Όταν λες αυτό που νιώθεις και μετά επιλέγεις την απόσταση

 



Υπάρχουν κάποιες ιστορίες που δεν τελειώνουν επειδή έγινε κάτι δραματικό. Τελειώνουν επειδή κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι δεν θέλεις άλλο να ζεις μέσα στην αμηχανία, στις υποθέσεις και στην ανάγκη να εξηγείς συνεχώς τον εαυτό σου.

Μια τέτοια ιστορία μπορεί να ξεκινήσει πολύ απλά.

Σου αρέσει ένας άνθρωπος. Για κάποιο λόγο, όμως, γύρω σου υπάρχει ήδη μια διαφορετική εντύπωση. Οι άλλοι πιστεύουν ότι σου αρέσει κάποια άλλη. Εσύ δεν έχεις μιλήσει, δεν έχεις εξηγήσει, ίσως επειδή δεν θέλεις να γίνει θέμα.

Και κάποια στιγμή αποφασίζεις να κάνεις αυτό που θεωρείς σωστό: να μιλήσεις απευθείας στον άνθρωπο που πραγματικά σε ενδιαφέρει.

Προτιμώ να το λέω στον άνθρωπο που αφορά

Προσωπικά, πάντα θεωρούσα πιο σωστό να εκφράζεις τα αισθήματά σου απευθείας.

Αν μου αρέσει κάποια, προτιμώ να το ακούσει από εμένα και όχι από έναν φίλο, έναν γνωστό ή μια παρέα που συζητάει για μένα.

Δεν μου αρέσει η ιδέα να μεταφέρονται προσωπικά πράγματα από στόμα σε στόμα.

Η άμεση επικοινωνία δεν εγγυάται ότι θα πάρεις την απάντηση που θέλεις. Εγγυάται όμως ότι τουλάχιστον μίλησες καθαρά.

Και όταν δύο άνθρωποι μιλούν ανοιχτά, υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να καταλάβει ο ένας τον άλλον, ακόμη κι αν τελικά δεν θέλουν το ίδιο πράγμα. Η ξεκάθαρη επικοινωνία, ο σεβασμός και τα προσωπικά όρια θεωρούνται βασικά στοιχεία υγιών σχέσεων.

Το «δεν θέλω» είναι δικαίωμα

Αν κάποιος δεν θέλει κάτι μαζί σου, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο να απαιτήσεις.

Μπορεί να μη σε θέλει ερωτικά.
Μπορεί να μη βρίσκεται στην ίδια φάση.
Μπορεί να έχει τους δικούς του λόγους.

Και όλα αυτά είναι δικαίωμά του.

Το ίδιο όμως είναι και δικό σου δικαίωμα να θέλεις μια καθαρή στάση.

Γιατί υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο «δεν θέλω» και στο να αφήνεις τον άλλον να προσπαθεί να καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει.

Μερικές φορές μια ξεκάθαρη κουβέντα πονάει περισσότερο για λίγα λεπτά, αλλά μια ασαφής κατάσταση μπορεί να σε κρατήσει για πολύ περισσότερο.

Όταν η συμπεριφορά σε κάνει να νιώθεις άβολα

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη.

Μπορεί να σεβαστείς απόλυτα το ότι κάποιος δεν θέλει κάτι μαζί σου και παρ' όλα αυτά να μη σου αρέσει ο τρόπος με τον οποίο σου συμπεριφέρεται μετά.

Αυτά τα δύο μπορούν να συνυπάρχουν.

Μπορώ να δεχτώ την απόρριψή σου.

Μπορώ όμως ταυτόχρονα να πω:

«Δεν μου ταιριάζει ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκε αυτή η κατάσταση, οπότε προτιμώ να κρατήσω την απόστασή μου.»

Δεν χρειάζεται να υπάρχει καβγάς.

Δεν χρειάζεται να υπάρχει εκδίκηση.

Δεν χρειάζεται καν να υπάρχει κατηγορία.

Μερικές φορές απλώς δύο άνθρωποι δεν ταιριάζουν στον τρόπο που επικοινωνούν.

Και κάπου εδώ μπαίνει η κλειστή κοινωνία

Σε μια μικρή κοινωνία, όμως, η προσωπική ζωή δεν μένει πάντα τόσο προσωπική όσο θα ήθελες.

Ένα βλέμμα μπορεί να γίνει ερώτηση.

Μια απουσία μπορεί να γίνει υποψία.

Μια αλλαγή στη συμπεριφορά μπορεί να γίνει σενάριο.

Και ξαφνικά άνθρωποι που μέχρι χθες δεν γνώριζαν τίποτα για τη ζωή σου αρχίζουν να προσπαθούν να καταλάβουν τι συνέβη.

«Γιατί δεν έρχεσαι;»

«Τι έγινε;»

«Με ποια μιλάς;»

«Τι έγινε με εκείνη;»

Και κάπου εκεί αναρωτιέσαι:

Γιατί πρέπει να ξέρουν όλοι;

Δεν χρωστάμε την προσωπική μας ζωή σε κανέναν

Το ότι γνωρίζεις κάποιον δεν σημαίνει ότι του χρωστάς όλες τις λεπτομέρειες της ζωής σου.

Άλλο φίλος.

Άλλο γνωστός.

Άλλο άνθρωπος που απλώς χαιρετάς.

Κάποια πράγματα μπορεί να τα μοιραστείς με έναν άνθρωπο που εμπιστεύεσαι και άλλα να μη θέλεις να τα μοιραστείς καθόλου.

Αυτό δεν είναι μυστικοπάθεια.

Είναι προσωπικό όριο.

Η ιδιωτικότητα και ο προσωπικός χώρος αποτελούν μέρος μιας υγιούς σχέσης με τους άλλους, ενώ τα όρια δεν είναι τρόπος να ελέγξεις τους ανθρώπους· είναι τρόπος να αποφασίσεις τι είσαι εσύ διατεθειμένος να μοιραστείς και πώς θέλεις να αντιμετωπίζεσαι.

Και υπάρχει μια φράση που τα συνοψίζει όλα:

«Το ότι το ξέρεις δεν σημαίνει ότι είχα υποχρέωση να σου το πω.»

Η απόσταση δεν είναι πάντα φυγή

Κάποια στιγμή μπορεί να καταλάβεις ότι δεν θέλεις πλέον να βρίσκεσαι σε ένα συγκεκριμένο μέρος.

Όχι επειδή μισείς τους ανθρώπους.

Όχι επειδή θέλεις να δημιουργήσεις εντυπώσεις.

Αλλά επειδή πλέον δεν νιώθεις άνετα.

Και τότε μπορείς απλώς να απομακρυνθείς.

Να πηγαίνεις αλλού.

Να γνωρίζεις διαφορετικούς ανθρώπους.

Να αλλάξεις παραστάσεις.

Να μη χρειάζεται κάθε φορά που βγαίνεις να σκέφτεσαι ποιος θα σε δει και τι μπορεί να πει.

Η απόσταση μπορεί να είναι ένας τρόπος να ξαναβρείς την ηρεμία σου.

Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα

Ίσως το μεγαλύτερο λάθος είναι να προσπαθείς συνεχώς να ελέγξεις τι πιστεύουν οι άλλοι.

Αν έμαθαν.

Αν δεν έμαθαν.

Αν κατάλαβαν.

Αν θα πετάξουν κάποια σπόντα.

Αν κάποιος είπε κάτι σε κάποιον άλλον.

Όσο περισσότερο ασχολείσαι με αυτό, τόσο περισσότερο χώρο καταλαμβάνει στη ζωή σου μια ιστορία που ουσιαστικά έχει τελειώσει.

Αν κάποιος κάποτε ρωτήσει, μπορείς να απαντήσεις απλά:

«Μου άρεσε, της μίλησα, δεν προχώρησε και το σεβάστηκα. Από εκεί και πέρα προτίμησα να κρατήσω την απόστασή μου.»

Τίποτα περισσότερο.

Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις κάθε λεπτομέρεια.

Ίσως τελικά αυτό ήταν το μάθημα

Μερικές φορές πιστεύουμε ότι το σημαντικότερο κομμάτι μιας τέτοιας ιστορίας είναι αν ο άλλος μας ήθελε ή όχι.

Ίσως όμως να μην είναι αυτό.

Ίσως το σημαντικότερο να είναι ότι έμαθες κάτι για τον εαυτό σου.

Ότι προτιμάς την άμεση επικοινωνία από τα υπονοούμενα.

Ότι προτιμάς να λες αυτό που νιώθεις στον άνθρωπο που αφορά.

Ότι δεν θέλεις η προσωπική σου ζωή να γίνεται αντικείμενο συζήτησης.

Ότι μπορείς να σεβαστείς ένα «όχι» χωρίς να κυνηγάς κάποιον.

Και ότι, όταν ένα μέρος ή μια κατάσταση αρχίζει να σου στερεί την ηρεμία σου, έχεις το δικαίωμα να απομακρυνθείς.

Γιατί τελικά η ηρεμία αξίζει περισσότερο

Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τι θα πουν οι άλλοι.

Μπορούμε όμως να αποφασίσουμε πόση σημασία θα τους δώσουμε.

Μπορούμε να επιλέξουμε τους ανθρώπους στους οποίους ανοίγουμε την καρδιά μας.

Μπορούμε να κρατήσουμε κάποια πράγματα μόνο για εμάς.

Και μπορούμε να φύγουμε από ένα μέρος χωρίς να χρειάζεται να ανακοινώσουμε σε κανέναν τον λόγο.

Κάποτε μπορεί να αγαπούσαμε ανθρώπους και μέρη που σήμερα μας κάνουν να νιώθουμε άβολα.

Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έγιναν χειρότεροι.

Ίσως απλώς αλλάξαμε εμείς.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο.

Δεν μετάνιωσα που είπα αυτό που ένιωθα.
Μετανιώνω μόνο για τον χρόνο που άφησα μια κατάσταση να μου στερεί την ηρεμία μου.

Γιατί τελικά:

Τα αισθήματά μου τα εκφράζω στον άνθρωπο που με αφορά.
Τα προσωπικά μου, όμως, τα μοιράζομαι μόνο με όσους εγώ επιλέγω.

Και όταν η ηρεμία σου χάνεται, η απόσταση δεν είναι πάντα φυγή.

Μερικές φορές είναι επιλογή να προστατευτείς.

Σχόλια