Υπάρχει κάτι παράξενο στις ανθρώπινες σχέσεις.
Μπορεί να μη μιλάμε με κάποιον για μήνες, αλλά να θέλουμε να ξέρουμε τι κάνει.
Πού πηγαίνει.
Με ποιους κάνει παρέα.
Αν έχει σχέση.
Πού δουλεύει.
Τι ανεβάζει στα social media.
Και πολλές φορές, χωρίς καν να το καταλαβαίνουμε, η ζωή των άλλων γίνεται ένα μικρό κομμάτι της δικής μας καθημερινότητας.
Γιατί όμως μας ενδιαφέρει τόσο πολύ;
«Το ξέρεις τι κάνει τώρα;»
Όλοι έχουμε ακούσει αυτή την ερώτηση.
Μπορεί να ειπωθεί για έναν γνωστό, έναν παλιό φίλο, έναν συνάδελφο ή ακόμη και για έναν άνθρωπο που απλώς βλέπουμε καθημερινά.
«Πού δουλεύει τώρα;»
«Με ποια κάνει παρέα;»
«Χώρισε τελικά;»
«Τι έγινε με εκείνη την ιστορία;»
Μερικές φορές η ερώτηση είναι απλή περιέργεια.
Άλλες φορές όμως κρύβει κάτι περισσότερο.
Την ανάγκη να συγκρίνουμε τη δική μας ζωή με τη ζωή κάποιου άλλου.
Η ζωή των άλλων ως καθρέφτης
Βλέπουμε κάποιον να προχωράει επαγγελματικά και αναρωτιόμαστε γιατί εμείς δεν έχουμε κάνει το ίδιο.
Βλέπουμε κάποιον να ταξιδεύει και σκεφτόμαστε ότι εμείς δεν έχουμε αυτή τη δυνατότητα.
Βλέπουμε έναν άνθρωπο να δημιουργεί μια σχέση και αναρωτιόμαστε τι συμβαίνει στη δική μας προσωπική ζωή.
Ακόμη και όταν δεν το παραδεχόμαστε, πολλές φορές χρησιμοποιούμε τους άλλους σαν καθρέφτη.
Κοιτάμε τη ζωή τους για να αξιολογήσουμε τη δική μας.
Και τα social media το έχουν κάνει ακόμα πιο εύκολο.
Παλαιότερα, για να μάθεις τι κάνει κάποιος, έπρεπε να τον συναντήσεις ή να ρωτήσεις κάποιον που τον γνώριζε.
Σήμερα μπορείς να ανοίξεις το κινητό και μέσα σε λίγα λεπτά να έχεις μια εικόνα —ή τουλάχιστον την εικόνα που επιλέγει να δείξει— για τη ζωή κάποιου.
Όμως δεν βλέπουμε ολόκληρη την ιστορία
Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη παγίδα.
Βλέπουμε μια φωτογραφία από ένα ταξίδι, αλλά δεν βλέπουμε τις δυσκολίες που προηγήθηκαν.
Βλέπουμε ένα χαμόγελο, αλλά δεν ξέρουμε πώς ήταν η μέρα του ανθρώπου πριν από τη φωτογραφία.
Βλέπουμε μια καινούργια δουλειά, αλλά δεν ξέρουμε αν είναι πραγματικά ευτυχισμένος εκεί.
Βλέπουμε μια σχέση, αλλά δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες.
Κι όμως, πολλές φορές σχηματίζουμε ολόκληρη άποψη από μερικές εικόνες.
Ξέρουμε τελικά τη ζωή των άλλων ή απλώς γνωρίζουμε αυτά που μας επιτρέπουν να δούμε;
Στις μικρές κοινωνίες το πράγμα γίνεται διαφορετικό
Σε μια μικρή πόλη ή σε ένα χωριό, τα πράγματα μπορούν να πάρουν άλλη διάσταση.
Οι άνθρωποι συναντιούνται συχνά.
Γνωρίζονται μεταξύ τους.
Υπάρχουν κοινές παρέες, κοινά μαγαζιά, κοινές γνωριμίες.
Έτσι, μια πληροφορία μπορεί να ταξιδέψει πολύ γρήγορα.
