Στις ανθρώπινες σχέσεις δεν εξελίσσονται πάντα όλα όπως τα φανταζόμαστε. Μπορεί να εκτιμήσουμε έναν άνθρωπο, να τον θαυμάσουμε ή να αναπτύξουμε συναισθήματα, χωρίς αυτά να βρουν ανταπόκριση. Εκεί, όμως, αρχίζει η πραγματική δοκιμασία του χαρακτήρα μας.
Πολλοί πιστεύουν ότι η επιμονή είναι απόδειξη ενδιαφέροντος. Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην επιμονή και στην πίεση. Το ενδιαφέρον μπορεί να εκφραστεί. Η ελευθερία του άλλου, όμως, δεν πρέπει ποτέ να αμφισβητηθεί.
Ο σεβασμός δεν φαίνεται μόνο όταν όλα πηγαίνουν καλά. Φαίνεται όταν αποδεχόμαστε μια απόφαση που ίσως δεν μας αρέσει. Όταν επιλέγουμε να κρατήσουμε αποστάσεις χωρίς κακία, χωρίς θυμό και χωρίς την ανάγκη να αποδείξουμε κάτι.
Σε μια μικρή κοινωνία, και ιδιαίτερα στην επαρχία, αυτό γίνεται ακόμη πιο σημαντικό. Οι προσωπικές ιστορίες πολλές φορές γίνονται εύκολα αντικείμενο συζήτησης. Γι' αυτό χρειάζεται προσοχή στο ποιον εμπιστευόμαστε και στο τι επιλέγουμε να μοιραζόμαστε. Δεν είναι όλες οι στιγμές για όλους. Η διακριτικότητα προστατεύει τόσο τη δική μας αξιοπρέπεια όσο και την αξιοπρέπεια του άλλου.
Η εκτίμηση δεν χάνεται επειδή μια σχέση δεν προχώρησε. Μπορεί να παραμείνει ως σεβασμός. Και ίσως αυτό να είναι η πιο ώριμη μορφή συναισθήματος: να εύχεσαι το καλό ενός ανθρώπου, χωρίς να προσπαθείς να αλλάξεις την απόφασή του.
Δεν είναι αδυναμία να αποχωρείς ήσυχα. Δεν είναι ήττα να σταματάς να επιμένεις. Είναι μια συνειδητή επιλογή να βάλεις την αξιοπρέπειά σου πάνω από την ανάγκη για επιβεβαίωση.
Τελικά, ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου δεν φαίνεται από το πόσο διεκδίκησε κάποιον. Φαίνεται από το πόσο σεβάστηκε τα όριά του.
Γιατί υπάρχουν αποστάσεις που δεν είναι αδιαφορία. Είναι ο πιο ήσυχος τρόπος να δείξεις σεβασμό.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου