Μπορείς να νοιάζεσαι για κάποιον και ταυτόχρονα να επιλέγεις να απομακρυνθείς;

 





Όταν το συναίσθημα παραμένει, αλλά η επαφή αρχίζει να κοστίζει περισσότερο απ’ όσο αντέχεις — και η απόσταση γίνεται ένας τρόπος να προστατεύσεις όσα έχουν απομείνει μέσα σου.

Υπάρχουν άνθρωποι από τους οποίους δεν απομακρύνεσαι επειδή έπαψες να νοιάζεσαι. Απομακρύνεσαι επειδή, κάθε φορά που έρχεσαι κοντά τους, κάτι μέσα σου επιστρέφει κουρασμένο.

Μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που περιμένεις να δεις κάθε μέρα. Κάποιος του οποίου το όνομα εξακολουθεί να σου προκαλεί ένα μικρό σκίρτημα στην οθόνη του κινητού. Κάποιος που δεν σου φέρθηκε απαραίτητα άσχημα, αλλά με τον οποίο η κατάσταση έχει γίνει συναισθηματικά δύσκολη.

Δεν υπάρχει πάντα ένας μεγάλος καβγάς, μια προσβολή ή ένα οριστικό τέλος. Μερικές φορές υπάρχει μόνο μια επαφή που συνεχίζεται κανονικά προς τα έξω, ενώ μέσα σου αφήνει όλο και λιγότερο χώρο για ηρεμία.

Και τότε εμφανίζεται ένα ερώτημα που δύσκολα παραδεχόμαστε:

Αν εξακολουθώ να νοιάζομαι, έχω δικαίωμα να φύγω λίγο πιο μακριά;

Ναι. Γιατί το να νοιάζεσαι για κάποιον δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραμένεις διαρκώς διαθέσιμος σε μια κατάσταση που σε φθείρει.

1. Δεν χρειάζεται να συμβεί κάτι τρομερό για να κουραστείς

Έχουμε συνηθίσει να δικαιολογούμε την απομάκρυνση όταν υπάρχει κάτι ξεκάθαρα κακό: μια προδοσία, μια προσβολή, ένας μεγάλος καβγάς. Σαν να πρέπει πρώτα να αποδειχθεί ότι κάποιος μάς έβλαψε, για να δικαιούμαστε να προστατεύσουμε τον εαυτό μας.

Όμως η συναισθηματική κόπωση δεν λειτουργεί πάντα έτσι.

Μπορεί να βλέπεις έναν άνθρωπο που συμπαθείς, να ανταλλάσσετε δύο κουβέντες και να επιστρέφεις στο σπίτι αναρωτώμενος γιατί ένιωσες πάλι άσχημα.

Μπορεί να πηγαίνεις σε ένα μέρος όπου συνήθιζες να περνάς όμορφα, αλλά πλέον να σκέφτεσαι περισσότερο ποιος θα είναι εκεί, πώς θα σου μιλήσει και αν θα καταφέρεις να φερθείς φυσιολογικά.

Μπορεί να συνεχίζεις μια επικοινωνία χωρίς να έχει αλλάξει κάτι εξωτερικά, ενώ εσύ έχεις κουραστεί να προσπαθείς να καταλάβεις τι σημαίνει κάθε μικρή αντίδραση.

Κανείς δεν χρειάζεται να είναι ο «κακός» σε αυτή την ιστορία.

Μερικές φορές δύο άνθρωποι βρίσκονται απλώς σε διαφορετικές συναισθηματικές θέσεις. Ο ένας μπορεί να θέλει περισσότερη εγγύτητα, ενώ ο άλλος να μην μπορεί ή να μη θέλει να προσφέρει το ίδιο.

Το ότι ο δεύτερος δεν έχει κάνει κάτι κακό δεν σημαίνει ότι ο πρώτος οφείλει να παραμένει σε μια κατάσταση που τον δυσκολεύει.

Δεν χρειάζεται να κατηγορήσεις κάποιον για να αναγνωρίσεις ότι μια κατάσταση δεν σου κάνει καλό.

2. Η πιο δύσκολη απόσταση είναι αυτή που παίρνεις ενώ ακόμη θέλεις να πλησιάσεις

Αν θυμώνεις με κάποιον, η απομάκρυνση μπορεί να έρθει σχεδόν φυσικά. Ο θυμός δημιουργεί ένα προσωρινό όριο. Σε βοηθά να δεις τα πράγματα πιο απόλυτα, τουλάχιστον για λίγο.

Όταν, όμως, εξακολουθείς να αισθάνεσαι τρυφερότητα, ενδιαφέρον ή έλξη, τα πράγματα περιπλέκονται.

Βλέπεις τον άνθρωπο απέναντί σου και θέλεις να του μιλήσεις. Θέλεις να ρωτήσεις πώς πέρασε τη μέρα του. Θέλεις να μάθεις αν είναι καλά. Ίσως θέλεις να του πεις κάτι που θα τον κάνει να χαμογελάσει.

Κι όμως, θυμάσαι ότι αυτή η επαφή μπορεί να σε βάλει ξανά στην ίδια εσωτερική αναμονή.

Έτσι, συγκρούονται δύο επιθυμίες: εκείνη που σε τραβά κοντά και εκείνη που σου ζητά να προστατευτείς.

Αυτή η σύγκρουση μπορεί να σε κάνει να αμφιβάλλεις για την απόφασή σου. Να αναρωτιέσαι αν είσαι υπερβολικός, αν βιάζεσαι να απομακρυνθείς ή αν θα έπρεπε να προσπαθήσεις λίγο ακόμη.

Δεν υπάρχει μία απάντηση που να ταιριάζει σε όλους. Υπάρχει, όμως, μια χρήσιμη διάκριση: άλλο να κάνεις υπομονή σε μια σχέση που έχει αμοιβαιότητα και χώρο για συζήτηση, κι άλλο να παραμένεις σε μια κατάσταση που συντηρεί διαρκώς την αβεβαιότητά σου.

Η απόσταση δεν αποδεικνύει ότι το συναίσθημα τελείωσε. Μπορεί να δείχνει ότι αναγνωρίζεις τα όριά σου.

3. Όταν η καθημερινότητα γίνεται μια αθόρυβη αναμονή

Η συναισθηματική φθορά δεν εμφανίζεται πάντα με δάκρυα ή έντονη στενοχώρια. Συχνά κρύβεται σε μικρές, σχεδόν ασήμαντες συνήθειες.

Στο να κοιτάξεις το κινητό σου λίγο συχνότερα απ’ όσο χρειάζεται.

Στο να ξαναδιαβάσεις μια συζήτηση για να καταλάβεις αν η απάντηση ήταν ψυχρή ή απλώς σύντομη.

Στο να σκεφτείς από πριν τι θα πεις αν συναντήσεις κάποιον, πώς θα αντιδράσεις αν είναι απόμακρος και πώς θα κρύψεις την απογοήτευσή σου αν η συνάντηση δεν εξελιχθεί όπως ήλπιζες.

Ή στο να πας σε ένα αγαπημένο σου μέρος και, αντί να απολαύσεις την παρέα ή το παιχνίδι που παρακολουθείς, να έχεις ένα μέρος της προσοχής σου στραμμένο σε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι σκέφτεσαι κάποιον. Αυτό συμβαίνει όταν υπάρχει συναίσθημα.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η προσδοκία για μια μικρή ένδειξη ενδιαφέροντος καταλαμβάνει τόσο χώρο, ώστε να μην μπορείς να ζήσεις φυσιολογικά όσα συμβαίνουν γύρω σου.

Τότε αξίζει να αναρωτηθείς:

  • Πηγαίνω εκεί επειδή πραγματικά θέλω να βρίσκομαι εκεί ή επειδή ελπίζω να τον δω;

  • Μπορώ να απολαύσω τη μέρα μου χωρίς να περιμένω κάποια συγκεκριμένη συμπεριφορά;

  • Όταν τελειώνει η επαφή μας, νιώθω συνήθως ήρεμος ή αρχίζω πάλι να αναλύω τα πάντα;

  • Συνεχίζω να κάνω πράγματα που μου αρέσουν ή έχω αρχίσει να οργανώνω την καθημερινότητά μου γύρω από αυτόν τον άνθρωπο;

Οι απαντήσεις δεν είναι καταδίκη ούτε απόδειξη ότι πρέπει να εξαφανιστείς. Είναι ένας τρόπος να καταλάβεις πόσο χώρο έχει καταλάβει αυτή η κατάσταση μέσα σου.

4. Δεν είναι απαραίτητο να εξαφανιστείς για να πάρεις απόσταση

Μερικές φορές φανταζόμαστε την απομάκρυνση σαν μια δραματική απόφαση: σταματάμε να μιλάμε, διαγράφουμε τα πάντα, αποφεύγουμε κάθε κοινό μέρος και συμπεριφερόμαστε σαν να μην υπήρξε ποτέ τίποτα.

Υπάρχουν περιπτώσεις όπου η πλήρης διακοπή επαφής είναι απαραίτητη, ιδιαίτερα όταν δεν γίνονται σεβαστά τα όρια ή υπάρχει κακοποιητική συμπεριφορά. Δεν είναι, όμως, η μοναδική μορφή απόστασης.

Στην καθημερινότητα μπορεί να σημαίνει κάτι πολύ πιο ήσυχο.

Να σταματήσεις να αναζητάς αφορμές για επικοινωνία, χωρίς να γίνεις αγενής όταν συναντηθείτε.

Να μην περιμένεις κάθε φορά να ξεκινήσεις εσύ μια συζήτηση, ώστε να διαπιστώσεις αν ο άλλος θα κάνει κάποια κίνηση.

Να επιστρέψεις σε δραστηριότητες που είχες αφήσει πίσω, αντί να διαμορφώνεις τη μέρα σου με βάση το ενδεχόμενο μιας συνάντησης.

Να κρατήσεις την ευγένεια και την ανθρώπινη συμπεριφορά σου, χωρίς να προσπαθείς συνεχώς να δημιουργήσεις μεγαλύτερη οικειότητα.

Και, κυρίως, να επιτρέψεις στον εαυτό σου να μην είναι πάντα διαθέσιμος συναισθηματικά.

Αν συναντάς αυτόν τον άνθρωπο στον χώρο εργασίας, σε ένα κοινό στέκι ή μέσα από κοινούς φίλους, δεν χρειάζεται να κάνεις τη ζωή σου δυσκολότερη για να αποδείξεις ότι απομακρύνθηκες. Μπορείς να συνεχίσεις την καθημερινότητά σου, να μιλάς φυσιολογικά και να διατηρείς τα δικά σου όρια.

Η ουσιαστική απόσταση δεν μετριέται από το πόσο απότομα κόβεις την επαφή, αλλά από το πόσο σταματάς να εξαρτάς την ηρεμία σου από αυτήν.

5. Πρόσεξε, όμως, μήπως η απόσταση γίνει ένας τρόπος να περιμένεις αντίδραση

Εδώ βρίσκεται μια παγίδα που δεν συζητάμε αρκετά.

Κάποιος απομακρύνεται, αλλά εξακολουθεί να παρακολουθεί αν ο άλλος τον αναζήτησε. Δεν στέλνει μήνυμα, όμως ελέγχει αν εκείνος εμφανίστηκε στο διαδίκτυο. Δεν πηγαίνει στο συνηθισμένο μέρος, αλλά περιμένει να μάθει αν έγινε αντιληπτή η απουσία του.

Εξωτερικά μοιάζει να έχει κάνει ένα βήμα πίσω. Εσωτερικά, όμως, εξακολουθεί να βρίσκεται στην ίδια θέση αναμονής.

Η απομάκρυνση έχει γίνει ένα διαφορετικό μέσο για να λάβει την ίδια απάντηση: «Με θέλει άραγε; Θα με αναζητήσει; Θα καταλάβει ότι λείπω;».

Αυτό είναι ανθρώπινο, ειδικά όταν πονάμε. Δεν σημαίνει ότι είμαστε κακοί ή χειριστικοί από πρόθεση. Σημαίνει, όμως, ότι χρειάζεται να εξετάσουμε τι πραγματικά επιδιώκουμε.

Αν απομακρύνεσαι για να κάνεις τον άλλον να φοβηθεί ότι σε χάνει, εξακολουθείς να προσπαθείς να ελέγξεις την αντίδρασή του.

Αν απομακρύνεσαι για να αποκτήσεις ξανά χρόνο, καθαρότερη σκέψη και συναισθηματική ηρεμία, τότε η απόσταση υπηρετεί έναν διαφορετικό σκοπό.

Η διαφορά φαίνεται σε μια απλή ερώτηση:

Αν ήξερα ότι ο άλλος δεν θα αντιδράσει καθόλου στην απουσία μου, θα εξακολουθούσα να χρειάζομαι αυτή την απόσταση;

Αν η απάντηση είναι ναι, ίσως έχεις αρχίσει να αναγνωρίζεις μια δική σου ανάγκη που αξίζει να σεβαστείς, ανεξάρτητα από το τι θα κάνει ο άλλος.

6. Μπορείς να εύχεσαι σε κάποιον να είναι καλά χωρίς να είσαι μέρος της καθημερινότητάς του

Υπάρχει μια αντίληψη ότι, αν πραγματικά νοιαζόμαστε για κάποιον, πρέπει να παραμένουμε κοντά του με κάθε τρόπο.

Όμως το ενδιαφέρον δεν απαιτεί μόνιμη παρουσία.

Μπορεί να εξακολουθείς να θέλεις να είναι καλά ένας άνθρωπος, ακόμη κι αν δεν είσαι εσύ εκείνος με τον οποίο μοιράζεται τις σκέψεις του. Μπορεί να χαίρεσαι όταν μαθαίνεις ότι του συνέβη κάτι καλό, χωρίς να χρειάζεται να είσαι μέρος της χαράς του.

Μπορεί να θυμάσαι μια όμορφη στιγμή χωρίς να θεωρείς ότι αυτή σε υποχρεώνει να συνεχίσεις την ίδια επαφή.

Και μπορεί να αναγνωρίζεις ότι κάποιος έχει αξία για εσένα, χωρίς να σημαίνει ότι η θέση που έχει στην καρδιά σου πρέπει να είναι ίδια με τη θέση που έχει στην καθημερινότητά σου.

Αυτό δεν είναι αδιαφορία. Είναι η αποδοχή ότι το συναίσθημα και η πρακτική εγγύτητα δεν είναι πάντα το ίδιο πράγμα.

Βέβαια, υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια: δεν χρειάζεται να εξιδανικεύουμε κάθε απομάκρυνση ως ανιδιοτελή αγάπη. Μερικές φορές φεύγουμε επειδή φοβόμαστε να μιλήσουμε, επειδή δυσκολευόμαστε να εκτεθούμε ή επειδή ελπίζουμε ότι η απουσία μας θα αλλάξει τον άλλον.

Γι’ αυτό έχει σημασία να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας. Να ξεχωρίζουμε την απόσταση που χρειαζόμαστε από την απόσταση που χρησιμοποιούμε για να αποφύγουμε μια δύσκολη αλήθεια.

7. Δεν χρειάζεται να πάψεις να αισθάνεσαι για να αρχίσεις να προχωράς

Ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη δυσκολία: περιμένουμε πρώτα να τελειώσει το συναίσθημα και μετά να αλλάξουμε συμπεριφορά.

Λέμε στον εαυτό μας ότι θα απομακρυνθούμε όταν δεν μας ενδιαφέρει πια ο άλλος, όταν δεν θα μας πειράζει να τον συναντήσουμε ή όταν θα έχουμε καταλάβει ακριβώς τι συνέβη.

Αλλά αυτές οι προϋποθέσεις μπορεί να μας κρατούν εγκλωβισμένους για πολύ καιρό.

Μπορείς να αρχίσεις να φροντίζεις τον εαυτό σου ενώ ακόμη σου λείπει κάποιος.

Μπορείς να σταματήσεις να επιδιώκεις επαφή, παρόλο που ένα μέρος σου θα ήθελε να τον δει.

Μπορείς να αποδεχτείς ότι δεν έχεις όλες τις απαντήσεις, χωρίς να χρειάζεται να λύσεις κάθε απορία πριν συνεχίσεις τη ζωή σου.

Η αλλαγή δεν απαιτεί να αισθάνεσαι λιγότερα από τη μια μέρα στην άλλη. Απαιτεί να μην αφήνεις κάθε συναίσθημα να αποφασίζει για όλες τις πράξεις σου.

Και αν μια μέρα δυσκολευτείς, αν θελήσεις να πλησιάσεις ξανά ή αν μια συνάντηση ανακινήσει όσα προσπαθούσες να ηρεμήσεις, αυτό δεν σημαίνει ότι επέστρεψες στο μηδέν.

Η απομάκρυνση δεν είναι διακόπτης. Είναι μια διαδικασία στην οποία μαθαίνεις σταδιακά να δίνεις λιγότερη εξουσία σε όσα δεν μπορείς να ελέγξεις.

Το να νοιάζεσαι δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραμένεις εκεί όπου χάνεις τον εαυτό σου

Υπάρχουν άνθρωποι που θα συνεχίσουν να σημαίνουν κάτι για εμάς, ακόμη κι όταν οι δρόμοι μας δεν μπορούν να συναντηθούν όπως θα θέλαμε.

Δεν χρειάζεται να τους μισήσουμε. Δεν χρειάζεται να ακυρώσουμε τις όμορφες στιγμές ούτε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι όλα ήταν λάθος.

Μπορούμε να κρατήσουμε ό,τι ήταν αληθινό και ταυτόχρονα να αναγνωρίσουμε ότι η σημερινή κατάσταση μάς δυσκολεύει.

Μπορούμε να νοιαζόμαστε χωρίς να κυνηγάμε. Να θυμόμαστε χωρίς να επιστρέφουμε διαρκώς. Να ευχόμαστε το καλό χωρίς να απαιτούμε μια θέση στη ζωή κάποιου.

Και μπορούμε να απομακρυνθούμε χωρίς να μετατρέψουμε την απόσταση σε τιμωρία, απειλή ή δοκιμασία για να δούμε αν θα μας αναζητήσει.

Γιατί η πραγματική ερώτηση δεν είναι πάντα «Τον θέλω ακόμη;».

Μερικές φορές είναι: «Μπορώ να συνεχίσω να υπάρχω μέσα σε αυτή την κατάσταση χωρίς να εξαντλούμαι;».

Αν η απάντηση είναι αρνητική, έχεις δικαίωμα να αλλάξεις τον τρόπο με τον οποίο συμμετέχεις σε αυτήν.

Δεν χρειάζεται να πάψει να έχει σημασία κάποιος για να πάψεις να του δίνεις καθημερινά πρόσβαση σε κάθε σου σκέψη.

Μπορεί να εξακολουθείς να νοιάζεσαι. Μπορεί να σου λείπει. Μπορεί να υπάρχει μέσα σου μια μικρή ελπίδα που δεν έχει σβήσει εντελώς.

Αλλά η ζωή σου δεν χρειάζεται να παραμένει σε αναμονή μέχρι να αλλάξει κάτι που δεν εξαρτάται μόνο από εσένα.

Κάποιες φορές, η πιο δύσκολη απόφαση δεν είναι να αφήσεις πίσω σου έναν άνθρωπο.

Είναι να αποδεχτείς ότι μπορείς να τον θέλεις στη ζωή σου και παρ’ όλα αυτά να επιλέξεις μια απόσταση που σου επιτρέπει να επιστρέψεις στη δική σου.

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο ειλικρινή πράγματα που μπορείς να κάνεις: να μην αρνηθείς αυτό που νιώθεις, αλλά ούτε και να θυσιάζεις την ηρεμία σου για να το κρατήσεις ζωντανό.

Σχόλια