Όταν ξεκίνησε τη δουλειά, πίστευε ότι το μόνο που είχε να κάνει ήταν αυτό που ήξερε καλά: να δουλεύει.
Ήταν έμπειρος στον χώρο της εστίασης, εργατικός και από εκείνους τους ανθρώπους που, όταν πιάνουν μια δουλειά, θέλουν να αποδείξουν τι μπορούν να κάνουν.
Προηγουμένως είχε εργαστεί σε ένα μεγαλύτερο καφέ-μπαρ-εστιατόριο, λίγο μακριά από τον τόπο κατοικίας του. Ήταν ένα από τα πιο γνωστά μαγαζιά της περιοχής και είχε μάθει να δουλεύει σε γρήγορους ρυθμούς και απαιτητικές συνθήκες.
Όταν λοιπόν βρήκε δουλειά σε ένα καφέ της επαρχίας, δεν φοβήθηκε.
Πίστευε ότι θα προσαρμοστεί γρήγορα.
Και πράγματι, από την πρώτη κιόλας μέρα έπεσε στα βαθιά.
Για τρεις συνεχόμενες ημέρες δούλευε πρωί και βράδυ.
Το αφεντικό, τουλάχιστον στην αρχή, του φάνηκε εντάξει.
Η κοπέλα που έβγαζε το πρόγραμμα όμως φαινόταν αποφασισμένη να τον βάλει κατευθείαν στη δουλειά. Ίσως επειδή ήξερε την εμπειρία του, ίσως επειδή υπήρχαν ανάγκες στο μαγαζί.
Όπως και να είχε, εκείνος δεν διαμαρτυρήθηκε.
Δούλευε.
Μετά από λίγες ημέρες τα πράγματα φάνηκαν να ηρεμούν.
Μέχρι που άρχισε να δουλεύει πιο συχνά με μια συγκεκριμένη συνάδελφο.
«Μην μιλάς τόσο με τον κόσμο»
Στην αρχή δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία.
Ήταν άνθρωπος κοινωνικός στη δουλειά. Έπιανε κουβέντα με πελάτες, γνώριζε κόσμο στην περιοχή και προσπαθούσε να έχει καλή σχέση με τους ανθρώπους γύρω του.
Όμως η συγκεκριμένη συνάδελφος άρχισε να του κάνει παρατηρήσεις.
Κάποια στιγμή έτυχε να χαιρετήσει μια κοπέλα που εργαζόταν σε διπλανό μαγαζί.
Η αντίδραση της συναδέλφου τον ξάφνιασε.
Του είπε ότι ήταν αντιεπαγγελματικό να χαιρετάει κάποιον που εργαζόταν σε άλλο μαγαζί.
Για εκείνον, ένας απλός χαιρετισμός ήταν απλώς ένας χαιρετισμός.
Για εκείνη, φαίνεται πως ήταν κάτι διαφορετικό.
Και εκεί άρχισε να αναρωτιέται:
«Τελικά, τι ακριβώς θεωρούν πρόβλημα εδώ μέσα;»
Η μέρα της εκδήλωσης
Λίγο αργότερα πλησίαζε μια σημαντική εκδήλωση και γνώριζε ότι θα έπρεπε να δουλέψει μαζί με τη συγκεκριμένη συνάδελφο, στο ίδιο πόστο.
Δεν ήθελε να δημιουργηθεί ένταση.
Έκανε λοιπόν ένα παράπονο στην κοπέλα που έβγαζε το πρόγραμμα και εξήγησε ότι δεν αισθανόταν άνετα με την κατάσταση.
Δεν ένιωσε ότι πήρε ιδιαίτερη βοήθεια.
Το πρόγραμμα όμως τελικά βγήκε και οι δυο τους βρέθηκαν μαζί.
Εκείνος πήγε να κάνει τη δουλειά του.
Η άλλη τον κοιτούσε στραβά σχεδόν όλη την ώρα.
Και τότε ήρθε μια κουβέντα από το αφεντικό που τον έκανε να απορήσει ακόμη περισσότερο.
«Δεν θα κάνεις μαλακίες.»
Εκείνος δεν κατάλαβε τι εννοούσε.
«Τι εννοείς; Ακόμα δεν ήρθα και μου έχεις και παράπονα;»
Δεν είχε καταλάβει τι ακριβώς είχε κάνει για να υπάρχει εξαρχής αυτή η αντιμετώπιση.
Και τότε μπήκε στη δουλειά ένα ακόμη πρόσωπο
Λίγο αργότερα ξεκίνησε να δουλεύει στο ίδιο μαγαζί μια άλλη κοπέλα.
Μεταξύ τους ταίριαξαν από την αρχή.
Έγιναν ουσιαστικά πολύ καλοί φίλοι.
Και κάποια στιγμή εκείνη του είπε κάτι που τον έκανε να παγώσει:
«Προσπαθούν να μου βάλουν λόγια για εσένα.»
Δεν χρειάστηκε να ακούσει πολλά περισσότερα.
Το πήρε προσωπικά.
Όχι επειδή φοβήθηκε τη δουλειά.
Αλλά επειδή ένιωσε ότι ενώ είχε πάει εκεί για να εργαστεί και να κάνει σωστά τη δουλειά του, υπήρχε ένα παρασκήνιο στο οποίο δεν είχε επιλέξει να συμμετέχει.
Και τότε αποφάσισε κάτι.
Δεν θα παραιτηθεί.
Δεν θα φύγει.
«Θα σας δείξω εγώ.»
Όχι με καβγά.
Όχι με φωνές.
Με τη δουλειά του.
Άρχισε να κρατάει αποστάσεις
Σταμάτησε ακόμη και να χαιρετάει κάποιους ανθρώπους.
Δεν ήθελε να δίνει δικαιώματα.
Δεν ήθελε να ακούει σχόλια.
Δεν ήθελε κάθε απλή κουβέντα ή κάθε χαιρετισμός να μετατρέπεται σε αντικείμενο συζήτησης.
Και το παράξενο ήταν ότι όσο περισσότερο προσπαθούσε να κρατήσει χαμηλό προφίλ, τόσο περισσότερο φαινόταν να ενοχλεί κάποιους.
Την ίδια στιγμή, η άλλη κοπέλα που είχε γίνει φίλη του συνέχιζε να του μιλάει φυσιολογικά.
Και αυτό, σύμφωνα με όσα αντιλαμβανόταν ο ίδιος, άρχισε να προκαλεί ακόμη μεγαλύτερο εκνευρισμό.
Ήταν σαν να είχε δημιουργηθεί ένα κλίμα όπου ακόμη και το ποιος μιλάει με ποιον μπορούσε να γίνει θέμα.
Και κάπου εκεί κατάλαβε κάτι που δεν είχε σκεφτεί όταν ξεκινούσε τη δουλειά:
Σε έναν χώρο εργασίας δεν σε κουράζει πάντα η ίδια η δουλειά. Μερικές φορές σε κουράζουν περισσότερο οι άνθρωποι και το κλίμα γύρω από αυτήν.
Όταν η δουλειά γίνεται παρασκήνιο
Η ιστορία αυτή δεν έχει να κάνει μόνο με έναν εργαζόμενο και μια συνάδελφο.
Έχει να κάνει με κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Με το πόσο εύκολα ένας χώρος εργασίας μπορεί να μετατραπεί από χώρο συνεργασίας σε χώρο παρεξηγήσεων, στρατοπέδων και κουβέντας πίσω από την πλάτη κάποιου.
Ένας εργαζόμενος μπορεί να είναι καλός στη δουλειά του και παρ' όλα αυτά να βρεθεί σε δύσκολη θέση.
Μπορεί να κάνει σωστά τη δουλειά του, να είναι τυπικός, να μην δημιουργεί προβλήματα και πάλι να γίνει αντικείμενο σχολίων.
Και το χειρότερο;
Μερικές φορές δεν ξέρει καν ποιος είπε τι.
Ξέρει μόνο ότι κάτι έχει αλλάξει.
Βλέπει βλέμματα.
Ακούει μισές κουβέντες.
Παρατηρεί συμπεριφορές.
Και αρχίζει να αναρωτιέται:
«Τι έχω κάνει;»
Το μάθημα δεν είναι να μην εμπιστεύεσαι κανέναν
Δεν σημαίνει ότι κάθε χώρος εργασίας είναι γεμάτος ίντριγκες.
Ούτε ότι κάθε συνάδελφος που κάνει μια παρατήρηση έχει κακή πρόθεση.
Όμως υπάρχει μια απλή αρχή που μπορεί να βοηθήσει οποιονδήποτε εργαζόμενο:
Πήγαινε στη δουλειά για να δουλέψεις και προσπάθησε να μην μπλέκεσαι σε προσωπικές κόντρες και στρατόπεδα.
Κράτα τη δουλειά σου καθαρή.
Μίλα όταν υπάρχει πραγματικό πρόβλημα.
Μην απαντάς σε κάθε πρόκληση.
Και κυρίως, μην αφήνεις τις φήμες να καθορίζουν τη συμπεριφορά σου.
Γιατί στο τέλος της ημέρας υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να σου το πάρει κανένας:
η εικόνα που έχεις εσύ για τον τρόπο με τον οποίο στάθηκες στη δουλειά σου.
Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο.
Γιατί σε μια δουλειά μπορεί να ξεχαστεί μια παραγγελία, ένα λάθος ή μια δύσκολη μέρα.
Αυτό που δύσκολα ξεχνιέται είναι ο τρόπος με τον οποίο φέρθηκε ο ένας στον άλλον.
Και τελικά, πόσο πραγματικά επαγγελματικός είναι ένας χώρος εργασίας όταν οι εργαζόμενοι αρχίζουν να φοβούνται ακόμη και έναν απλό χαιρετισμό;
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου