθεση της κυρίας Αλεξάνδρας και η διεκδίκηση για την κατοικία του μακροχρόνια ανέργου αποτελούν διαφορετικές εκφράσεις αυτής της στάσης.

Το κατά πόσο κάθε παρέμβαση θα πετύχει τον τελικό της στόχο είναι ένα ξεχωριστό ζήτημα, που απαιτεί παρακολούθηση των εξελίξεων και αξιολόγηση των αποτελεσμάτων.

Εξίσου σημαντικό είναι να μη μετατρέπεται μια κοινωνική υπόθεση σε απλό πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης. Στο κέντρο της συζήτησης πρέπει να παραμένουν οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα και οι συγκεκριμένες λύσεις που χρειάζονται.

Γιατί, τελικά, η αξία μιας δημοτικής αρχής δεν μετριέται μόνο από το πόσο έντονα καταγγέλλει μια αδικία. Μετριέται και από το πόσο επίμονα αναζητά τρόπους να την αντιμετωπίσει, πόσο ειλικρινά ενημερώνει τους πολίτες και πόσο συνεχίζει να ασχολείται με το ζήτημα όταν οι κάμερες και οι τίτλοι των ειδήσεων έχουν φύγει.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος μίλησε πιο δυνατά

Η υπόθεση του 73χρονου δεν πρέπει να ξεχαστεί επειδή πέρασε η προθεσμία που έθεσε ο δήμαρχος στην εταιρεία. Χρειάζεται να γνωρίζουμε αν υπήρξε απάντηση, αν άλλαξε κάτι στη στάση των εμπλεκόμενων πλευρών και, κυρίως, αν ο άνθρωπος αυτός θα αποκτήσει μια σταθερή και αξιοπρεπή κατοικία.

Αυτό είναι το μέτρο με το οποίο πρέπει να κρίνεται κάθε δημόσια παρέμβαση: το αποτέλεσμα για τον πολίτη.

Ο Βαγγέλης Σίμος επέλεξε να αναδείξει δημόσια την υπόθεση και να ζητήσει ευθύνες. Η κινητοποίηση του Δήμου και των φορέων εξασφάλισε προσωρινή στέγη για τον ηλικιωμένο, αλλά η οριστική λύση παραμένει το κρίσιμο ζητούμενο με βάση τις διαθέσιμες πληροφορίες.

Και η συζήτηση δεν σταματά σε έναν δήμαρχο ή σε μία εταιρεία. Αφορά το αν μια κοινωνία θεωρεί αποδεκτό ένας άνθρωπος να χάνει τη στέγη του χωρίς να υπάρχει αποτελεσματικό δίχτυ προστασίας και το αν οι θεσμοί μπορούν να παρεμβαίνουν πριν η κατάσταση φτάσει στο σημείο της απόλυτης ανάγκης.

Γιατί ο πολίτης δεν χρειάζεται έναν δήμαρχο μόνο για να ακούσει τη φωνή του. Χρειάζεται θεσμούς που να μην τον εγκαταλείπουν όταν τα προβλήματά του γίνονται πιο δύσκολα από όσα μπορεί να αντιμετωπίσει μόνος του.

Και η πραγματική δικαίωση μιας τέτοιας προσπάθειας δεν θα είναι μια δυνατή δήλωση ή ένας τίτλος εφημερίδας.

Θα είναι η ημέρα που ο άνθρωπος που σήμερα αναζητά ένα ασφαλές μέρος για να μείνει θα μπορεί να επιστρέψει σε μια κανονική ζωή, χωρίς να αναρωτιέται πού θα κοιμηθεί αύριο.



Σχόλια