Υπάρχουν άνθρωποι που, όσο περισσότερο απομακρύνονται από εμάς, τόσο περισσότερο χώρο καταλαμβάνουν μέσα στο μυαλό μας.
Παράξενο δεν είναι;
Όταν κάποιος μας δείχνει καθαρά ότι μας θέλει, όλα είναι πιο απλά. Ξέρουμε πού στεκόμαστε. Υπάρχει ανταπόκριση, υπάρχει επικοινωνία, υπάρχει μια φυσική εξέλιξη.
Όταν όμως κάποιος δεν μας θέλει ή δεν μας δίνει μια ξεκάθαρη απάντηση, αρχίζουν τα «γιατί».
Γιατί μου φέρεται έτσι;
Γιατί με πλησιάζει και μετά απομακρύνεται;
Γιατί με κοιτάζει έτσι;
Γιατί δεν μιλάει;
Μήπως θέλει να αντιδράσω;
Μήπως απλώς δεν με θέλει;
Μήπως υπάρχει κάτι που δεν κατάλαβα;
Και κάπου εκεί αρχίζει η παγίδα.
Δεν κολλάμε πάντα στον άνθρωπο. Μπορεί να κολλάμε στην απάντηση που δεν πήραμε ποτέ.
Και όσο προσπαθούμε να καταλάβουμε τι πραγματικά συνέβη, τόσο περισσότερο ανακυκλώνουμε την ίδια ιστορία στο μυαλό μας.
Το πιο δύσκολο, όμως, είναι να αποδεχτούμε ότι μπορεί κάποιος να μη μας θέλει. Όχι επειδή αυτό μειώνει την αξία μας, αλλά επειδή ο εγωισμός μας ψάχνει μια εξήγηση που θα κάνει την ιστορία να βγάζει νόημα.
Και τότε αρχίζουμε να ψάχνουμε σημάδια ακόμα και εκεί που μπορεί να μην υπάρχουν.
Ίσως μας προκαλεί επίτηδες.
Ίσως θέλει να δει αν θα αντιδράσουμε.
Ίσως θέλει να μας απομακρύνει.
Ίσως απλώς έτσι είναι ο τρόπος της.
Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε πάντα να ξέρουμε τι υπάρχει στο μυαλό του άλλου.
Μπορούμε όμως να ξέρουμε τι προκαλεί σε εμάς.
Αν ένας άνθρωπος σε κάνει συνεχώς να νιώθεις ότι θέλεις να φύγεις, ίσως κάποια στιγμή δεν χρειάζεται να λύσεις το μυστήριο. Χρειάζεται απλώς να πάρεις την απόσταση που σου δείχνει η ίδια η κατάσταση.
Γιατί μερικές φορές το τέλος δεν έρχεται όταν καταλάβουμε γιατί ο άλλος δεν μας θέλει.
Έρχεται όταν σταματήσουμε να χρειαζόμαστε να το καταλάβουμε.
Και ίσως τότε συνειδητοποιούμε κάτι ακόμα πιο σημαντικό:
Δεν μας λείπει πάντα ο άνθρωπος. Μερικές φορές μας λείπει η εκδοχή της ιστορίας που θα θέλαμε να είχε συμβεί.
Και αυτή είναι η ιστορία που πρέπει κάποτε να αφήσουμε πίσω.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου