Μικρή πόλη, μεγάλες φιλίες ή μεγάλη κοινωνική πίεση;

 


Στη μικρή πόλη όλοι γνωρίζονται. Ξέρουν ποιος είναι ο γείτονας, πού δουλεύει ο άλλος, ποιοι είναι οι φίλοι του και πολλές φορές ακόμη και τι κάνει στον ελεύθερο χρόνο του. Αυτή η οικειότητα μπορεί να δημιουργήσει κάτι πολύ όμορφο: δυνατές φιλίες, ανθρώπινες σχέσεις και μια αίσθηση ότι δεν είσαι μόνος.

Από την άλλη πλευρά, όμως, υπάρχει και η άλλη όψη. Η ίδια κοινωνία που μπορεί να σε στηρίξει, μπορεί εύκολα να σε κάνει να αισθάνεσαι ότι σε παρακολουθεί.

Η κοινωνική επαφή και η ποιότητα των σχέσεων παίζουν σημαντικό ρόλο στην ποιότητα ζωής, ενώ στην ελληνική κοινωνία οι οικογενειακοί και φιλικοί κύκλοι εξακολουθούν να έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα.

Εκεί που όλοι γνωρίζονται

Σε μια μικρή πόλη είναι πιο εύκολο να δημιουργηθούν γνωριμίες. Μπορεί να συναντάς καθημερινά τους ίδιους ανθρώπους, να έχεις κοινούς γνωστούς και να υπάρχει μια αίσθηση οικειότητας που δύσκολα συναντάς σε μια μεγαλούπολη.

Μια δύσκολη στιγμή μπορεί να γίνει αφορμή να εμφανιστούν άνθρωποι που θα βοηθήσουν. Μια παρέα μπορεί να κρατήσει χρόνια. Και μια τυχαία γνωριμία μπορεί να εξελιχθεί σε πραγματική φιλία.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι κάτοικοι ημιαστικών περιοχών εμφανίζονται σε έρευνες με σχετικά συχνές επαφές με φίλους και συγγενείς.

Όταν όμως όλοι ξέρουν… τα πάντα

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η οικειότητα μετατρέπεται σε κοινωνικό έλεγχο.

Πολλές φορές σε μια μικρή κοινωνία δεν χρειάζεται να πεις κάτι για να μαθευτεί. Μια έξοδος, μια νέα γνωριμία, μια αλλαγή στη δουλειά ή ακόμη και μια προσωπική επιλογή μπορεί να γίνει αντικείμενο συζήτησης.

Και τότε δημιουργείται ένα παράξενο συναίσθημα: «Μπορώ πραγματικά να κάνω αυτό που θέλω ή πρέπει να σκέφτομαι πρώτα τι θα πουν οι άλλοι;»

Η κοινωνική επιστήμη έχει καταγράψει ακριβώς αυτή τη διάσταση, καθώς οι μικρές κοινότητες μπορούν να ασκούν εντονότερο κοινωνικό έλεγχο σε σχέση με την ανωνυμία των μεγάλων πόλεων.

Η ανάγκη να μη δίνεις δικαιώματα

Ίσως αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα.

Σε μια μικρή πόλη μπορεί κάποιος να αρχίσει να περιορίζει τη συμπεριφορά του όχι επειδή πραγματικά το θέλει, αλλά επειδή φοβάται την κριτική.

«Τι θα πουν;»

«Πώς θα το πάρουν;»

«Μήπως αρχίσουν να μιλάνε;»

Έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνει, μπορεί να αρχίσει να ζει περισσότερο σύμφωνα με τις προσδοκίες των άλλων παρά σύμφωνα με τις δικές του ανάγκες.

Και αυτό μπορεί να γίνει ιδιαίτερα έντονο σε θέματα σχέσεων, προσωπικών επιλογών, επαγγελματικών αποφάσεων και κοινωνικών συναναστροφών.

Μικρή πόλη δεν σημαίνει απαραίτητα μικρός κόσμος

Υπάρχει όμως και μια σημαντική διαφορά.

Το ότι ζεις σε μια μικρή πόλη δεν σημαίνει ότι πρέπει να έχεις μικρή ζωή.

Μπορείς να κρατήσεις τις φιλίες που αξίζουν, να γνωρίσεις καινούργιους ανθρώπους, να ταξιδέψεις, να δημιουργήσεις, να δουλέψεις πάνω στους στόχους σου και να διατηρήσεις την προσωπική σου ζωή μακριά από την ανάγκη για κοινωνική επιβεβαίωση.

Άλλωστε, μια μικρή παρέα με πραγματική εμπιστοσύνη μπορεί να αξίζει περισσότερο από δεκάδες επιφανειακές γνωριμίες.

Τελικά, τι είναι η μικρή πόλη;

Ίσως είναι και τα δύο.

Μεγάλες φιλίες και μεγάλη κοινωνική πίεση.

Το ένα δεν αναιρεί το άλλο.

Η μικρή κοινωνία μπορεί να σου προσφέρει ανθρώπους που θα είναι δίπλα σου για χρόνια. Μπορεί όμως ταυτόχρονα να σου δημιουργεί την αίσθηση ότι κάθε σου κίνηση σχολιάζεται.

Το ζητούμενο δεν είναι να απορρίψουμε τη μικρή κοινωνία ούτε να εξιδανικεύσουμε τη μεγάλη πόλη. Είναι να μάθουμε να κρατάμε το καλό: την ανθρώπινη επαφή, την αλληλεγγύη και τις πραγματικές φιλίες, χωρίς να θυσιάζουμε την ιδιωτικότητα και την ελευθερία μας.

Γιατί τελικά, το σημαντικότερο δεν είναι πόσοι σε γνωρίζουν.

Είναι πόσοι σε γνωρίζουν πραγματικά.

Σχόλια