Όταν η προσωπική ζωή γίνεται υπόθεση μιας ολόκληρης παρέας

 



Υπάρχουν κοινωνίες όπου οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους τόσο καλά, ώστε πολλές φορές δημιουργείται η λανθασμένη εντύπωση πως πρέπει να γνωρίζουν και τα πάντα ο ένας για τη ζωή του άλλου.

Ποιος μιλάει με ποιον, ποιος ενδιαφέρεται για ποια, γιατί κάποιος σταμάτησε να πηγαίνει σε ένα συγκεκριμένο μέρος, γιατί άλλαξε παρέες ή γιατί ξαφνικά έγινε πιο σιωπηλός.

Και κάπου εκεί, η απλή περιέργεια μπορεί να μετατραπεί σε κουτσομπολιό, υποθέσεις και σενάρια.

Όταν προτιμάς να μιλήσεις απευθείας

Όταν ένας άνθρωπος ενδιαφέρεται πραγματικά για κάποιον, υπάρχει κάτι που θεωρώ σημαντικό: να το εκφράζει στον ίδιο τον άνθρωπο που αφορά.

Όχι μέσω φίλων.
Όχι με υπονοούμενα.
Όχι περιμένοντας να φτάσει η πληροφορία από τρίτους.

Η άμεση επικοινωνία έχει κάτι πολύ καθαρό. Ο άλλος ακούει από εσένα αυτό που πραγματικά αισθάνεσαι και έχει το δικαίωμα να απαντήσει όπως θέλει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι θα υπάρξει πάντα θετική απάντηση. Μπορεί να υπάρξει απόρριψη. Μπορεί να υπάρξει αμηχανία. Μπορεί απλώς να μην υπάρχει αμοιβαίο ενδιαφέρον.

Όμως τουλάχιστον δεν μένει η απορία του «τι πραγματικά εννοούσε;».

Το «όχι» πρέπει να γίνεται σεβαστό και από τις δύο πλευρές

Αν κάποιος δεν θέλει να προχωρήσει μια γνωριμία ή μια σχέση, αυτό είναι δικαίωμά του.

Το ίδιο όμως δικαίωμα έχει και ο άλλος να θέλει μια ξεκάθαρη στάση.

Το να πεις «δεν θέλω κάτι περισσότερο» είναι απολύτως σεβαστό. Αυτό που δημιουργεί μεγαλύτερη σύγχυση είναι όταν η στάση παραμένει ασαφής και ο άλλος προσπαθεί να καταλάβει μόνος του τι συμβαίνει.

Δεν χρειάζεται να υπάρχει κακός και καλός σε κάθε ιστορία. Μπορεί απλώς δύο άνθρωποι να θέλουν διαφορετικά πράγματα ή να αντιλαμβάνονται διαφορετικά μια κατάσταση.

Και όταν αυτό συμβαίνει, η απόσταση πολλές φορές είναι η πιο ήρεμη λύση.

Δεν είναι όλοι υποχρεωμένοι να ξέρουν

Ένα από τα πιο παράξενα πράγματα σε μια κλειστή κοινωνία είναι η αντίδραση ορισμένων ανθρώπων όταν δεν τους λες κάτι προσωπικό.

Μπορεί να σε ρωτήσουν:

«Πού δουλεύεις;»

Και αν δεν απαντήσεις, να απορήσουν.

Μπορεί να σε ρωτήσουν:

«Τι έγινε με την τάδε;»

Και αν πεις «είναι προσωπικό», να θεωρήσουν ότι κάτι κρύβεις.

Γιατί όμως;

Το γεγονός ότι γνωριζόμαστε δεν σημαίνει ότι έχουμε πρόσβαση σε όλες τις πληροφορίες της ζωής ο ένας του άλλου.

Η ιδιωτικότητα δεν είναι ενοχή.

Έρευνα για την ιδιωτικότητα στις ανθρώπινες σχέσεις την αντιμετωπίζει ως έναν τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος ρυθμίζει πόσα προσωπικά στοιχεία μοιράζεται και με ποιους. Με άλλα λόγια, το να επιλέγεις ποιος θα γνωρίζει κάτι για σένα αποτελεί μέρος των προσωπικών σου ορίων.

«Αφού το ξέρω, γιατί δεν μου το είπες;»

Αυτή ίσως είναι μία από τις πιο παράξενες αντιδράσεις.

Το «το ξέρω» δεν σημαίνει «είχες υποχρέωση να μου το πεις».

Κάποια πράγματα τα μοιραζόμαστε με έναν φίλο. Κάποια με δύο ανθρώπους που εμπιστευόμαστε. Κάποια δεν τα μοιραζόμαστε με κανέναν.

Και αυτό είναι φυσιολογικό.

Μάλιστα, όταν προσωπικές πληροφορίες περνούν από έναν άνθρωπο σε έναν ολόκληρο κύκλο, δημιουργείται εύκολα αυτό που η έρευνα για τη διαχείριση της ιδιωτικότητας περιγράφει ως σύγκρουση γύρω από τα όρια και τον έλεγχο της πληροφορίας.

Όταν ένα μέρος παύει να σε κάνει να νιώθεις άνετα

Μερικές φορές δεν απομακρύνεσαι επειδή μισείς κάποιον.

Απομακρύνεσαι επειδή δεν νιώθεις πλέον όπως παλιά.

Ένα μέρος που κάποτε ήταν η καθημερινότητά σου μπορεί να αρχίσει να σου δημιουργεί αμηχανία. Μπορεί να σκέφτεσαι ποιος σε κοιτάζει, ποιος ξέρει κάτι, ποιος θα πετάξει κάποια σπόντα.

Και τότε η απομάκρυνση δεν είναι απαραίτητα φυγή.

Μπορεί να είναι επιλογή ηρεμίας.

Δεν χρειάζεται να κάνεις μια θεαματική έξοδο. Δεν χρειάζεται να ανακοινώσεις ότι φεύγεις. Μπορείς απλώς να αρχίσεις να πηγαίνεις αλλού.

Να γνωρίσεις άλλους ανθρώπους.

Να αλλάξεις παραστάσεις.

Να πηγαίνεις σε διαφορετικά μέρη.

Να ξαναβρείς την αίσθηση ότι βγαίνεις επειδή θέλεις να περάσεις καλά και όχι επειδή πρέπει να υπολογίζεις ποιος θα σε δει.

Η σιωπή δεν σημαίνει ότι φοβάσαι

Κάποιες φορές ένας άνθρωπος γίνεται πιο σιωπηλός και οι άλλοι αμέσως προσπαθούν να βρουν εξήγηση.

«Τι έπαθες;»

«Γιατί δεν έρχεσαι;»

«Με ποιον έχεις κάτι;»

«Τι έγινε;»

Ίσως όμως η απάντηση να είναι πολύ απλή:

Δεν θέλω να εξηγώ τα πάντα.

Και αυτό πρέπει να είναι αρκετό.

Η σιωπή μπορεί να είναι επιλογή. Η απόσταση μπορεί να είναι όριο. Η αλλαγή παρέας μπορεί να είναι ανάγκη. Και το να μη μοιράζεσαι κάτι δεν σημαίνει ότι έχεις κάτι να κρύψεις.

Οι φίλοι δεν χρειάζεται να γίνονται ανακριτές

Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο ενδιαφέρον και στην απαίτηση.

Ένας πραγματικός φίλος μπορεί να ρωτήσει:

«Είσαι καλά;»

Και αν του απαντήσεις:

«Ναι, απλώς δεν θέλω να το συζητήσω»,

να το σεβαστεί.

Δεν χρειάζεται να θυμώσει επειδή δεν του έδωσες όλες τις λεπτομέρειες.

Το ίδιο ισχύει και για τις ερωτικές ιστορίες.

Αν κάποιος πει:

«Τι έγινε με εκείνη;»

δεν είναι υποχρεωμένος να ακούσει ολόκληρη την ιστορία.

Μπορεί να πάρει μια απλή απάντηση:

«Ήταν κάτι προσωπικό, δεν προχώρησε και το άφησα πίσω μου.»

Τέλος.

Και αν τελικά το μάθουν;

Ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο άγχος σε μια μικρή κοινωνία.

«Κι αν το μάθουν;»

Κάποια στιγμή μπορεί πράγματι να μάθει κάποιος κάτι. Αλλά ακόμη κι έτσι, δεν χρειάζεται πανικός.

Αν κάποιος μάθει ότι σου άρεσε ένας άνθρωπος, ότι του μίλησες και ότι δεν προχώρησε, τι πραγματικά συνέβη;

Έκανες κάτι φυσιολογικό.

Σου άρεσε κάποιος.

Το εξέφρασες.

Πήρες την απάντησή σου.

Την σεβάστηκες.

Και συνέχισες τη ζωή σου.

Δεν υπάρχει κάτι ντροπιαστικό σε αυτό.

Αντίθετα, υπάρχει κάτι πολύ πιο ώριμο στο να μπορείς να πεις:

«Ναι, μου άρεσε. Της μίλησα. Δεν προχώρησε. Τέλος.»

Χωρίς θυμό. Χωρίς δράμα. Χωρίς να χρειάζεται να κατηγορήσεις κανέναν.

Μερικές φορές πρέπει απλώς να φύγεις από τον θόρυβο

Ίσως τελικά αυτό να είναι το σημαντικότερο.

Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τι θα πουν οι άλλοι.

Μπορούμε όμως να ελέγξουμε πόσο χώρο θα τους δώσουμε στη ζωή μας.

Μπορούμε να επιλέξουμε πού θα πηγαίνουμε, με ποιους θα μιλάμε, τι θα μοιραζόμαστε και τι θα κρατάμε για τον εαυτό μας.

Και κυρίως μπορούμε να αποφασίσουμε ότι η ηρεμία μας αξίζει περισσότερο από την ανάγκη να αποδείξουμε κάτι.

Κάποτε αγαπούσαμε ανθρώπους και μέρη που σήμερα μπορεί να μας κάνουν να νιώθουμε άβολα.

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έγιναν όλοι κακοί.

Μπορεί απλώς να αλλάξαμε εμείς.

Και όταν η ηρεμία σου χάνεται, η απόσταση δεν είναι πάντα φυγή.

Μερικές φορές είναι ο τρόπος που επιλέγεις να προστατεύσεις τον εαυτό σου.

Τελικά, τι αξίζει περισσότερο;

Να ξέρουν όλοι την προσωπική σου ζωή;

Ή να ξέρεις εσύ ότι έζησες τις σημαντικές στιγμές σου με τον τρόπο που ήθελες;

Προσωπικά, θα διάλεγα το δεύτερο.

Τα αισθήματά μου τα εκφράζω στον άνθρωπο που με αφορά. Τα προσωπικά μου, όμως, τα μοιράζομαι μόνο με όσους επιλέγω.

Και ίσως αυτό δεν είναι μυστικοπάθεια.

Ίσως είναι απλώς διακριτικότητα.

Σχόλια