Κάποιος θα πει κάτι.
Ο άλλος θα το μεταφέρει.
Ο τρίτος μπορεί να προσθέσει τη δική του εκδοχή.
Και κάπως έτσι μια απλή πληροφορία μπορεί να γίνει ιστορία.
Το πρόβλημα δεν είναι πάντα ότι κάποιος ενδιαφέρθηκε.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν η περιέργεια μετατρέπεται σε δικαίωμα πάνω στην προσωπική ζωή του άλλου.
«Μα τι κακό έχει να ρωτήσω;»
Πράγματι, μια ερώτηση από μόνη της δεν είναι κακό πράγμα.
Το θέμα είναι τι κάνουμε με την απάντηση.
Αν ένας άνθρωπος θέλει να μοιραστεί κάτι, θα το μοιραστεί.
Αν δεν θέλει, ίσως πρέπει να σεβαστούμε το δικαίωμά του να κρατήσει κάποια πράγματα για τον εαυτό του.
Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε τα πάντα.
Δεν χρειάζεται να ξέρουμε ποιος μιλάει με ποιον.
Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε γιατί κάποιος δεν βγαίνει πλέον.
Δεν χρειάζεται να έχουμε άποψη για κάθε επιλογή ενός ανθρώπου.
Κάποιες φορές το πιο ώριμο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να πούμε:
«Δεν ξέρω και δεν χρειάζεται να ξέρω.»
Γιατί δυσκολευόμαστε τόσο πολύ με το «δεν ξέρω»;
Ίσως επειδή το άγνωστο μας κάνει να νιώθουμε ότι χάνουμε τον έλεγχο.
Όταν γνωρίζουμε τι συμβαίνει γύρω μας, αισθανόμαστε ότι έχουμε μια εικόνα.
Όταν δεν ξέρουμε, αρχίζουμε να φανταζόμαστε.
Και τότε μπορεί να δημιουργήσουμε μόνοι μας απαντήσεις.
«Μάλλον έγινε αυτό.»
«Λογικά τα χάλασαν.»
«Κάτι θα συνέβη στη δουλειά.»
«Κάτι έχει μαζί του.»
Και κάπου εκεί η πραγματικότητα αντικαθίσταται από υποθέσεις.
Ίσως πρέπει να κοιτάξουμε λίγο περισσότερο τη δική μας ζωή
Δεν είναι κακό να ενδιαφερόμαστε για τους ανθρώπους.
Δεν είναι κακό να ρωτάμε πώς είναι ένας φίλος μας.
Δεν είναι κακό να χαιρόμαστε με τη χαρά κάποιου ή να ανησυχούμε όταν περνάει δύσκολα.
Υπάρχει όμως μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο ενδιαφέρον και στην ανάγκη να γνωρίζουμε τα πάντα.
Το πρώτο φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά.
Το δεύτερο μπορεί να τους κάνει να απομακρύνονται.
Γιατί κάποια στιγμή ο άνθρωπος που νιώθει ότι όλοι παρακολουθούν τη ζωή του μπορεί να σταματήσει να μιλάει.
Να σταματήσει να εξηγεί.
Να σταματήσει να μοιράζεται.
Και ίσως τότε να έχουμε πετύχει το αντίθετο από αυτό που θέλαμε.
Θέλαμε να ξέρουμε περισσότερα για εκείνον.
Και τελικά τον κάναμε να μη θέλει να μας πει τίποτα.
Ίσως η σωστή ερώτηση να είναι άλλη
Όχι:
«Τι κάνει ο άλλος;»
Αλλά:
«Γιατί με ενδιαφέρει τόσο πολύ να ξέρω;»
Γιατί η απάντηση σε αυτή την ερώτηση μπορεί να μας πει περισσότερα για τον εαυτό μας απ' όσα θα μάθουμε ποτέ για τη ζωή κάποιου άλλου.
Και ίσως, τελικά, να μην χρειάζεται να γνωρίζουμε τι κάνουν όλοι οι άλλοι.
Αρκεί να μην ξεχνάμε να ζούμε τη δική μας ζωή.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου