Στην πόλη τον ήξεραν σχεδόν όλοι.
Ήξεραν το πρόσωπό του, το όνομά του, πού σύχναζε, πού δούλευε, με ποιους έκανε παρέα. Κάποιοι ήξεραν ακόμα και τι ώρα συνήθως έπινε τον καφέ του.
«Τον ξέρω αυτόν», έλεγαν.
Μόνο που στην πραγματικότητα δεν τον ήξεραν.
Τον είχαν δει πολλές φορές. Είχαν ανταλλάξει μαζί του μια καλημέρα, είχαν καθίσει στο ίδιο τραπέζι, είχαν ακούσει κάποια ιστορία γι' αυτόν.
Κάποιοι είχαν σχηματίσει άποψη χωρίς να του έχουν μιλήσει ποτέ πραγματικά.
Άλλοι γνώριζαν μια παλιά ιστορία και τη χρησιμοποιούσαν σαν να ήταν ολόκληρη η ζωή του.
Και κάποιοι απλώς άκουγαν τι έλεγαν οι άλλοι.
Εκείνος, όμως, είχε μάθει να μη μιλάει πολύ.
Όταν τον ρωτούσαν «τι κάνεις;», συνήθως απαντούσε:
«Καλά, εσύ;»
Και προχωρούσε.
Κανείς δεν αναρωτήθηκε ποτέ αν το «καλά» ήταν πραγματικά καλά.
Κανείς δεν ήξερε πόσες φορές γύρισε σπίτι κουρασμένος και κάθισε μόνος του χωρίς να θέλει να μιλήσει σε κανέναν.
Κανείς δεν ήξερε πόσες φορές ήθελε να πει κάτι και τελικά το κράτησε μέσα του.
Κανείς δεν ήξερε πόσα πράγματα τον είχαν απογοητεύσει.
Για τους περισσότερους ήταν απλώς «ο τάδε».
Ένας άνθρωπος που έβλεπαν καθημερινά.
Κάποια στιγμή, μια φήμη άρχισε να κυκλοφορεί.
Κάποιος είπε κάτι.
Κάποιος άλλος το άλλαξε λίγο.
Ένας τρίτος πρόσθεσε τη δική του εκδοχή.
Και μέσα σε λίγες ημέρες, η ιστορία είχε γίνει «γνωστή».
Μόνο που κανείς δεν είχε ρωτήσει τον ίδιο.
Και ίσως αυτό να ήταν το πιο παράξενο.
Οι άνθρωποι μιλούσαν για έναν άνθρωπο που νόμιζαν ότι γνώριζαν, χωρίς ποτέ να τον έχουν ρωτήσει ποιος πραγματικά είναι.
Κάποτε κάποιος τον συνάντησε τυχαία μόνο του.
«Πώς είσαι;» τον ρώτησε.
Εκείνος χαμογέλασε.
«Καλά.»
Για πρώτη φορά, όμως, ο άλλος δεν έφυγε αμέσως.
Κάθισε δίπλα του.
«Όχι, πραγματικά. Πώς είσαι;»
Εκείνος έμεινε για λίγο σιωπηλός.
Και τότε άρχισε να μιλάει.
Όχι για τις φήμες.
Όχι για τους άλλους.
Για τον εαυτό του.
Και τότε ο άνθρωπος απέναντί του κατάλαβε κάτι απλό:
Μπορεί να βλέπεις κάποιον κάθε μέρα και να μην τον έχεις γνωρίσει ποτέ πραγματικά.
Γιατί έχουμε τόσο εύκολα άποψη για τους άλλους;
Ζούμε σε μια εποχή όπου μια εικόνα, μια συμπεριφορά ή μια κουβέντα αρκεί πολλές φορές για να δημιουργήσουμε ολόκληρη άποψη για έναν άνθρωπο.
«Είναι έτσι.»
«Είναι αλλιώς.»
«Τον ξέρω εγώ.»
Αλλά πόσο πραγματικά γνωρίζουμε κάποιον;
Γνωρίζουμε τις σκέψεις του όταν μένει μόνος;
Τις δυσκολίες του;
Τους φόβους του;
Τις απογοητεύσεις του;
Τα πράγματα που δεν έχει πει ποτέ σε κανέναν;
Μάλλον όχι.
Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη στις ανθρώπινες σχέσεις:
Μπερδεύουμε το ότι έχουμε δει έναν άνθρωπο πολλές φορές με το ότι τον γνωρίζουμε.
Η πραγματική ζωή δεν φαίνεται πάντα
Ο άνθρωπος που γελάει μπορεί να περνάει δύσκολα.
Ο άνθρωπος που μιλάει λίγο μπορεί να έχει χίλια πράγματα στο μυαλό του.
Ο άνθρωπος που φαίνεται αδιάφορος μπορεί απλώς να έχει κουραστεί να εξηγεί.
Και ο άνθρωπος για τον οποίο όλοι έχουν άποψη μπορεί να είναι ο μόνος που δεν έχει ερωτηθεί ποτέ για τη δική του ιστορία.
Ίσως λοιπόν, την επόμενη φορά που θα πούμε:
«Τον ξέρω αυτόν»
να αναρωτηθούμε πρώτα:
«Τον ξέρω πραγματικά ή απλώς έχω μια εικόνα του στο μυαλό μου;»
Γιατί τελικά, σε μια πόλη όπου όλοι γνωρίζουν όλους, μπορεί να υπάρχει κάτι πολύ παράξενο:
να σε ξέρουν όλοι και να μη σε γνωρίζει πραγματικά κανείς.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου